Zo ben je amper twee weken geleden bezig voor je eerste wedstrijd van het seizoen en zo zit je alweer op drie kwart. Het kan snel gaan zo'n korte kalender. In Oud Gastel mijn tweede belofte ingelost. Na het zien van "Rennen voor Twee" vorig jaar bij EO (mooi programma) de organisatie in de vorm van Wim van de Broek de belofte gedaan dat ik in 2016 ook zou starten. Niet wetende hoe zwaar mijn programma zou zijn deze periode wel toepasselijk naar aanleiding van het EO-programma (de kinderen en ouders in Rennen voor Twee hebben het hun hele leven lang een stuk zwaarder dan ik in die miezerige twee weken....dus niet zeuren en doorgaan).
De dag ervoor voor het 3e weekend met de campert op pad en na een ritje van twee uur belandden we bij de Nieuwe Riet. Mooi opgezet, maar geen verstevigde ondergrond en de beelden van Luxemburg (het franse gezin) stonden nog op mijn netvlies. Weinig behoefte om een monster van 3500kg na je wedstrijd nog uit het gras te moeten duwen. Voor de veiligheid dus maar weer op de ophogers gereden zodat ik met behulp van zwaartekracht in ieder geval een eerste zetje zou krijgen in geval van noodweer. Het bleef gelukkig nagenoeg droog zodat het beeld ook slechts een beeld bleef.
In alle vroegte op de dag van de wedstrijd op de Black Knight naar Oud Gastel (5km verderop) getogen en me rustig ingeschreven. Verrast door het beschermde parc fermee enkel al bij inschrijving wist ik dat hier voor de atleet al wat verder nagedacht was (bij feitelijk alle wedstrijden moet je samen met iemand zijn om je fiets in beheer te geven of te vertrouwen dat je niet in Amsterdamse omgeving bent - mag ik dat zeggen? uiteraard, ben zelf Amsterdammer van bloed-). Spullen in T2 klaargelegd, schoenen tegen eventuele regen in de door de organisatie aangeboden tas en op naar T1. Zo'n 2km verderop lag dit en je fiets mocht je willekeurig neerzetten. Advies van een vrijwilliger/organisator aldaar om mijn fiets niet te plaatsen waar ik hem in eerste instantie wilde zetten, maar toch wat verder op: "daar ga je het parc ferme uit, hoef je minder met je fiets te lopen #winkwink". Zoals ik al zei, fijn dat de organisatie met de atleet meedenkt (kreeg overigens in T2 hetzelfde terechte advies). Was mijn eerste keer in Oud Gastel en moest dus even nog alles uitvinden. Stond echter wel oa. bij de Thomas Naaszen, Martijn Boten en Cora Vlotten van de sport (ook de Chris Brandsen, maar die zag ik wat laat het PF binnenstappen). Zou dus een eenzame aanblik worden wanneer ik mijn fietsschoenen mocht gaan aantrekken.
Plan de campagne was vandaag gewoon pittig zwemmen, 230W gemiddeld trappen en met lopen maar zien wat er nog in het vat niet verzuurd was. Water oogde wat rood/bruin...een kleurschakering die ik niet in mijn zwembrilletje had ingebouwd...toch? Voelde en smaakte verder prima (je krijgt ongewild altijd wel wat binnen). Vanaf de start voelde het goed en sterk. Twee dagen ervoor nog een CSS-test gedaan en ik was in de laatste maand toch flink beter geworden weer (logisch...mijn zwemtrainingen waren wel heel laat gestart dus The Only Way Is Up zou Yazz hebben gezongen). Voelde dezelfde kracht als tijdens de test...dus ik ging goed. Ook zag ik voor me een groep van mens of 40, maar leek ik aan kop te liggen van de tweede groep. Goed bezig dus. Echter bij het verlaten van het water lachtte mijn Garmin me vierkant uit: "1314m in 22 minuut 30....". Het merk had nog net niet het woord LOSER op mijn beeld geprojecteerd. Snap er werkelijk niets van...het voelde gewoon weer eens echt als zwemmen. In de uitslagen zie ik dat mijn achterstand t.o.v. anderen die ik ken niet veel anders was als normaal...dus er zal iets met stroming of zo zijn geweest (kan het niet anders verklaren). Vergeten en 'snel' wisselen. Begrijp nu de tas van de organisitie. Daar moest mijn wetsuit in. Die lag nog in T2 met mijn droge schoenen erin op me te wachten! Nu ja, dan maar mijn wetsuit in mijn veel te kleine rugzak proppen...was weer een kleuterige wissel, ben ik nogal goed in dit jaar. Ruim 3 minuten en ik mocht verder. Scheelde toch een minuut op de rest.
Temperatuur zou 17C worden dus ik gokte op mijn Kask Bambino. Onder deze temperatuur wil mijn vizier nogal eens beslaan en nu zou het erom spannen. Nou...niet dus. Bij bepaalde windhoek presteerde ik het een mistbank te creeren. Voor degeen die me zo nu en dan met een scheef hoofd heeft zien fietsen...dat was de enige manier om niet mijn mistlampen te hoeven op zetten! Fietsen ging vrij goed, maar merkte inmiddels wel de vermoeidheid van voorbij gegane weekenden. Kon weliswaar net aan de 230W trappen, maar het kostte zeer veel inspanning en concentratie (het plan van 220W+ in Kalmar moet ik nog maar even bezien). Ondertussen haalde ik veel atleten terug die of voor me hadden gezwommen, of sneller wisselden...of (later) in een andere serie gestart waren (helaas 2x atleten moeten vragen -andere serie- of de honing erg sterk was gezien de 25cm afstand op het volgende wiel. Zelf werd ik begin tweede ronde ingehaald bij doorgang zwemstart bij de bocht naar rechts. Op het moment dat de atleet me passeerde begon de lokale speaker aldaar net zijn relaas...waarop ik me wezenloos schrok (ik dacht de andere atleet brulde dat ik hem te weinig ruimte gaf). De atleet fietste gestaag weg...maar op het stuk langs de snelweg (wind mee ben ik vaak wat sterker dan wind tegen) haalde ik hem weer terug en schroefde het vermogen tijdelijk naar de 250W. Ik merkte dat de wind wat toenam en het lange stuk ging wat harder dan de eerste ronde (van 40kmu naar 41kmu...en derde ronde zelfs 42kmu). Het ritme bleef in de derde ronde onverminderd behoorlijk sterk en ik bleef veel atleten als richtpunt voor me houden (al dan niet in dezelfde serie gestart). Met nog zo'n 9km te gaan passeer ik Cora Vlot. Paar jaar geleden in Amsterdam moest ik beulen tot het PF om haar bij te halen...nu wat eerder. Bijzonder knap hoe zij al zo lang zo'n hoog nivo kan neerzetten. #RESPECT! Terug in het PF hang ik mijn fiets op...en begin ik mijn sokken aan te trekken (wil in aanloop naar Zweden geen risico op blaren...en dus dan maar iets extra tijd). Ook heb ik nog geen elastieken veters in mijn schoenen...dus dat wordt strikken. Ik probeer maar weer eens staand te wisselen...maar maak tot twee keer toe een zwenkbeweging uit disbalans. De ingehaalde Cora wisselt toevalligerwijs naast me...vlot (no pun intended) en soepel. Hop, hop...en weg is ze weer! Pfff...weer racen. Na ruim anderhalve minuut ben ik klaar met mijn geklooi en mag ik ook op weg. Een voordeel van een wat tragere wissel...je herstelt een beetje! ;)
Lopen voelt meteen goed en sterk. Na twee minuten switch ik mijn Garmin van totaaltijd naar loopwindows. Ik zie een 4.00 pace prijken en hij flirt zelfs een beetje met de 3.55 zlelfs 3.50. Voelt prima. Het parcours is relatief smal (op dezelfde waren we lopen...fietsen we ook). Na ca 1,5km komt de koploper inclusief motor me tegemoet. Ik doe voor veiligheid, zekerheid en ruimte maar een stap naar rechts (had al een tijdje geen fiets meer gezien) zodat beiden geen last van elkaar hebben. Zelfde doe ik ook bij het inhalen van andere atleten indien nodig. Kan het niet linksom...dan maar rechtsom. Ik voel zware benen die me nog alles willen geven wat ik heb. Loop behoorlijk tegen mijn max...maar kan blijven volhouden. Kilometers van 3.55, 3.52, 3.54, 3.53 en pas na 8km komt mijn eerste 4.00 op het scherm. Driemaal zie ik die akelige vier (weliswaar laag...maar ik moet hem niet, de vier en ik verschillen teveel van karakter, kan het nu eenmaal beter met de drie vinden). Onderweg hoor ik her en der aanmoedigingen bekend, onbekend en ook veelal onherkend (focus!). Jos Broeren loopt bij het keerpunt nog zo'n 50m voor me, vlak daarvoor Maryvonne met daarvoor weer Bianca van den Kieboom en nog wat verder Linda van Bemmel. Stuk voor stuk richtpunten en ik begin tempo op te pikken. De 4.03 gaat weer terug naar 3.52 en ik pik Jos op...hou vol en kan Maryvonne aanmoedigen. Op nog 1,5km heb ik Bianca in mijn vizier en dan zie ik opeens Linda. Ze loopt sterk en ik betwijfel of ik het ga halen. Probeer nog een keer aan te zetten en de voorlaatste bocht kom ik langszij. Dat er drie vrouwelijke richtpunten waren had overigens met herkenning te maken....er liepen weinig/geen herkenbare mannen voor me (op Jos na, enkel nog Stefan Staartjes, maar die was ruim vijf minuten los!). Uiteindelijk kwam ik als 5e H40+ over de finish (zo leerde ik van Ruud de Haan) en had ik een tempo gelopen van 3.56 op de kilometer. Erg sterk dus na zo'n periode. Zette daarmee de 11e looptijd overall neer en 3e in mijn klasse (achter Chris Brands en Thomas Naasz). Kan niet anders dan opnieuw tevreden zijn. Volgend jaar eens kijken hoe ik mijn programma in ga vullen...maar Oud Gastel komt t.z.t. vast weer terug op mijn kalender. Waarom? Because....THEY CAN!!! ;)
In deze blog zal ik mijn wedstrijd ervaringen delen. De belevenissen worden informatief, belevend, eerlijk en soms met een knipoog weergegeven.
zondag 26 juni 2016
zondag 19 juni 2016
Triatleten zijn nu eenmaal een beetje van de wereld...
Amper bekomen van de hele Challenge Denemarken en bijbehorende prestatie/resultaat, togen we vier dagen na thuiskomst alweer richting Luxemburg voor de 70.3 aldaar. Het leven van een triatleet is niet altijd makkelijk! Vier jaar geleden in Wiesbaden tijdens de transfer naar het zwemmen met Marc d'Hooge (triatleet, wereldreiziger) in contact gekomen en het gesprek van een half uur nadien voortgezet op facebook (it's a small world) en eigenlijk continu contact gehouden. Zo vroeg Marc me een aantal jaar geleden al om mee te doen in Luxemburg, maar pastte het nimmer eerder in de planning...dus vorig jaar na IM Maastricht beloofd me in te schrijven (het leek immers op dat moment voor 2016 wel te gaan passen) en zo gedaan. Niet wetende dat ik amper vier weken later...het verhaal Almere en Denemarken volgt hier (lees eerdere berichten). En zo heb je opeens een hele en een halve op je kalender staan binnen zes dagen (er volgt over acht dagen nog een een-derde...een belofte aan Wim & Ruud -of Ruud & Wim...kies zelf de volgorde- wat het loco-zijn van de triatleet toch wel redelijk beschrijft).
De weg met de campert over Maastricht was niet de juist. Weliswaar korter...maar, amai, Belgen toch...wat een vreselijk slecht wegdek. In gedacht zag ik de Black Knight in de garage achterin al verworden tot een hoopje losse onderdelen. Tel daarbij nog op (daar kunnen de Belgen dan niet niets aan doen) het noodweer en het maakte het een hachelijke trip van vijf uur. Toch veilig aangekomen, net te laat voor de briefing die dit keer wat belangrijker was dan normaal aangezien de Moesel nogal veel te drinken had gekregen en het mogelijk had gemaakt om Pieter van den Hoogenband tijden te kunnen zwemmen...maar dan moet je nog terug naar de exit (de aanwezige zwanen hadden de grootste moeite om bij hun kroost te blijven en dreven snel 100m af). Her en der navraag gedaan hoe de tot Run-Bike-Run aangepaste wedstrijd zou gaan en toch alle info gekregen die ik nodig had. Na alle voorbereidingen terug op de camping brak ook in Remich het noodweer los en onophoudelijk regende het....twee uur lang....hard, zeer hard. Een frans gezin wekte ons 's ochtends door met slippende wielen zich in te graven op het gras. De voorspelling was echter dat het in de wedstrijd verder redelijk droog zou blijven.
De start was een lange tunnel waar je je instelde op je te verwachten looptijd van 5km (of 5,7km zoals later in de wedstrijd bleek). Iedere 10s mochten er vijf atleten het parcours op om toch nog wat van differentiatie te krijgen en de kans op stayeren te verminderen...maar met 1700 deelnemers, geen kans. Lopen voelde eigenlijk best goed en hoewel ik momenteel niet de snelle benen heb, kwam ik toch in een ritme van sub-4 oftewel 15+. Na een kleine 22 minuten bij TA1 en rustig de wissel gedaan. Op de fiets hadden we de eerste 20km lichte rugwind en leek het licht te dalen. Met een gemiddelde van 39,7kmu vloog ik naar het keerpunt zonder echt inspanning te hoeven leveren (190W). Een flinke regenbui rond de 10km had in eerdere fase een poging gedaan de Moesel te verleggen...maar even verder droogde de weg weer op gelukkig. Met een keerpunt verwacht je dat het daarna bij dergelijke gemiddelde veel lastiger zou gaan, maar toch ook nu bleef de snelheid op een kleine 35+ schommelen. Helaas kwamen rond die kilometers de eerste mega-groepen (40-60 man/vrouw) me voorbij zetten. Dat hield in dat ik soms tientallen seconden tot wel minuten hoofdschuddend op de fiets zat met een hartslag van net aan 110 om te wachten tot ik weer zelfstandig de wedstrijd kon vervolgen (stayeren is uiteindelijk een keuze...PUNT!). Na ca 35km rechtsaf...en oops, even niet opgelet...de weg vervolgde zich...omhoog, kilometers lang...tegen 6% (zo gaf de Garmin aan). Benen voelden op zich best goed (voordeel van het vele rusten door de grote groepen) en op het buitenblad, staand op de pedalen de eerste helft kunnen doen. Vlak voor de bocht uiteindelijk terugschakelen, zitten en er opeens achterkomen dat na de bocht de klim nog een flink deel doorloopt...oef. De afdaling(en) was ik geen held in. Leuk in dat Zwiften, maar dat afdalen leer je dan weer niet. Flink de remmen geknepen en zodra het weer omhoog ging de power toegevoegd. Het goede asfalt had inmiddels zo nu en dan plaats gemaakt voor wat lichte modderwegen en ondertussen kwamen er ook af en toe wat buien...en één keer een fikse bui (vlak voor weer zo'n afdaling, met modder) waardoor ik mijn vizier even open moest zetten om weer zicht te krijgen. In het dalen continu ingehaald, maar tijdens de klim won ik telkens terrein terug. Het heuvelop-heuvelaf duurt tot zo'n 75km en daarna ga je langs de Moesel weer terug naar TA2. Tempo kon weer flink omhoog omdat de wind in de gunstige richting stond en het vlak was. De lage 33-er kunnen opschroeven in dit deel naar 34,1kmu uiteindelijk. Prima gedaan dus ondanks alles.
Opnieuw een rustige wissel en opnieuw de lokale Dixie bezocht. Op voor de halve marathon. Eerste ronde liep ik weer heel erg makkelijk en hoog tempo en ook hoog cadans (zag veelvuldig de 190+). Met een snelheid van 15kmu passeerde ik veel, heel veel atleten. Ik hield het tempo hoog tot 7km toen ik opeens steken in mijn linkerzij kreeg en het tempo moest laten gaan tot 4m30 om de steken te laten zakken. Een kilometer later was het beter en kon ik weer versnellen, maar het tempo van 4m00 werd 4m15. Inmiddels begon ook de knie te zeuren en voelde ik de onderrug toch wel van het klimmen. Na 13km begon het ook mentaal wel een dingetje te worden en liet ik het tempo verder vieren. Ik zou relaxt (4m45-5m00) doorhobbelen tot ca 20km en dan nog één keer de benen laten spreken. En zo gebeurde.Bij 20km nog een flinke versnelling en met de laatste kilometer in toch nog 4m11 kwam ik (opnieuw) zeer tevreden als 25e in mijn klasse over de finish.
De weg met de campert over Maastricht was niet de juist. Weliswaar korter...maar, amai, Belgen toch...wat een vreselijk slecht wegdek. In gedacht zag ik de Black Knight in de garage achterin al verworden tot een hoopje losse onderdelen. Tel daarbij nog op (daar kunnen de Belgen dan niet niets aan doen) het noodweer en het maakte het een hachelijke trip van vijf uur. Toch veilig aangekomen, net te laat voor de briefing die dit keer wat belangrijker was dan normaal aangezien de Moesel nogal veel te drinken had gekregen en het mogelijk had gemaakt om Pieter van den Hoogenband tijden te kunnen zwemmen...maar dan moet je nog terug naar de exit (de aanwezige zwanen hadden de grootste moeite om bij hun kroost te blijven en dreven snel 100m af). Her en der navraag gedaan hoe de tot Run-Bike-Run aangepaste wedstrijd zou gaan en toch alle info gekregen die ik nodig had. Na alle voorbereidingen terug op de camping brak ook in Remich het noodweer los en onophoudelijk regende het....twee uur lang....hard, zeer hard. Een frans gezin wekte ons 's ochtends door met slippende wielen zich in te graven op het gras. De voorspelling was echter dat het in de wedstrijd verder redelijk droog zou blijven.
De start was een lange tunnel waar je je instelde op je te verwachten looptijd van 5km (of 5,7km zoals later in de wedstrijd bleek). Iedere 10s mochten er vijf atleten het parcours op om toch nog wat van differentiatie te krijgen en de kans op stayeren te verminderen...maar met 1700 deelnemers, geen kans. Lopen voelde eigenlijk best goed en hoewel ik momenteel niet de snelle benen heb, kwam ik toch in een ritme van sub-4 oftewel 15+. Na een kleine 22 minuten bij TA1 en rustig de wissel gedaan. Op de fiets hadden we de eerste 20km lichte rugwind en leek het licht te dalen. Met een gemiddelde van 39,7kmu vloog ik naar het keerpunt zonder echt inspanning te hoeven leveren (190W). Een flinke regenbui rond de 10km had in eerdere fase een poging gedaan de Moesel te verleggen...maar even verder droogde de weg weer op gelukkig. Met een keerpunt verwacht je dat het daarna bij dergelijke gemiddelde veel lastiger zou gaan, maar toch ook nu bleef de snelheid op een kleine 35+ schommelen. Helaas kwamen rond die kilometers de eerste mega-groepen (40-60 man/vrouw) me voorbij zetten. Dat hield in dat ik soms tientallen seconden tot wel minuten hoofdschuddend op de fiets zat met een hartslag van net aan 110 om te wachten tot ik weer zelfstandig de wedstrijd kon vervolgen (stayeren is uiteindelijk een keuze...PUNT!). Na ca 35km rechtsaf...en oops, even niet opgelet...de weg vervolgde zich...omhoog, kilometers lang...tegen 6% (zo gaf de Garmin aan). Benen voelden op zich best goed (voordeel van het vele rusten door de grote groepen) en op het buitenblad, staand op de pedalen de eerste helft kunnen doen. Vlak voor de bocht uiteindelijk terugschakelen, zitten en er opeens achterkomen dat na de bocht de klim nog een flink deel doorloopt...oef. De afdaling(en) was ik geen held in. Leuk in dat Zwiften, maar dat afdalen leer je dan weer niet. Flink de remmen geknepen en zodra het weer omhoog ging de power toegevoegd. Het goede asfalt had inmiddels zo nu en dan plaats gemaakt voor wat lichte modderwegen en ondertussen kwamen er ook af en toe wat buien...en één keer een fikse bui (vlak voor weer zo'n afdaling, met modder) waardoor ik mijn vizier even open moest zetten om weer zicht te krijgen. In het dalen continu ingehaald, maar tijdens de klim won ik telkens terrein terug. Het heuvelop-heuvelaf duurt tot zo'n 75km en daarna ga je langs de Moesel weer terug naar TA2. Tempo kon weer flink omhoog omdat de wind in de gunstige richting stond en het vlak was. De lage 33-er kunnen opschroeven in dit deel naar 34,1kmu uiteindelijk. Prima gedaan dus ondanks alles.
Opnieuw een rustige wissel en opnieuw de lokale Dixie bezocht. Op voor de halve marathon. Eerste ronde liep ik weer heel erg makkelijk en hoog tempo en ook hoog cadans (zag veelvuldig de 190+). Met een snelheid van 15kmu passeerde ik veel, heel veel atleten. Ik hield het tempo hoog tot 7km toen ik opeens steken in mijn linkerzij kreeg en het tempo moest laten gaan tot 4m30 om de steken te laten zakken. Een kilometer later was het beter en kon ik weer versnellen, maar het tempo van 4m00 werd 4m15. Inmiddels begon ook de knie te zeuren en voelde ik de onderrug toch wel van het klimmen. Na 13km begon het ook mentaal wel een dingetje te worden en liet ik het tempo verder vieren. Ik zou relaxt (4m45-5m00) doorhobbelen tot ca 20km en dan nog één keer de benen laten spreken. En zo gebeurde.Bij 20km nog een flinke versnelling en met de laatste kilometer in toch nog 4m11 kwam ik (opnieuw) zeer tevreden als 25e in mijn klasse over de finish.
dinsdag 14 juni 2016
Ereronde...
Dit verhaal begint eigenlijk een jaar geleden in de Almere Challenge 2015. Eigenlijk begint het nog 6 weken daarvoor (zie eerdere blog)...maar zo kunnen we wel blijven kettingschakelen. De CAA'15 dus. In een zeer sterke dag presteerde ik het om voor de tweede maal deze wedstrijd te winnen en naast de Nederlandse Titel H45+ hoorde daar ook een uitnodiging Challenge Denmark bij. Die wedstrijd werd dus afgelopen weekend gehouden.
Flashback terug naar 2015...Almere...The Day After. Nog nagenietend van de zege en de ceremonie, had ik al besloten om op basis van het sterke fietsen (mijn eerste sub-5) dit de winter door te bouwen. Het zwemmen zou ooit wel weer eens opgepakt worden...en ach, het lopen, dat kan ik wel. Normaliter schroef ik in de winter hardloopbenen onder en begin wat meer loopvolume te maken tot 250-300km per maand. Deze winter zou het volledig op het fietsen gaan. Hierbij natuurlijk geholpen door mijn nieuwe gadget: The Tacx Neo (heavy nagalm-geluiden hier). Na mijn fiets op The Tacx Neo (zelfde galm-geluiden) geschroeft te hebben, merkte ik al gauw de mega verbetering die Tacx in deze smart-trainer had gebracht. Het was gewoon meer fun. Wil ik de winter normaal gebruiken om zachtjes kabbelend door te brengen op de fiets (soms met weken zelfs geen stuur in mijn handen), ging er nu geen week voorbij en werden er vele weken van 100-150km volbracht. Na mijn lidmaatschap bij Zwift in februari (waar ik trouw een FTP-build programma ging volgen) werd dit nog eens verdubbeld en zo kwam ik na Almere terecht op een volume van 6000km in de voorbij gegane negen maanden. Wetende dat ik normaal zo'n 3500km (en dat was al een topjaar) in 12 maanden trap was dit nogal een toename. Het lopen werd in januari weer wat serieuzer opgepakt, maar dan niet zo zeer in de aantallen trainingen (3x soms 4x maar vaak ook 2x per week). Nagenoeg wekelijks had ik wel een lange duurloop (minimaal 20km) op de planning staan en zo werden er in klein volume toch behoorlijk afstanden afgelegd en met prima trainingsmomenten. En het zwemmen?...ach, dat zou wel komen.
Met nog zes weken voor de start ook mijn volgende gadget aangeschaft, want in Kalmar zou het dit jaar moeten gaan gebeuren. De wedstrijd van mijn leven (maar dat roep ik vrijwel naar iedere hele toe: dit wordt hem...en dat blijf ik nog wel even doen). Ook ik ging aan de vermogensmeter. Mijn eerste kennismaking gaf even een kleine domper. In de training, een FTP-test, brak met nog 30s te gaan mijn footpod af. Helaas niet helemaal goed contact kunnen houden onder de bewerkstelligde krachten en dan is de ketting zo scherp als een mes en genadeloos. Test mislukt, tijdelijk geen meter...balen dus. Garmin lostte het snel op en na een week was de nieuwe pod kosteloos uit Engeland geleverd en kon ik verder met data verzamelen. Het eerste wat ik deed was een 90km op Denemarken intensiteit (ca. 200W, blijkende uit de winterperiode op de Tacx Neo...weer die galm-geluiden, bleek dit overeen te komen met 75%-80% inspanning) met snelheid 35,4kmu en hartslag 127 gemiddeld (dat is heel laag voor mij). Dit zou dus het plan worden....en het zwemmen, dat begon nu toch wel nijpend te worden...dus drie weken voor data werd het eens in de twee-drie weken water voelen toch wat meer uitgebouwd en ging ik weer wat meer trouw. De CSS-test na twee weken gaf aan dat de eerder voorspelde 1u15 toch iets te somber zou zijn en dat er nog steeds een sub-70 in zou zitten.
Goed...tot zover de voorbeschouwing. Met de camper togen Annette, mijn vader en ik naar Denemarken. Mooi land, zeer groen...maar 50% woont in Kopenhagen en het land is 1,5x zo groot al nederland...je komt dus geen mens tegen. We hadden een plek gevonden bij het Legoland Holiday Village en dit is een echte aanrader. Zeer dicht bij het hele gebeuren (zo'n 400m van de inschrijving en finish). Inschrijving verliep soepel en vlot en het gesprongen polsbandje werd meteen vervangen. Prima geregeld allemaal. Daarna na Herning getogen waar het wild kamperen werd (de camperplaats lag net even te ver van de zwemstart...en aangezien er op een parkeerplaats op 300m van de zwemstart ook een Italiaanse camper stond, hebben we ons daarbij aangesloten). Om 6:50 vond de start plaats...mijn vroegste wedstrijd ooit! Water was zeer behaaglijk met 21,7C en ik bevond me op de allereerste startlijn (ik was vroeg het water ingegaan dit keer...en zo kwam ik vooraan te liggen). Mijn wetronome weer op 67 ingesteld (mijn slagtempo) en kon bij de start lekker in het ritme komen. Wel bleek dat mijn positie iets te overmoedig was voor gedane arbeid, want wat sandwiches later, was ik toch al redelijk wat ingehaald. Na een tijdje kijk ik snel op mijn klokje en verwacht een 1200m te zien staan...het viel dus tegen dat op weg was naar de 800m, damn...en de schouders werden al moe. Niet zeuren...dit is je eigen stommiteit geweest, eerder beginnen. Toch verdween de vermoeidheid en kwam ik lekker in mijn slag. Niet supersnel, maar gewoon lekker doorzwemmend. Na de landlap (2000m in 36 minuten) ging de kracht wat omhoog en zo zwom ik naar een volgend groepje toe...en er voorbij. Later bleek ik van positie 84 naar 76 gezwommen te zijn. Uiteindelijk kwam ik net boven de 1u09 uit het water...en dus precies zoals verwacht. De wissel verliep soepel hoewel ik mijn wetsuit weer eens niet snel in de tas kreeg. Tip: zet je voet aan één opening...en gebruik je hand voor de andere en prop je suit in de tas (daar kwam ik na drie mislukte pogingen achter). Exit PF is redelijk lang, maar de benen gaven me een goed gevoel en ik liep op behoorlijk tempo en behoorlijk op mijn fietsschoenen na de mounting-line: positie 64.
Het fietsen ging snel naar de kleine 200+W (het blijft toch een wedstrijd en je moet dan toch controle zien te houden...is soms even lastig, maar ik hield de overmoed beperkt). Het eerste uur bleek ik echter tegen de 37kmu aan te beuken terwijl mijn hartslag gewoon laag was, het parcours flink glooiiend en de wind niet hard maar toch vooral ook niet voordelig. Ik was dus lekker op weg. Tot Grindsted (70km met een knik zuidwaarts) zeer veel op-en-neer en na het uur begon de wind toch flink aan te trekken en ook meer tegen te staan. De snelheid was inmiddels gedaald onder de 36kmu, maar ik haalde nog steeds veel atleten in. Eén atlete vond het nodig om mij drie keer in te halen, maar zodra ze voor me zat, moest ik 160W gaan trappen om er niet aan te blijven plakken...dus op de pedalen iedere keer en er weer voorbij. De derde keer kreeg ze wsl een waarschuwing van de jury, want ze kwam me foeterend voorbij zetten...de laatste maal, want opnieuw reed ik er met 200W naartoe en met 240W vooral erover. Ik heb haar niet meer gezien daarna. Terug in Billund waar de eerste draai was, kwam er een motor voor me rijden (begreep niet waarom op dat moment, maar had niets fout gedaan). Later bleek dat ik hier op de 2e positie was komen te liggen in mijn klasse. Terug richting Grindsted hadden we rugwind en het tempo ging hard omhoog...44-45kmu...je was zo weer in het dorpje. Het geglooi was inmiddels wat minder geworden, maar de wind bleef doortrekken. De tweede lap begon ik toch wat moeite te krijgen om mijn wattage vast te houden en moest ik toch wat meer kracht leveren. Het lukte wel...maar kostte wel inspanning. Uiteindelijk kwam ik na 5u04 terug bij TA2 met 35kmu en 207W gemiddeld. Prima volgens plan dus...en ook mijn voeding goed genomen. Positie overall inmiddels 24e. In TA2 snel de plas gedaan die ik al tijdens het zwemmen moest doen. Hierdoor opnieuw een trage wissel...maar nu begon het lopen. Gek genoeg mijn grootste vraagteken.
Wat een feest werd dat zeg. De openingskilometer begon met 4m25...en ik had niet het idee dat ik dit zomaar kon maken. Echter tot en met 18km bleef ik kilometers produceren van dit nivo. Echt bizar. Toen ik de 2e kilometer een 4m20 noteerde had ik mezelf voorgenomen om 10 minuten voorsprong op te bouwen op het 5m00/km schema (3u30) en dan wat gas terug te nemen. Het doel was uiteindelijk meedoen...en niet mezelf kapotsporten (het doel ligt immers in Zweden zoals gezegd). De 18e km gaf me echter de marge en ik mocht toen van mezelf wat omlaag in tempo, maar bleef daarna nog tot 28km 4m30-4m45 produceren (beetje afhankelijk van de drankposten waar ik mijn rust nam). Bij 24km kreeg ik van Annette te horen dat ik 1e lag (stomverbaasd zei ik dat ze normaal moest doen) en dat ik 7m30 voorsprong had. Dat gaf een gekke manier van rust en doorgaan. Het tempo ging daarna naar zijn derde fase van 5m00/km en iedere ronde bleek ik flink uit te blijven lopen: 11m00....22m00!! Ik kwam hier voor een leuke wedstrijd, maar winnen??? Dat had ik niet in mijn hoofd zitten. PR....overigens al helemaal niet. Zo gebeurde het dat ik na 9u39 over finish kwam in een nieuw PR met een marathon van 3u15 en ook nog eens als winnaar. Wat een vreselijk bizarre dag, maar wat ging dit vreselijk makkelijk dit keer. Twee keer op rij een Challenge gewonnen nu...en mijn derde winst uit vier deelnames aan een Challenge.
Voor Zweden gaat het plan iets omhoog. Komende weken proberen ontspanning te vinden bij 220-230W...eens kijken wat dat gaat brengen. Ik wil niet naar Hawaii (Annette zal niet mee kunnen gaan), maar ik wil wel de wetenschap hebben dat ik het had kunnen halen (ik heb daar overigens ook niets te zoeken...mij te warm. Nu eerst Luxemburg (70.3 6 dagen na een hele...gekkenwerk) en een week later Oud-Gastel. Wordt dus vervolgd.
Flashback terug naar 2015...Almere...The Day After. Nog nagenietend van de zege en de ceremonie, had ik al besloten om op basis van het sterke fietsen (mijn eerste sub-5) dit de winter door te bouwen. Het zwemmen zou ooit wel weer eens opgepakt worden...en ach, het lopen, dat kan ik wel. Normaliter schroef ik in de winter hardloopbenen onder en begin wat meer loopvolume te maken tot 250-300km per maand. Deze winter zou het volledig op het fietsen gaan. Hierbij natuurlijk geholpen door mijn nieuwe gadget: The Tacx Neo (heavy nagalm-geluiden hier). Na mijn fiets op The Tacx Neo (zelfde galm-geluiden) geschroeft te hebben, merkte ik al gauw de mega verbetering die Tacx in deze smart-trainer had gebracht. Het was gewoon meer fun. Wil ik de winter normaal gebruiken om zachtjes kabbelend door te brengen op de fiets (soms met weken zelfs geen stuur in mijn handen), ging er nu geen week voorbij en werden er vele weken van 100-150km volbracht. Na mijn lidmaatschap bij Zwift in februari (waar ik trouw een FTP-build programma ging volgen) werd dit nog eens verdubbeld en zo kwam ik na Almere terecht op een volume van 6000km in de voorbij gegane negen maanden. Wetende dat ik normaal zo'n 3500km (en dat was al een topjaar) in 12 maanden trap was dit nogal een toename. Het lopen werd in januari weer wat serieuzer opgepakt, maar dan niet zo zeer in de aantallen trainingen (3x soms 4x maar vaak ook 2x per week). Nagenoeg wekelijks had ik wel een lange duurloop (minimaal 20km) op de planning staan en zo werden er in klein volume toch behoorlijk afstanden afgelegd en met prima trainingsmomenten. En het zwemmen?...ach, dat zou wel komen.
Met nog zes weken voor de start ook mijn volgende gadget aangeschaft, want in Kalmar zou het dit jaar moeten gaan gebeuren. De wedstrijd van mijn leven (maar dat roep ik vrijwel naar iedere hele toe: dit wordt hem...en dat blijf ik nog wel even doen). Ook ik ging aan de vermogensmeter. Mijn eerste kennismaking gaf even een kleine domper. In de training, een FTP-test, brak met nog 30s te gaan mijn footpod af. Helaas niet helemaal goed contact kunnen houden onder de bewerkstelligde krachten en dan is de ketting zo scherp als een mes en genadeloos. Test mislukt, tijdelijk geen meter...balen dus. Garmin lostte het snel op en na een week was de nieuwe pod kosteloos uit Engeland geleverd en kon ik verder met data verzamelen. Het eerste wat ik deed was een 90km op Denemarken intensiteit (ca. 200W, blijkende uit de winterperiode op de Tacx Neo...weer die galm-geluiden, bleek dit overeen te komen met 75%-80% inspanning) met snelheid 35,4kmu en hartslag 127 gemiddeld (dat is heel laag voor mij). Dit zou dus het plan worden....en het zwemmen, dat begon nu toch wel nijpend te worden...dus drie weken voor data werd het eens in de twee-drie weken water voelen toch wat meer uitgebouwd en ging ik weer wat meer trouw. De CSS-test na twee weken gaf aan dat de eerder voorspelde 1u15 toch iets te somber zou zijn en dat er nog steeds een sub-70 in zou zitten.
Goed...tot zover de voorbeschouwing. Met de camper togen Annette, mijn vader en ik naar Denemarken. Mooi land, zeer groen...maar 50% woont in Kopenhagen en het land is 1,5x zo groot al nederland...je komt dus geen mens tegen. We hadden een plek gevonden bij het Legoland Holiday Village en dit is een echte aanrader. Zeer dicht bij het hele gebeuren (zo'n 400m van de inschrijving en finish). Inschrijving verliep soepel en vlot en het gesprongen polsbandje werd meteen vervangen. Prima geregeld allemaal. Daarna na Herning getogen waar het wild kamperen werd (de camperplaats lag net even te ver van de zwemstart...en aangezien er op een parkeerplaats op 300m van de zwemstart ook een Italiaanse camper stond, hebben we ons daarbij aangesloten). Om 6:50 vond de start plaats...mijn vroegste wedstrijd ooit! Water was zeer behaaglijk met 21,7C en ik bevond me op de allereerste startlijn (ik was vroeg het water ingegaan dit keer...en zo kwam ik vooraan te liggen). Mijn wetronome weer op 67 ingesteld (mijn slagtempo) en kon bij de start lekker in het ritme komen. Wel bleek dat mijn positie iets te overmoedig was voor gedane arbeid, want wat sandwiches later, was ik toch al redelijk wat ingehaald. Na een tijdje kijk ik snel op mijn klokje en verwacht een 1200m te zien staan...het viel dus tegen dat op weg was naar de 800m, damn...en de schouders werden al moe. Niet zeuren...dit is je eigen stommiteit geweest, eerder beginnen. Toch verdween de vermoeidheid en kwam ik lekker in mijn slag. Niet supersnel, maar gewoon lekker doorzwemmend. Na de landlap (2000m in 36 minuten) ging de kracht wat omhoog en zo zwom ik naar een volgend groepje toe...en er voorbij. Later bleek ik van positie 84 naar 76 gezwommen te zijn. Uiteindelijk kwam ik net boven de 1u09 uit het water...en dus precies zoals verwacht. De wissel verliep soepel hoewel ik mijn wetsuit weer eens niet snel in de tas kreeg. Tip: zet je voet aan één opening...en gebruik je hand voor de andere en prop je suit in de tas (daar kwam ik na drie mislukte pogingen achter). Exit PF is redelijk lang, maar de benen gaven me een goed gevoel en ik liep op behoorlijk tempo en behoorlijk op mijn fietsschoenen na de mounting-line: positie 64.
Het fietsen ging snel naar de kleine 200+W (het blijft toch een wedstrijd en je moet dan toch controle zien te houden...is soms even lastig, maar ik hield de overmoed beperkt). Het eerste uur bleek ik echter tegen de 37kmu aan te beuken terwijl mijn hartslag gewoon laag was, het parcours flink glooiiend en de wind niet hard maar toch vooral ook niet voordelig. Ik was dus lekker op weg. Tot Grindsted (70km met een knik zuidwaarts) zeer veel op-en-neer en na het uur begon de wind toch flink aan te trekken en ook meer tegen te staan. De snelheid was inmiddels gedaald onder de 36kmu, maar ik haalde nog steeds veel atleten in. Eén atlete vond het nodig om mij drie keer in te halen, maar zodra ze voor me zat, moest ik 160W gaan trappen om er niet aan te blijven plakken...dus op de pedalen iedere keer en er weer voorbij. De derde keer kreeg ze wsl een waarschuwing van de jury, want ze kwam me foeterend voorbij zetten...de laatste maal, want opnieuw reed ik er met 200W naartoe en met 240W vooral erover. Ik heb haar niet meer gezien daarna. Terug in Billund waar de eerste draai was, kwam er een motor voor me rijden (begreep niet waarom op dat moment, maar had niets fout gedaan). Later bleek dat ik hier op de 2e positie was komen te liggen in mijn klasse. Terug richting Grindsted hadden we rugwind en het tempo ging hard omhoog...44-45kmu...je was zo weer in het dorpje. Het geglooi was inmiddels wat minder geworden, maar de wind bleef doortrekken. De tweede lap begon ik toch wat moeite te krijgen om mijn wattage vast te houden en moest ik toch wat meer kracht leveren. Het lukte wel...maar kostte wel inspanning. Uiteindelijk kwam ik na 5u04 terug bij TA2 met 35kmu en 207W gemiddeld. Prima volgens plan dus...en ook mijn voeding goed genomen. Positie overall inmiddels 24e. In TA2 snel de plas gedaan die ik al tijdens het zwemmen moest doen. Hierdoor opnieuw een trage wissel...maar nu begon het lopen. Gek genoeg mijn grootste vraagteken.
Wat een feest werd dat zeg. De openingskilometer begon met 4m25...en ik had niet het idee dat ik dit zomaar kon maken. Echter tot en met 18km bleef ik kilometers produceren van dit nivo. Echt bizar. Toen ik de 2e kilometer een 4m20 noteerde had ik mezelf voorgenomen om 10 minuten voorsprong op te bouwen op het 5m00/km schema (3u30) en dan wat gas terug te nemen. Het doel was uiteindelijk meedoen...en niet mezelf kapotsporten (het doel ligt immers in Zweden zoals gezegd). De 18e km gaf me echter de marge en ik mocht toen van mezelf wat omlaag in tempo, maar bleef daarna nog tot 28km 4m30-4m45 produceren (beetje afhankelijk van de drankposten waar ik mijn rust nam). Bij 24km kreeg ik van Annette te horen dat ik 1e lag (stomverbaasd zei ik dat ze normaal moest doen) en dat ik 7m30 voorsprong had. Dat gaf een gekke manier van rust en doorgaan. Het tempo ging daarna naar zijn derde fase van 5m00/km en iedere ronde bleek ik flink uit te blijven lopen: 11m00....22m00!! Ik kwam hier voor een leuke wedstrijd, maar winnen??? Dat had ik niet in mijn hoofd zitten. PR....overigens al helemaal niet. Zo gebeurde het dat ik na 9u39 over finish kwam in een nieuw PR met een marathon van 3u15 en ook nog eens als winnaar. Wat een vreselijk bizarre dag, maar wat ging dit vreselijk makkelijk dit keer. Twee keer op rij een Challenge gewonnen nu...en mijn derde winst uit vier deelnames aan een Challenge.
Voor Zweden gaat het plan iets omhoog. Komende weken proberen ontspanning te vinden bij 220-230W...eens kijken wat dat gaat brengen. Ik wil niet naar Hawaii (Annette zal niet mee kunnen gaan), maar ik wil wel de wetenschap hebben dat ik het had kunnen halen (ik heb daar overigens ook niets te zoeken...mij te warm. Nu eerst Luxemburg (70.3 6 dagen na een hele...gekkenwerk) en een week later Oud-Gastel. Wordt dus vervolgd.
zondag 18 oktober 2015
Nog eentje dan...
Vandaag was dan de doelwedstrijd van 2015...althans zo had ik het bedacht in januari. De Cauberg heeft zoals eerder vermeld (lekkersmakend) roet in het eten gegooid door CAA te promoveren en logischerwijs AMMA te degraderen. De Amsterdam Marathon (want daar gaat dit over) zou een mooie duurloop zonder plan of doelstelling worden.
Na CAA moest ik eerst afrekenen met een vervelende irritatie aan de luchtwegen. Heb ca 10 dagen niets kunnen doen vanwege flink hoesten en proesten als ik mijn vingers maar bewoog (dat schijn je nog wel eens te moeten doen als ICT-er). Met nog drie weken te gaan kon ik weer de draad een beetje oppakken en besloot twee weken voor het uur U een lange duurloop (25km) te doen en op basis daarvan deelname te beslissen. Duurloop ging erg makkelijk, maar zou ook mijn enige marathontraining blijken. Naast het zo nu en dan lopen wel redelijk wat (voor mijn doen) Tacx-meters gemaakt met veel intensiteit en power. Conditie was uiteraard al op nivo...maar ik had nog wat kracht nodig (althans...voor twintig-zestien...want daar ben ik meer mee bezig dan winter twintig vijftien eigenlijk). Ik zou na de start kijken tot 10km hoe ik me voelde en indien het lekker ging doorlopen (maar wel behouden finishen omdat ik geen zin had in weken noch dagen te herstellen) of desgewenst me af laten zakken om een hazenrol op me te gaan nemen.
Ik liep na de start eigenlijk meteen zeer makkelijk. De eerste (drie) kilometers ging met plezier en toch op de 4.00/km. Ok...dit is vreemd, maar past wel bij mijn stijl. Ik nam ietsjes gas terug (naar de 4.05-4.12) maar het bleek dat ik het kilometer na kilometer kon blijven produceren. Het miezerde lichtjes en bij 16km kwamen er lichte steken onder de bal van mijn voet. Hoppa...blaartje is er weer dacht ik nog. Doorlopen en niet op letten. Eigenlijk een saai en eentonig verhaal totdat ik bij 30km zo'n beetje merkte dat de kou invloed begon te hebben op de hams en de quads. Doel was fit finishen en sub-3 was bijzaak....dus waarom forceren. Het tempo werd wat omlaag gebracht (liep een schema van ca 2u56). De kilometers erop gingen rond de 4m23-4m30. Bij 37km merk je dan wel de invloed van de marathon en komt er vermoeidheid....en opnieuw wat vertraagd omdat ik vooral de intensiteit gedurende de rit strak wilde houden. Lekker om me heen gekeken en genoten van de reis vervolgede ik de laatste 5km rond een tempo van 4m50-5m00. Na 3u02 was ik terug waar ik begon en weer een marathon rijker (weet niet de hoeveelste maar gok dat dit of mijn 24e of mijn 25e was)...en een mooie duurloop door Amsterdam gehad. Kortom...prima loopdagje en mooie afsluit dan duur-seizoen 2015. Nu nog wat korter werk tot en met een halve in Dronten (waarschijnlijk).
Na CAA moest ik eerst afrekenen met een vervelende irritatie aan de luchtwegen. Heb ca 10 dagen niets kunnen doen vanwege flink hoesten en proesten als ik mijn vingers maar bewoog (dat schijn je nog wel eens te moeten doen als ICT-er). Met nog drie weken te gaan kon ik weer de draad een beetje oppakken en besloot twee weken voor het uur U een lange duurloop (25km) te doen en op basis daarvan deelname te beslissen. Duurloop ging erg makkelijk, maar zou ook mijn enige marathontraining blijken. Naast het zo nu en dan lopen wel redelijk wat (voor mijn doen) Tacx-meters gemaakt met veel intensiteit en power. Conditie was uiteraard al op nivo...maar ik had nog wat kracht nodig (althans...voor twintig-zestien...want daar ben ik meer mee bezig dan winter twintig vijftien eigenlijk). Ik zou na de start kijken tot 10km hoe ik me voelde en indien het lekker ging doorlopen (maar wel behouden finishen omdat ik geen zin had in weken noch dagen te herstellen) of desgewenst me af laten zakken om een hazenrol op me te gaan nemen.
Ik liep na de start eigenlijk meteen zeer makkelijk. De eerste (drie) kilometers ging met plezier en toch op de 4.00/km. Ok...dit is vreemd, maar past wel bij mijn stijl. Ik nam ietsjes gas terug (naar de 4.05-4.12) maar het bleek dat ik het kilometer na kilometer kon blijven produceren. Het miezerde lichtjes en bij 16km kwamen er lichte steken onder de bal van mijn voet. Hoppa...blaartje is er weer dacht ik nog. Doorlopen en niet op letten. Eigenlijk een saai en eentonig verhaal totdat ik bij 30km zo'n beetje merkte dat de kou invloed begon te hebben op de hams en de quads. Doel was fit finishen en sub-3 was bijzaak....dus waarom forceren. Het tempo werd wat omlaag gebracht (liep een schema van ca 2u56). De kilometers erop gingen rond de 4m23-4m30. Bij 37km merk je dan wel de invloed van de marathon en komt er vermoeidheid....en opnieuw wat vertraagd omdat ik vooral de intensiteit gedurende de rit strak wilde houden. Lekker om me heen gekeken en genoten van de reis vervolgede ik de laatste 5km rond een tempo van 4m50-5m00. Na 3u02 was ik terug waar ik begon en weer een marathon rijker (weet niet de hoeveelste maar gok dat dit of mijn 24e of mijn 25e was)...en een mooie duurloop door Amsterdam gehad. Kortom...prima loopdagje en mooie afsluit dan duur-seizoen 2015. Nu nog wat korter werk tot en met een halve in Dronten (waarschijnlijk).
maandag 14 september 2015
De reis van de held...
#ISBN: 90 229 8937 2
De reis van deze held begon eigenlijk waar hij vorig jaar eindigde. Nadat ik had aangekondigd in 2014 om even een jaartje klaar te zijn met 'den helen', dacht de heer A. Rieu persoonlijk daar geheel anders over. In Freek de Jonge stijl riep hij me toe: "dat zullen we nog wel eens even zien"...en daar was Ironman Maastricht. Goed...over de streep om over de streep te komen in deze 1e IM in Nederland. Meedoen, maar voor plezier en als recreant. Inmiddels had ik me wel al ingeschreven voor de halve Challenge '15 in Almere opdat ik me niet meer kon bedenken om alsnog de hele te doen. Na opgang Cauberg kwam de sporter weer eindelijk in zijn element en bedacht..."als ik nu gewoon een leuke dag heb, goed en fit finish...dan is 6 weken later Almere gewoon een mooi doel...alsnog!" En zo geschiedde. IM Maastricht ging op het relatieve gemakkie (geen walk in the park...maar een dag later was ik eigenlijk nagenoeg fit) en twee dagen na mijn finish contact gezocht met Richard of hij toch misschien wellicht bij wijze van...nu ja...hij wilde en ik ging wederom op voor 'den helen'.
De korte termijn van 6 weken werd benut met nu wel de lange duurlopen te doen die voor IM steeds mislukten (de darmen waren sterker dan de geest gebleken). Het zwemmen geloofde ik eigenlijk wel en deed ik er een beetje naast. Het fietsen concentreerde zich niet meer op de lange duurritten, maar meer op tempo en macht. In de zes weken een tweetal keer nog een 100km gedaan met zes dagen voor de wedstrijd nog een snelle...met lage hartslag (35,4kmu tegen 123HS). Een test moment had ik wederom gekozen in Emmeloord. De wedstrijd waar ik in eerdere edities een zeldzame 39kmu noteerde dus een mooi vergelijk kon ik krijgen. Dit jaar ontsteeg ik mezelf en was een brok zelfvertrouwen....het werd een 39,5kmu PR PR PR!!!
Ondertussen was ik in die zes weken ook begonnen met het lezen van het boek: "De Reis van de Held". Een uitspraak die ik tot me nam was dat je niet je hoop op je doel moest uitspreken, maar je voor moest nemen dat je doel eigenlijk al een feit was. Zo ging ik langzaam in de laatste weken tegen steeds meer mensen om me heen kenbaar maken dat ik geen NK wilde worden, maar dat ik het feitelijk al was! De toekomst moest enkel nog even verleden worden. Op vrijdag bij de registratie liep ik met een bepaalde attitude rond blakend van zelfvertrouwen. Ik was er helemaal klaar voor. Buienradar heb ik de week voorafgaand als een soort van cabaretprogramma aanschouwd. Na voorgaande edities was ik mijn vertrouwen in die site helemaal kwijt en voelde bij de voorspelling een grote glimlach op mijn gezicht komen: "Sure, tuurlijk...Oostenwind...oh nu weer Westenwind...droog...nat, tss, het is toch wat".
Op zaterdag bleek het eindelijk eens wel goed weer voor me te worden. Matige wind uit gunstige hoek (vond ik), lekkere temperatuur (frisjes, maar niet koud) en droog bij het fietsen met in de loop van de marathon een lichte te verwachten bui. Het water voelde bij betreding wel wat fris aan, maar dan moet ik maar doorzwemmen. Na het startschot meteen in mijn cadans van 67 slagen/minuut. Binnen 300m echter gebakelei met een atleet die zonodig naar rechts moest en blijkbaar niet wilde begrijpen dat hij daardoor over twee atleten heen moest zwemmen. Hij ging boos rechtop in het water zodat ik mooi door kon zwemmen. Ook later nog wat geharrewar aan mijn voeten maar een geoefende fietsbeweging en de voeten kregen weer rust. De bochten om de boeien moest ik helaas ruim nemen. Ik zat in een grote groep aan de buitenkant en moest daardoor vijf rijen dik keren. Eerste ronde kwam ik door in 31m45 en hoewel ik daarmee langzamer zou zijn dan in 2014 kwam ik hiermee het water uit rond de 1u04 had ik me bedacht. In de tweede ronde vermaak ik mijn onderarmen tot een centraal massief en begin snel flink wat atleten in te halen. Voel me erg sterk en voel veel snelheid. Was dan ook een grote teleurstelling toen ik bij de schouwburg af mocht slaan richting Esplanade en mijn klokje inmiddels 1u05 aangaf. Snapte (en nog steeds niet) er geen bal van. Kwam uiteindelijk met 1u08 uit het water...een van mijn minste tijden. Nu ja...doorgaan. Ook de wissel liep niet echt soepel. Kreeg mijn suit niet in mijn tas en om een beslagen vizier te voorkomen nam ik bewust de tijd om deze voor een derde keer flink in te smeren met Anti-Fog. Uiteindelijk rennend de TA1 uit kwam de snelheid los. Liep op mijn fietsschoenen een kleine 15kmu.
Almere uitrijdend wordt ik ingehaald door debuterende Sietse-Jan. Ok...die is wat van plan. Richting Gooimeerdijk voel ik me al stukken sterker dan vorig jaar en kom hier aan met ca 35kmu. Meteen het wind mee stuk en dus blazen maar. Vlak voor me vliegen twee zwanen vlak boven de weg. Gaaf gezicht! Langs Almere Poort even een hachelijk momentje toen een langlader mocht oversteken, maar de bocht verkeerd inschatte. Kom je met ruim 40kmu aanrijden en moet je vol in de remmen. Kon er net achterlangs sturen. Vergeten een doorblazen. De lange bocht naar rechts en de rugwind vergaat tot zijwind. De ruime 37kmu die ik opgebouwd heb zal nu langzaamaan gaan minderen. Toch kan ik flink kracht blijven geven en blijf ik eigenlijk de hele dijk in de buurt van de 35-36. Onderweg ook nog een deken van meeuwen over me heen zien vliegen (ca 200 stuks op 2m50 boven de weg)...ook gaaf. Dit waren eigenlijk de enige afleidingen die ik gekend heb tijdens het fietsen...zat volledig in mijn tunnel. Begin Knardijk en de zijwind zou ook komen te vervallen, tijdelijk, tot tegenwind en ook hier een mooi tempo. Hartslag begint wel te klimmen, maar dat boeit me weinig. Als ik sub-5 wilde fietsen, was vandaag mijn kans. Uiteindelijk als het laatste stukje wind tegen in ronde één achter me ligt, staat er een 36,3kmu op mijn teller. Hier kom ik ondertussen Sietse-Jan weer tegen. Bij het passeren roep ik hem nog toe dat het feest gaat beginnen. Er komen nu immers ca 30 positieve wind kilometers aan. Snelheid vliegt omhoog naar ruim 43km op de Gooimeerdijk en ik kom met 37,3kmu bij de coachpost aan. Onderweg kom ik Cor Boerman tegen die al in zijn 2e lap zit. Ik kijk op mijn klokje en het kruispunt en bemerk dat de zeven minuten die Annette me toeriep geslonken zijn tot vijf minuten. Damn...lekker bezig zeg! Terug op de Gooimeer schakel ik nog wat bij en zie de snelheid op 45-47kmu. Vanaf het stukje zijwind richting Lelystad moet ik vergelijk met de 1e lap toch wat snelheid laten gaan (iets meer wind + vermoeidheid), maar kan toch blijven pushen. Hartslag zit inmiddels op 40km-tijdrit nivo, maar dat boeit niet. Marathon is van later zorg. Tegen de wind in moet ik inmiddels een veer laten en moet werken om tussen de 30-32kmu te kunnen blijven. Geen paniek...straks mag je nog een keer varen op de wind. Mijn gemiddelde zakt terug naar de 36 laag, maar ik het stukje bos bij Zeewolde uitkom schiet het tempo weer omhoog. 38-40kmu. Rechtsaf...rugwind en het stijgt verder. Bij de afslag Manege terug richting Esplanade staat er een 36,5 op mijn teller. Normaliter begint hier het grote voorbereiden op de marathon, maar ik zou wel gek zijn om deze snelheid te laten gaan. Beuken op die pedalen...BEUKEN! Na 4u56m30 stop ik mijn fietsteller. Eindelijk na zoveel pogingen due 5 uur grens gebroken. Ik blijk geweldig te hebben gefietst en zie later in de uitslag namen in mijn omgeving die ik niet eens zou dromen. Een 34e klassering overall.
Inmiddels moet ik al vele tientallen kilometers (ca 180 of zo) plassen...dus ik pak die tijd even. Heb drie pogingen nodig om mijn schoenen aan te krijgen en weet dat Cor het PF uitliep toen ik mijn fiets stalde. Het lopen begint voorspoedig en loop de eerste 6 kilometers zeer makkelijk. Na ongeveer vier kilometer kom ik bij Sander Hospers die mede concurrent is voor de titel (had ik me vooraf bedacht). Het eerste vinkje mag gezet worden. Nu naar Cor toe. De vijf kilometer gaat in 22m30 en ik loop zeer makkelijk. Na ca 8km (??) haal ik ook Cor bij en waan me in koppositie voor het NK. Bij 11km hoor ik mijn vader echter toeroepen dat #1 op 700m en 3 minuten loopt. Ik ga er vanuit dat dit een buitenlandse deelnemer betreft maar dat bleek later niet het geval. "Hij heeft een rood broekje, wit shirt en haarband" word ik nageroepen. Ok, speuren maar. In geen velden of wegen te bekennen. Pas bij 23km zie ik bij het grasveldje de atleet in kwestie en kan ik een meetmomentje maken. Na 1m30 kom ik op de plek waar ik hem spotte. Ok...dat is te doen. Bij het 26km krijg ik opnieuw informatie en het gat is nu nog maar 1 minuut. Dit komt goed. Snel haal ik hem bij en loop door. Nu hoef ik enkel nog naar achter te kijken. Opnieuw bij het grasveldje is de afstand inmiddels 200m in mijn voordeel, maar nauwelijks 3km verder is dit niet meer geworden. Ik pak weliswaar mijn rustmomenten vooral bij de drankposten...maar als ik nu in het vizier ben en mijn tegenstander besluit in ronde 6 toe te slaan, heb ik toch wel een serieus probleem. Ook eind vijfde ronde bemerk ik dat de voorsprong niet veel meer is dan 300m...maar goed, ik loop dus uit. Wanner ik opnieuw bij het grasveld positie kan opnemen zie ik hem niet meer in beeld. Dat is dus minimaal 600m geworden want zover kun je kijken. Bij het laatste lange stuk met nog 2km tot de finish kom ik bij Jorgen en bij een drankpost. Ik stop even om me om te draaien, neem wat drinken, maak een praatje met Jorgen die helaas opnieuw last van zijn hamstring heeft en vraagt hoe het voelt om NK te zijn en ik speur de horizon achter me af. In geen velden of wegen meer te bekennen. Voorsprong moet dus zeker een kilometer zijn. Ik mag dus zeker 7m30 gaan lopen en nog ga ik het halen. Ik begin aan mijn zegetocht...ik word gewoon NK!!! Eindelijk na drie derde te zijn geworden (was al onverwacht...tien jaar geleden) pak ik nu de titel. Niet alleen dat....ik lag dus ook op kop van het hele veld H45+...en win dus opnieuw de Challenge. Ik kom uiteindelijk in 9u42m00 over de finish en loop 4m19 van mijn besttijd af. Damn, wat een topdag. De overtuiging die ik in de weken voorafgaand heb opgebouwd heeft zijn vruchten afgeworpen. Heb ervoor moeten strijden, maar nimmer gewanhoopt. Heb echter wel alle theorien over behouden sporten achter me gelaten en de geest het werk laten doen. Deze was vele vele malen sterker dan het lichaam dit keer. Tja...vorig jaar was het andersom, toen was het lichaaam sterker, maar leidde ook de geest de dans.
De reis van deze held begon eigenlijk waar hij vorig jaar eindigde. Nadat ik had aangekondigd in 2014 om even een jaartje klaar te zijn met 'den helen', dacht de heer A. Rieu persoonlijk daar geheel anders over. In Freek de Jonge stijl riep hij me toe: "dat zullen we nog wel eens even zien"...en daar was Ironman Maastricht. Goed...over de streep om over de streep te komen in deze 1e IM in Nederland. Meedoen, maar voor plezier en als recreant. Inmiddels had ik me wel al ingeschreven voor de halve Challenge '15 in Almere opdat ik me niet meer kon bedenken om alsnog de hele te doen. Na opgang Cauberg kwam de sporter weer eindelijk in zijn element en bedacht..."als ik nu gewoon een leuke dag heb, goed en fit finish...dan is 6 weken later Almere gewoon een mooi doel...alsnog!" En zo geschiedde. IM Maastricht ging op het relatieve gemakkie (geen walk in the park...maar een dag later was ik eigenlijk nagenoeg fit) en twee dagen na mijn finish contact gezocht met Richard of hij toch misschien wellicht bij wijze van...nu ja...hij wilde en ik ging wederom op voor 'den helen'.
De korte termijn van 6 weken werd benut met nu wel de lange duurlopen te doen die voor IM steeds mislukten (de darmen waren sterker dan de geest gebleken). Het zwemmen geloofde ik eigenlijk wel en deed ik er een beetje naast. Het fietsen concentreerde zich niet meer op de lange duurritten, maar meer op tempo en macht. In de zes weken een tweetal keer nog een 100km gedaan met zes dagen voor de wedstrijd nog een snelle...met lage hartslag (35,4kmu tegen 123HS). Een test moment had ik wederom gekozen in Emmeloord. De wedstrijd waar ik in eerdere edities een zeldzame 39kmu noteerde dus een mooi vergelijk kon ik krijgen. Dit jaar ontsteeg ik mezelf en was een brok zelfvertrouwen....het werd een 39,5kmu PR PR PR!!!
Ondertussen was ik in die zes weken ook begonnen met het lezen van het boek: "De Reis van de Held". Een uitspraak die ik tot me nam was dat je niet je hoop op je doel moest uitspreken, maar je voor moest nemen dat je doel eigenlijk al een feit was. Zo ging ik langzaam in de laatste weken tegen steeds meer mensen om me heen kenbaar maken dat ik geen NK wilde worden, maar dat ik het feitelijk al was! De toekomst moest enkel nog even verleden worden. Op vrijdag bij de registratie liep ik met een bepaalde attitude rond blakend van zelfvertrouwen. Ik was er helemaal klaar voor. Buienradar heb ik de week voorafgaand als een soort van cabaretprogramma aanschouwd. Na voorgaande edities was ik mijn vertrouwen in die site helemaal kwijt en voelde bij de voorspelling een grote glimlach op mijn gezicht komen: "Sure, tuurlijk...Oostenwind...oh nu weer Westenwind...droog...nat, tss, het is toch wat".
Op zaterdag bleek het eindelijk eens wel goed weer voor me te worden. Matige wind uit gunstige hoek (vond ik), lekkere temperatuur (frisjes, maar niet koud) en droog bij het fietsen met in de loop van de marathon een lichte te verwachten bui. Het water voelde bij betreding wel wat fris aan, maar dan moet ik maar doorzwemmen. Na het startschot meteen in mijn cadans van 67 slagen/minuut. Binnen 300m echter gebakelei met een atleet die zonodig naar rechts moest en blijkbaar niet wilde begrijpen dat hij daardoor over twee atleten heen moest zwemmen. Hij ging boos rechtop in het water zodat ik mooi door kon zwemmen. Ook later nog wat geharrewar aan mijn voeten maar een geoefende fietsbeweging en de voeten kregen weer rust. De bochten om de boeien moest ik helaas ruim nemen. Ik zat in een grote groep aan de buitenkant en moest daardoor vijf rijen dik keren. Eerste ronde kwam ik door in 31m45 en hoewel ik daarmee langzamer zou zijn dan in 2014 kwam ik hiermee het water uit rond de 1u04 had ik me bedacht. In de tweede ronde vermaak ik mijn onderarmen tot een centraal massief en begin snel flink wat atleten in te halen. Voel me erg sterk en voel veel snelheid. Was dan ook een grote teleurstelling toen ik bij de schouwburg af mocht slaan richting Esplanade en mijn klokje inmiddels 1u05 aangaf. Snapte (en nog steeds niet) er geen bal van. Kwam uiteindelijk met 1u08 uit het water...een van mijn minste tijden. Nu ja...doorgaan. Ook de wissel liep niet echt soepel. Kreeg mijn suit niet in mijn tas en om een beslagen vizier te voorkomen nam ik bewust de tijd om deze voor een derde keer flink in te smeren met Anti-Fog. Uiteindelijk rennend de TA1 uit kwam de snelheid los. Liep op mijn fietsschoenen een kleine 15kmu.
Almere uitrijdend wordt ik ingehaald door debuterende Sietse-Jan. Ok...die is wat van plan. Richting Gooimeerdijk voel ik me al stukken sterker dan vorig jaar en kom hier aan met ca 35kmu. Meteen het wind mee stuk en dus blazen maar. Vlak voor me vliegen twee zwanen vlak boven de weg. Gaaf gezicht! Langs Almere Poort even een hachelijk momentje toen een langlader mocht oversteken, maar de bocht verkeerd inschatte. Kom je met ruim 40kmu aanrijden en moet je vol in de remmen. Kon er net achterlangs sturen. Vergeten een doorblazen. De lange bocht naar rechts en de rugwind vergaat tot zijwind. De ruime 37kmu die ik opgebouwd heb zal nu langzaamaan gaan minderen. Toch kan ik flink kracht blijven geven en blijf ik eigenlijk de hele dijk in de buurt van de 35-36. Onderweg ook nog een deken van meeuwen over me heen zien vliegen (ca 200 stuks op 2m50 boven de weg)...ook gaaf. Dit waren eigenlijk de enige afleidingen die ik gekend heb tijdens het fietsen...zat volledig in mijn tunnel. Begin Knardijk en de zijwind zou ook komen te vervallen, tijdelijk, tot tegenwind en ook hier een mooi tempo. Hartslag begint wel te klimmen, maar dat boeit me weinig. Als ik sub-5 wilde fietsen, was vandaag mijn kans. Uiteindelijk als het laatste stukje wind tegen in ronde één achter me ligt, staat er een 36,3kmu op mijn teller. Hier kom ik ondertussen Sietse-Jan weer tegen. Bij het passeren roep ik hem nog toe dat het feest gaat beginnen. Er komen nu immers ca 30 positieve wind kilometers aan. Snelheid vliegt omhoog naar ruim 43km op de Gooimeerdijk en ik kom met 37,3kmu bij de coachpost aan. Onderweg kom ik Cor Boerman tegen die al in zijn 2e lap zit. Ik kijk op mijn klokje en het kruispunt en bemerk dat de zeven minuten die Annette me toeriep geslonken zijn tot vijf minuten. Damn...lekker bezig zeg! Terug op de Gooimeer schakel ik nog wat bij en zie de snelheid op 45-47kmu. Vanaf het stukje zijwind richting Lelystad moet ik vergelijk met de 1e lap toch wat snelheid laten gaan (iets meer wind + vermoeidheid), maar kan toch blijven pushen. Hartslag zit inmiddels op 40km-tijdrit nivo, maar dat boeit niet. Marathon is van later zorg. Tegen de wind in moet ik inmiddels een veer laten en moet werken om tussen de 30-32kmu te kunnen blijven. Geen paniek...straks mag je nog een keer varen op de wind. Mijn gemiddelde zakt terug naar de 36 laag, maar ik het stukje bos bij Zeewolde uitkom schiet het tempo weer omhoog. 38-40kmu. Rechtsaf...rugwind en het stijgt verder. Bij de afslag Manege terug richting Esplanade staat er een 36,5 op mijn teller. Normaliter begint hier het grote voorbereiden op de marathon, maar ik zou wel gek zijn om deze snelheid te laten gaan. Beuken op die pedalen...BEUKEN! Na 4u56m30 stop ik mijn fietsteller. Eindelijk na zoveel pogingen due 5 uur grens gebroken. Ik blijk geweldig te hebben gefietst en zie later in de uitslag namen in mijn omgeving die ik niet eens zou dromen. Een 34e klassering overall.
Inmiddels moet ik al vele tientallen kilometers (ca 180 of zo) plassen...dus ik pak die tijd even. Heb drie pogingen nodig om mijn schoenen aan te krijgen en weet dat Cor het PF uitliep toen ik mijn fiets stalde. Het lopen begint voorspoedig en loop de eerste 6 kilometers zeer makkelijk. Na ongeveer vier kilometer kom ik bij Sander Hospers die mede concurrent is voor de titel (had ik me vooraf bedacht). Het eerste vinkje mag gezet worden. Nu naar Cor toe. De vijf kilometer gaat in 22m30 en ik loop zeer makkelijk. Na ca 8km (??) haal ik ook Cor bij en waan me in koppositie voor het NK. Bij 11km hoor ik mijn vader echter toeroepen dat #1 op 700m en 3 minuten loopt. Ik ga er vanuit dat dit een buitenlandse deelnemer betreft maar dat bleek later niet het geval. "Hij heeft een rood broekje, wit shirt en haarband" word ik nageroepen. Ok, speuren maar. In geen velden of wegen te bekennen. Pas bij 23km zie ik bij het grasveldje de atleet in kwestie en kan ik een meetmomentje maken. Na 1m30 kom ik op de plek waar ik hem spotte. Ok...dat is te doen. Bij het 26km krijg ik opnieuw informatie en het gat is nu nog maar 1 minuut. Dit komt goed. Snel haal ik hem bij en loop door. Nu hoef ik enkel nog naar achter te kijken. Opnieuw bij het grasveldje is de afstand inmiddels 200m in mijn voordeel, maar nauwelijks 3km verder is dit niet meer geworden. Ik pak weliswaar mijn rustmomenten vooral bij de drankposten...maar als ik nu in het vizier ben en mijn tegenstander besluit in ronde 6 toe te slaan, heb ik toch wel een serieus probleem. Ook eind vijfde ronde bemerk ik dat de voorsprong niet veel meer is dan 300m...maar goed, ik loop dus uit. Wanner ik opnieuw bij het grasveld positie kan opnemen zie ik hem niet meer in beeld. Dat is dus minimaal 600m geworden want zover kun je kijken. Bij het laatste lange stuk met nog 2km tot de finish kom ik bij Jorgen en bij een drankpost. Ik stop even om me om te draaien, neem wat drinken, maak een praatje met Jorgen die helaas opnieuw last van zijn hamstring heeft en vraagt hoe het voelt om NK te zijn en ik speur de horizon achter me af. In geen velden of wegen meer te bekennen. Voorsprong moet dus zeker een kilometer zijn. Ik mag dus zeker 7m30 gaan lopen en nog ga ik het halen. Ik begin aan mijn zegetocht...ik word gewoon NK!!! Eindelijk na drie derde te zijn geworden (was al onverwacht...tien jaar geleden) pak ik nu de titel. Niet alleen dat....ik lag dus ook op kop van het hele veld H45+...en win dus opnieuw de Challenge. Ik kom uiteindelijk in 9u42m00 over de finish en loop 4m19 van mijn besttijd af. Damn, wat een topdag. De overtuiging die ik in de weken voorafgaand heb opgebouwd heeft zijn vruchten afgeworpen. Heb ervoor moeten strijden, maar nimmer gewanhoopt. Heb echter wel alle theorien over behouden sporten achter me gelaten en de geest het werk laten doen. Deze was vele vele malen sterker dan het lichaam dit keer. Tja...vorig jaar was het andersom, toen was het lichaaam sterker, maar leidde ook de geest de dans.
zondag 14 september 2014
Diep gaan in Challenge 2014...
Om 4.30 begon de dag waar bijna tien maanden geleden al de datum van bekend was. Wat kan de tijd dan toch ongenadig hard voorbij vliegen als dat moment opeens daar is. Het was raceday in Almere...op de monsterafstand weer. Laatste weken mezelf wellicht wat extra druk opgelegd door in mijn hoofd na te gaan denken om EK te gaan worden. Niet als doel, maar als winnaar in 2013 op hetzelfde evenement vond ik dat ik dat recht verworven had. Al redelijk gespannen togen we dus gisteren naar de Esplanade die er velen malen beter uitzag dan de regenjas een jaar eerder. Naarmate de seconden voorbij tikten voelde ik de spanning flink toenemen. Buienradar zat er weer eens flink naast. Weer was nu goed, maar windkrachtje twee...ik heb hem niet gevoeld.
Na een laatste sanitaire stop en nog twintig minuten voor de start begin ik met de laatste voorbereidingen. Als laatste is het wetsuit aan de beurt. Onhandig krijg ik uiteindelijk het neopreen in een staat waar nog slechts de rits gesloten dient te worden. Huub is een geweldig suit...maar pas als hij dicht is. De rits krijg ik weer eens niet omhoog en een duits echtpaar biedt aan om te helpen. "Thanks...but be careful not to pull too hard because it's a quick-release". Na wat gewurm achter mijn rug hoor ik het ritsende geluid...en voel ik vlak daarna mijn rug volledig ontspannen. Ai...toch te hard gepulled en de quick-release deed opnieuw zijn werk...met nog tien minuten voor start. Dat ding krijg je dus als je hem aan hebt niet meer in ritshouding en snel moet ik opnieuw beginnen. Wetsuit uit, rits inklikken, beetje omhoog trekken (lukte nu wel), wetsuit weer aan...en jawel...de rits kreeg ik nu wel omhoog (zelf). Snel ren ik naar de groep waarbij ik nog een flink end moest lopen (atleten stonden weliswaar vlak naast me, maar het hek ertussen was onneembaar. Ik wurm me naar voren en met nog twee minuten te gaan lig voel ik het Weerwater eindelijk op mijn tenen. Ik kan nog een front-positie bemachtigen vlak achter Maryvonne. Tien seconden later schiet het kanon me flink gestressed weg en gaat mijn tijd lopen. Ik lig midden in het geduw, getrek en gevecht. Kan niet echt goede slagen maken, maar heb wel veel bubbels voor me. Wat ik inlever door dat wat ik mijd krijg ik gelukkig wel terug door de bubbels die me omhoog lift en snelheid geven. Na zo'n 600m begint het bij de boei eindelijk wat rustiger te worden en kan ik echt op mijn piepjes (67/minuut) gaan zwemmen. Een hele tijd hou ik nog wat voeten voor me en na 22 minuten rond ik boei twee terug richting Esplanade. Ik weet dat ik vorig jaar zo'n acht minuten nodig had voor die deel dus ik ben werkelijk super op gang gekomen. De kramp die ik na 50m al kortstondig voelde in mijn voet is uitgebleven en ik ben gewoon lekker bezig. Tweede ronde kom ik wel alleen te zwemmen...nu ja, op kop van een groepje. Groepje voor me is net te ver weg (zo'n 30 meter) maar begint wel langzaam terug te komen. Na opnieuw de tweede boei denk ik weer aan mijn trainingen en begin de druk op mijn handen en onderarmen op te voeren en langzaam maar zeker krijg ik weer bubbels in mijn gezicht. Na 1u01m53s mag ik het water uit en zwem ik achttien jaar na mijn debuut nagenoeg een gelijke tijd als destijds. Met een 64er was ik voor zeer tevreden geweest, maar dit was eigenlijk zwaar onverwacht.
Redelijk rustig ga ik naar TA1 en zet me neer op een stoeltje om mijn suit uit te trekken en pak mijn tas. Nummer 148???...ehm, Toffe...je hebt nummer 248!! Damn, verkeerde rij. Meteen na het parc-ferme voel je al dat de wind een probleem gaat geven. Richting Gooimeerdijk kan de snelheid niet echt omhoog en na 5km heb ik pas een 33kmu op mijn teller staan. Ik had na vorig jaar zo mijn hoop op een sub-5 te fietsen in de LD, maar dat is gewoon absoluut onmogelijk dit jaar. Richting dijk Almere-Lelystad weet ik door de zijwind nog wel even de 35 gemiddeld te halen, maar dan komt de ruime bocht naar rechts en de wind blaast nu vol op de kop. Ik kan niet harder meer dan 28kmu. Mijn Garmin piept al sinds ik op de fiets zit dat ik mijn hartslag veel te hoog is. Ik had een max van 154 ingesteld, maar ik zie continu een ruime 160. Ik negeer het want ik wil en niet langzamer dan dit (vond dit al bedroefend) en de benen lijken het tot nu toe goed aan te kunnen. Ieder kwartier grijp ik naar mijn bidons. Ik wissel sportdrank met gel. Ik merk dat wat me vorig jaar een goede wedstrijd gaf nu wat onrust geeft. Af en toe boer ik mijn gel weer omhoog, maar hoef niet mijn voeding eruit te geven. Toch maak ik me zorgen en voel me niet echt lekker. In mijn hoofd heb ik hectometerbordje met 24 zitten waar de Knardijk begint. Daar gaat de wind van kop af en kan snelheid wat omhoog en de druk omlaag. Na veel gestoemp met mijn neus strak op mijn stuur om zo diep mogelijk toch nog wat wind te ontwijken nadert bordje 24...maar niet de Knardijk. Damn...had even niet goed opgelet, want de Knardijk begint pas bij 28. Gaande de eerste 40km begin ik zwaar negatief te denken en angst op te bouwen voor de volgende ronde. Wanneer ik eindelijk de dijk af mag gaat de snelheid wel omhoog, maar met een lage 31er inmiddels op de teller weet ik dat ik nu twee uur lang 41kmu moet gaan fietsen. Daahaag vijf uur. Zo goed als het zwemmen ging...alles begint verloren te raken nu in mijn hoofd. Hartslag blijft ook op 'wind-mee' boven de 160 en ik krijg het niet omlaag. Het gemiddelde gaat inmiddels wel gestaag omhoog en bij de coach-post kom ik aan met een 33,9kmu. Snel wissel ik mijn bidon die Annette me aanrijkt en opnieuw richting de Horror-dijk. Na drie uur race stop ik met mijn gels en schakel ik over op pure sportdrank. Dat geeft wel wat rust in mijn lijf. Hartslag gaat inmiddels wat omlaag, maar blijft nog steeds tussen de 156-160. Op de dijk is de wind wat gedraaid...nog meer op kop...en wat toegenomen. Opnieuw die vreselijke sub-30. Soms even mezelf forcerend naar de 30 om in ieder dat maar weer eens te zien, maar al snel reageert de hartslag hierop. Ik verlang naar einde dijk waarvan ik nu weet dat ik tot 28 moet aftellen. Toch wordt ik niet veel ingehaald en heb ik zelf inmiddels een flink pak zelf ingehaald. Bij 167km komt teammaatje Frank Werkhoven me voorbij. Die is super bezig op zijn debuut. Terug op de Gooimeerdijk met nog zo'n 10km tot transistion zet ik nog één keer flink aan. Normaal is dit het moment om gas terug te nemen en te herstellen, maar ik besluit om tot uitloopstuk (5km) nog volle bak te gaan. Bij 172km passeer ik Frank weer en druk mijn neus verder omlaag. De wisseling is na 175km weer ongedaan gemaakt en Frank komt opnieuw voorbij en fietst nu snel weg. Ik laat mijn snelheid vieren en ga in herstelmodus.
In TA2 hang ik mijn fiets op en zoek snel een WC op. Ik moet eigenlijk al sinds 500m zwemmen, maar lukte gewoonweg niet. Dit moment was onvermijdelijk. In de catacomben mijn gear aan (kousen, sokken, chip weer om, schoenen aan) en easy naar het run-parcours. Ik heb weer wat rust gekregen, maar zie mijn hartslag snel weer oplopen. De eerste drie kilometer voelen goed en ik laat tijden zien vlak boven de 14kmu. Na 3km echter gaat de boel op slot, krijg ik het flink benauwd en steken in mijn hartstreek. Tijdens mijn wandelmomenten wankel ik flink en weet dat dit niet goed gaat. Ik besef me dat dit een hele lange dag moet gaan worden. Begin tweede ronde kom ik bij de coachpost en doe mijn verhaal bij Annette. Ze geeft me aan me te herpakken, maar ik wil enkels verzwikken, benen breken...een reden om uit te mogen vallen. Ik zit er zo vreselijk door heen. Bij coachpost twee kom ik de Lelystad-clan tegen en ik breek emotioneel. Dit lukt niet en dit hoort zo niet voor me. Ik moet juist die marathon kunnen lopen, maar die hoge hartslag nekt me verschrikkelijk. Na zo'n 13km neem ik een lange wandelpauze en besluit om mijn hartslag flink te laten zakken voor ik weer begin. Het duurt minuten maar bij de 140 begin ik weer. Het tempo druk ik flink...beter continu 5m30/km dan 4m45 met 2 minuten wandelen. De drankposten benut ik nu flink. Sportdrank, cola, water...ik pak het allemaal. Ik voel me herstellen en begin weer een lach te krijgen. Bij Annette meld ik dat het beter begint te gaan. De 5m30 wordt 5m15 en blijft verbeteren. Inmiddels krijg ik van iedereen te horen dat ik zo soepel loop en ik begin inderdaad te vliegen. Het tempo ligt inmiddels weer veelvuldig op de 4m30 en ik heb geen tussentijdse stops nodig. Enkel de verzorgingsposten pak ik aan. Derde is super gegaan (achteraf bleek ik hier 8 minuten op de tweede ronde versneld te zijn). Ook de vierde ronde haal ik alles terug wat me voorbij is gekomen. Ik zal gaan finishen en ik ga plezier hebben nu. Inmiddels is het wel wat warmer geworden dus ik begin de water ook over me heen te gooien om te koelen. Ik mijn benen nat worden en bij de rugwind merk ik dat mijn hamstrings beginnen te verstijven. Ik moet het tempo weer wat laten vieren maar met een ander gevoel dan drie rondjes eerder. Nu ben ik kilometers aan het aftellen! Ik blijf goed en relatief makkelijk lopen tot kilometer 40 en dan haal ik even de voet van het gas. Even nog herstellen de 41e en dan los. Ok...werd 41,5km...maar ik versnelde...flink. Langs het parc ferme zijn mijn passen lang en ik sprint bijna het stadion in. De finish laat ik zo'n 10m voor de streep beginnen. Ik ben toch niet gek dat het in een zucht over moet zijn. Dit is even mijn feestje. Tijd...toch nog een 10u19 (vanaf de eerste kilometers fietsen genegeerd), Ik val compleet leeg in de armen van Ruud de Haan omdat ik nog nauwelijks op mijn benen kan staan. Ik hoor dat ik 3e op het NK ben geworden....SUPER, totaal niet meer verwacht. Ook race-director Richard komt erbij en hij neemt me over van Ruud en brengt me naar Annette. Even een momentje samen omdat dit wel een van mijn zwaarste (niet de!!!) deelnames was. Wat een dag en wat een verhaal. Afgelopen jaar blijkt uiteindelijk synoniem te zijn geworden aan het verloop van mijn wedstrijd. Goed beginnen, instorten, oppakken en weer doorgaan.
Thuis blijk ik overigens geen derde, maar vierde op het NK. Teammaatje Frank (2e) zat voor me, maar stond in uitslagen niet bij de H40 ingedeeld...en dat hoort wel zo te zijn. Ik schuif dus naar de vierde plek op 82s van nummer drie. Voorlopig was dit even de laatste hele voor me. In 2016 wellicht weer, maar de voorbereidingen kosten zoveel energie dat ik het even niet meer wil (tenzij??? ;) ). In Almere kom ik nog zeker twee keer terug om de tien finishes te halen, maar ik wil ook nog wat wedstrijden in Europa zien en wellicht in Oceanie. Voor nu gaat het boek even een jaartje dicht.
Na een laatste sanitaire stop en nog twintig minuten voor de start begin ik met de laatste voorbereidingen. Als laatste is het wetsuit aan de beurt. Onhandig krijg ik uiteindelijk het neopreen in een staat waar nog slechts de rits gesloten dient te worden. Huub is een geweldig suit...maar pas als hij dicht is. De rits krijg ik weer eens niet omhoog en een duits echtpaar biedt aan om te helpen. "Thanks...but be careful not to pull too hard because it's a quick-release". Na wat gewurm achter mijn rug hoor ik het ritsende geluid...en voel ik vlak daarna mijn rug volledig ontspannen. Ai...toch te hard gepulled en de quick-release deed opnieuw zijn werk...met nog tien minuten voor start. Dat ding krijg je dus als je hem aan hebt niet meer in ritshouding en snel moet ik opnieuw beginnen. Wetsuit uit, rits inklikken, beetje omhoog trekken (lukte nu wel), wetsuit weer aan...en jawel...de rits kreeg ik nu wel omhoog (zelf). Snel ren ik naar de groep waarbij ik nog een flink end moest lopen (atleten stonden weliswaar vlak naast me, maar het hek ertussen was onneembaar. Ik wurm me naar voren en met nog twee minuten te gaan lig voel ik het Weerwater eindelijk op mijn tenen. Ik kan nog een front-positie bemachtigen vlak achter Maryvonne. Tien seconden later schiet het kanon me flink gestressed weg en gaat mijn tijd lopen. Ik lig midden in het geduw, getrek en gevecht. Kan niet echt goede slagen maken, maar heb wel veel bubbels voor me. Wat ik inlever door dat wat ik mijd krijg ik gelukkig wel terug door de bubbels die me omhoog lift en snelheid geven. Na zo'n 600m begint het bij de boei eindelijk wat rustiger te worden en kan ik echt op mijn piepjes (67/minuut) gaan zwemmen. Een hele tijd hou ik nog wat voeten voor me en na 22 minuten rond ik boei twee terug richting Esplanade. Ik weet dat ik vorig jaar zo'n acht minuten nodig had voor die deel dus ik ben werkelijk super op gang gekomen. De kramp die ik na 50m al kortstondig voelde in mijn voet is uitgebleven en ik ben gewoon lekker bezig. Tweede ronde kom ik wel alleen te zwemmen...nu ja, op kop van een groepje. Groepje voor me is net te ver weg (zo'n 30 meter) maar begint wel langzaam terug te komen. Na opnieuw de tweede boei denk ik weer aan mijn trainingen en begin de druk op mijn handen en onderarmen op te voeren en langzaam maar zeker krijg ik weer bubbels in mijn gezicht. Na 1u01m53s mag ik het water uit en zwem ik achttien jaar na mijn debuut nagenoeg een gelijke tijd als destijds. Met een 64er was ik voor zeer tevreden geweest, maar dit was eigenlijk zwaar onverwacht.
Redelijk rustig ga ik naar TA1 en zet me neer op een stoeltje om mijn suit uit te trekken en pak mijn tas. Nummer 148???...ehm, Toffe...je hebt nummer 248!! Damn, verkeerde rij. Meteen na het parc-ferme voel je al dat de wind een probleem gaat geven. Richting Gooimeerdijk kan de snelheid niet echt omhoog en na 5km heb ik pas een 33kmu op mijn teller staan. Ik had na vorig jaar zo mijn hoop op een sub-5 te fietsen in de LD, maar dat is gewoon absoluut onmogelijk dit jaar. Richting dijk Almere-Lelystad weet ik door de zijwind nog wel even de 35 gemiddeld te halen, maar dan komt de ruime bocht naar rechts en de wind blaast nu vol op de kop. Ik kan niet harder meer dan 28kmu. Mijn Garmin piept al sinds ik op de fiets zit dat ik mijn hartslag veel te hoog is. Ik had een max van 154 ingesteld, maar ik zie continu een ruime 160. Ik negeer het want ik wil en niet langzamer dan dit (vond dit al bedroefend) en de benen lijken het tot nu toe goed aan te kunnen. Ieder kwartier grijp ik naar mijn bidons. Ik wissel sportdrank met gel. Ik merk dat wat me vorig jaar een goede wedstrijd gaf nu wat onrust geeft. Af en toe boer ik mijn gel weer omhoog, maar hoef niet mijn voeding eruit te geven. Toch maak ik me zorgen en voel me niet echt lekker. In mijn hoofd heb ik hectometerbordje met 24 zitten waar de Knardijk begint. Daar gaat de wind van kop af en kan snelheid wat omhoog en de druk omlaag. Na veel gestoemp met mijn neus strak op mijn stuur om zo diep mogelijk toch nog wat wind te ontwijken nadert bordje 24...maar niet de Knardijk. Damn...had even niet goed opgelet, want de Knardijk begint pas bij 28. Gaande de eerste 40km begin ik zwaar negatief te denken en angst op te bouwen voor de volgende ronde. Wanneer ik eindelijk de dijk af mag gaat de snelheid wel omhoog, maar met een lage 31er inmiddels op de teller weet ik dat ik nu twee uur lang 41kmu moet gaan fietsen. Daahaag vijf uur. Zo goed als het zwemmen ging...alles begint verloren te raken nu in mijn hoofd. Hartslag blijft ook op 'wind-mee' boven de 160 en ik krijg het niet omlaag. Het gemiddelde gaat inmiddels wel gestaag omhoog en bij de coach-post kom ik aan met een 33,9kmu. Snel wissel ik mijn bidon die Annette me aanrijkt en opnieuw richting de Horror-dijk. Na drie uur race stop ik met mijn gels en schakel ik over op pure sportdrank. Dat geeft wel wat rust in mijn lijf. Hartslag gaat inmiddels wat omlaag, maar blijft nog steeds tussen de 156-160. Op de dijk is de wind wat gedraaid...nog meer op kop...en wat toegenomen. Opnieuw die vreselijke sub-30. Soms even mezelf forcerend naar de 30 om in ieder dat maar weer eens te zien, maar al snel reageert de hartslag hierop. Ik verlang naar einde dijk waarvan ik nu weet dat ik tot 28 moet aftellen. Toch wordt ik niet veel ingehaald en heb ik zelf inmiddels een flink pak zelf ingehaald. Bij 167km komt teammaatje Frank Werkhoven me voorbij. Die is super bezig op zijn debuut. Terug op de Gooimeerdijk met nog zo'n 10km tot transistion zet ik nog één keer flink aan. Normaal is dit het moment om gas terug te nemen en te herstellen, maar ik besluit om tot uitloopstuk (5km) nog volle bak te gaan. Bij 172km passeer ik Frank weer en druk mijn neus verder omlaag. De wisseling is na 175km weer ongedaan gemaakt en Frank komt opnieuw voorbij en fietst nu snel weg. Ik laat mijn snelheid vieren en ga in herstelmodus.
In TA2 hang ik mijn fiets op en zoek snel een WC op. Ik moet eigenlijk al sinds 500m zwemmen, maar lukte gewoonweg niet. Dit moment was onvermijdelijk. In de catacomben mijn gear aan (kousen, sokken, chip weer om, schoenen aan) en easy naar het run-parcours. Ik heb weer wat rust gekregen, maar zie mijn hartslag snel weer oplopen. De eerste drie kilometer voelen goed en ik laat tijden zien vlak boven de 14kmu. Na 3km echter gaat de boel op slot, krijg ik het flink benauwd en steken in mijn hartstreek. Tijdens mijn wandelmomenten wankel ik flink en weet dat dit niet goed gaat. Ik besef me dat dit een hele lange dag moet gaan worden. Begin tweede ronde kom ik bij de coachpost en doe mijn verhaal bij Annette. Ze geeft me aan me te herpakken, maar ik wil enkels verzwikken, benen breken...een reden om uit te mogen vallen. Ik zit er zo vreselijk door heen. Bij coachpost twee kom ik de Lelystad-clan tegen en ik breek emotioneel. Dit lukt niet en dit hoort zo niet voor me. Ik moet juist die marathon kunnen lopen, maar die hoge hartslag nekt me verschrikkelijk. Na zo'n 13km neem ik een lange wandelpauze en besluit om mijn hartslag flink te laten zakken voor ik weer begin. Het duurt minuten maar bij de 140 begin ik weer. Het tempo druk ik flink...beter continu 5m30/km dan 4m45 met 2 minuten wandelen. De drankposten benut ik nu flink. Sportdrank, cola, water...ik pak het allemaal. Ik voel me herstellen en begin weer een lach te krijgen. Bij Annette meld ik dat het beter begint te gaan. De 5m30 wordt 5m15 en blijft verbeteren. Inmiddels krijg ik van iedereen te horen dat ik zo soepel loop en ik begin inderdaad te vliegen. Het tempo ligt inmiddels weer veelvuldig op de 4m30 en ik heb geen tussentijdse stops nodig. Enkel de verzorgingsposten pak ik aan. Derde is super gegaan (achteraf bleek ik hier 8 minuten op de tweede ronde versneld te zijn). Ook de vierde ronde haal ik alles terug wat me voorbij is gekomen. Ik zal gaan finishen en ik ga plezier hebben nu. Inmiddels is het wel wat warmer geworden dus ik begin de water ook over me heen te gooien om te koelen. Ik mijn benen nat worden en bij de rugwind merk ik dat mijn hamstrings beginnen te verstijven. Ik moet het tempo weer wat laten vieren maar met een ander gevoel dan drie rondjes eerder. Nu ben ik kilometers aan het aftellen! Ik blijf goed en relatief makkelijk lopen tot kilometer 40 en dan haal ik even de voet van het gas. Even nog herstellen de 41e en dan los. Ok...werd 41,5km...maar ik versnelde...flink. Langs het parc ferme zijn mijn passen lang en ik sprint bijna het stadion in. De finish laat ik zo'n 10m voor de streep beginnen. Ik ben toch niet gek dat het in een zucht over moet zijn. Dit is even mijn feestje. Tijd...toch nog een 10u19 (vanaf de eerste kilometers fietsen genegeerd), Ik val compleet leeg in de armen van Ruud de Haan omdat ik nog nauwelijks op mijn benen kan staan. Ik hoor dat ik 3e op het NK ben geworden....SUPER, totaal niet meer verwacht. Ook race-director Richard komt erbij en hij neemt me over van Ruud en brengt me naar Annette. Even een momentje samen omdat dit wel een van mijn zwaarste (niet de!!!) deelnames was. Wat een dag en wat een verhaal. Afgelopen jaar blijkt uiteindelijk synoniem te zijn geworden aan het verloop van mijn wedstrijd. Goed beginnen, instorten, oppakken en weer doorgaan.
Thuis blijk ik overigens geen derde, maar vierde op het NK. Teammaatje Frank (2e) zat voor me, maar stond in uitslagen niet bij de H40 ingedeeld...en dat hoort wel zo te zijn. Ik schuif dus naar de vierde plek op 82s van nummer drie. Voorlopig was dit even de laatste hele voor me. In 2016 wellicht weer, maar de voorbereidingen kosten zoveel energie dat ik het even niet meer wil (tenzij??? ;) ). In Almere kom ik nog zeker twee keer terug om de tien finishes te halen, maar ik wil ook nog wat wedstrijden in Europa zien en wellicht in Oceanie. Voor nu gaat het boek even een jaartje dicht.
zondag 31 augustus 2014
Let's have a party...
Door randzaken (of eigenlijk randzaak) is dit seizoen vooral een strijd buiten het toneel geworden. Zonder hier op in te gaan, had dit vooral zijn invloed op mijn plezier en de beleving van wat toch (mijn) ontspanning behoort te zijn. Zo'n maand geleden was daar the closure en kon ik terug op zoek naar mijn plezier en eigenlijk ook echt beginnen met de reis naar het grote doel dit jaar opnieuw in Almere. Het fysiek was inmiddels weer behoorlijk in het gareel en de geest volgde nu snel. Langzaamaan werden de trainingen beter, langer en vooral sterker. De ultieme testen lieten goede resultaten zien en gaven vertrouwen....zeer veel vertrouwen, en toch, ik voel(de) me niet in de kracht van 2013. De 34km-test ging stukken beter dan vorig jaar, maar ik voel geen echte power om toch ook kort te kunnen knallen. Een 170km macht op de fiets ging wel heel sterk, maar in Emmeloord (laatste Challenge-test ) reed ik in 2013 een 39er het parc ferme in. Nu zou ik blij zijn (vooraf) als de Garmin toch in ieder geval als tweede cijfer de 7 liet zien. Wat er achter de komma zou gebeuren, mijn dag zou al goed zijn.
Ik toog naar de triatlon te Emmeloord met drie doelen. Sterk zwemmen, voluit beuken op de fiets en steady lopen. Om op het verhaal vooruit te lopen....damn, wat kwam dit tot waarheid uit! De zomer keerde op de dag lichtjes terug vanuit winterslaap, maar hield het bescheiden....gelukkig! Een matige wind (gok 3-4Bft) vanuit een redelijk gunstige hoek (hoewel in de wedstrijd bleek hij toch minder voordelig dan vooraf verwacht) en een hittestuwing-dempende 19C zou de wedstrijd verblijden. Het water was na de natte Augustus toch redelijk wat afgekoeld, maar goed te doen. Focus met zwemmen lag vooral de druk op de handen voelen waar ik laatste paar weken mijn aandacht op vestigde. Vanaf de starttoeter voelde handen de gewenste druk en leverde het lichaam de gewenste kracht. Stroming mee en het keerpunt was weldra bereikt...tja, dan stroming tegen. Blijkbaar kostte dat toch iets meer moeite want de lage 16 werd uiteindelijk een lage 17 (dat buitenzwemmen zal me nooit echt gaan liggen). In het parc ferme maar weer eens staand getracht te wisselen, maar ik blijf last houden van duizelingen en stond weer een paar keer te wankelijk om mijn wetsuit uit te krijgen en mijn fietsschoenen aan. Nu had ik niet reuze veel haast, maar om onderwijl een filmpie te pakken was nu ook niet mijn insteek, dus enig tempo mocht toch wel geeist worden. Mijn zwemgroep zat inmiddels al lang breed op de fiets toen ik mijn trappers mocht gaan zoeken.
De wind stond blijkbaar deel 1 goed in de rug, want snel werd de 45kmu aangeraakt...hoewel de benen zich omhangen voelden met zware explosieven en opgeblazen dreigden te worden en ook de rikketik blijkbaar duracell power had gekregen met 160+ ontvouwden zich de gedachten van...nu ja, vooral: AAUUWW. Maar ja, je bent net twee minuten onderweg dus moet nog even. Wonderbaarlijk genoeg konden de benen de pijn blijven verdragen en de rikketik accepteerde de Duracell zonder morren. Iedere ronde kon ik power blijven geven en zo lukte het om nauwelijks terug te vallen op mijn gemiddelde en de 39,2km/u na de eerste ronde heel langzaam (echt heel langzaam) terug te laten vallen in de rondes die volgden. Voordeel was wel de vele deelnemers die in de rondes aanwezig waren zodat er steeds meer springplankjes voor me uit reden. Dat motiveert wel in de machtstrijd. Met nog 1000m te gaan zakt de Garmin toch nog onder de 39kmu....ai, klein baalmomentje, maar meteen vreugde dat ik dit weer kan. Easy met de wissel en rustig de sokjes aan om geen blaartjes op de tere voetjes te krijgen. Lopen voelde meteen sterk. Verbazingwekkend, want ik was toch flink bezig geweest om de dynamiet om mijn benen te ontsteken. Schijnbaar natte lucifers of los kontakkie, want de benen wilden gewoon gaan. Na 500m zie een tempo van 4:05 aangegeven worden en het voelt gewoon domweg makkelijk! Het goede verloop van mijn wedstrijd maakt plaats voor meer en meer vreugde en ik ga feest vieren met deelnemers en publiek. Ik heb me niet vaak zo ontspannen gevoeld. High-5 (verkrijgbaar bij uw betere online store Produrance.nl! ;) met bekenden uit het publiek, geintjes met vrijwilligers en wanneer ik collega-TVLer Jorgen in het oog krijg bedenk me dat hij wellicht nog niet in het oog heeft, maar me weldra in zijn oor zal merken. Op één meter beginnen ik luidkeels JORGEN, JORGEN te scanderen en zelden zo'n geweldig beduusde blik gezien (sorry, Jorgen...mijn feestje was gaande en ik wilde je deelgenoot maken! ;) ). Begin vierde ronde kom ik weer langs de (o.a.) Lelystad-clan en ik speel hide-and-seek met een mede-atleet. Kortom...normaal zou je zeggen: verdoe je energie niet met dergelijke onzin....maar vandaag mocht het allemaal. Ik voelde me ongelooflijk super geweldig sterk. Ik finish als 11e overall met andere collega-TVLer Frank Werkhoven zo'n 40s voor me. Damn...die heeft sterk gelopen vandaag! R.E.S.P.E.C.T!!!!
Challenge Amsterdam-Almere...ik ben er klaar voor. Over twee weken weer een feestje (en nu maar hopen dat hij dit jaar niet in het water valt!!!).
Ik toog naar de triatlon te Emmeloord met drie doelen. Sterk zwemmen, voluit beuken op de fiets en steady lopen. Om op het verhaal vooruit te lopen....damn, wat kwam dit tot waarheid uit! De zomer keerde op de dag lichtjes terug vanuit winterslaap, maar hield het bescheiden....gelukkig! Een matige wind (gok 3-4Bft) vanuit een redelijk gunstige hoek (hoewel in de wedstrijd bleek hij toch minder voordelig dan vooraf verwacht) en een hittestuwing-dempende 19C zou de wedstrijd verblijden. Het water was na de natte Augustus toch redelijk wat afgekoeld, maar goed te doen. Focus met zwemmen lag vooral de druk op de handen voelen waar ik laatste paar weken mijn aandacht op vestigde. Vanaf de starttoeter voelde handen de gewenste druk en leverde het lichaam de gewenste kracht. Stroming mee en het keerpunt was weldra bereikt...tja, dan stroming tegen. Blijkbaar kostte dat toch iets meer moeite want de lage 16 werd uiteindelijk een lage 17 (dat buitenzwemmen zal me nooit echt gaan liggen). In het parc ferme maar weer eens staand getracht te wisselen, maar ik blijf last houden van duizelingen en stond weer een paar keer te wankelijk om mijn wetsuit uit te krijgen en mijn fietsschoenen aan. Nu had ik niet reuze veel haast, maar om onderwijl een filmpie te pakken was nu ook niet mijn insteek, dus enig tempo mocht toch wel geeist worden. Mijn zwemgroep zat inmiddels al lang breed op de fiets toen ik mijn trappers mocht gaan zoeken.
De wind stond blijkbaar deel 1 goed in de rug, want snel werd de 45kmu aangeraakt...hoewel de benen zich omhangen voelden met zware explosieven en opgeblazen dreigden te worden en ook de rikketik blijkbaar duracell power had gekregen met 160+ ontvouwden zich de gedachten van...nu ja, vooral: AAUUWW. Maar ja, je bent net twee minuten onderweg dus moet nog even. Wonderbaarlijk genoeg konden de benen de pijn blijven verdragen en de rikketik accepteerde de Duracell zonder morren. Iedere ronde kon ik power blijven geven en zo lukte het om nauwelijks terug te vallen op mijn gemiddelde en de 39,2km/u na de eerste ronde heel langzaam (echt heel langzaam) terug te laten vallen in de rondes die volgden. Voordeel was wel de vele deelnemers die in de rondes aanwezig waren zodat er steeds meer springplankjes voor me uit reden. Dat motiveert wel in de machtstrijd. Met nog 1000m te gaan zakt de Garmin toch nog onder de 39kmu....ai, klein baalmomentje, maar meteen vreugde dat ik dit weer kan. Easy met de wissel en rustig de sokjes aan om geen blaartjes op de tere voetjes te krijgen. Lopen voelde meteen sterk. Verbazingwekkend, want ik was toch flink bezig geweest om de dynamiet om mijn benen te ontsteken. Schijnbaar natte lucifers of los kontakkie, want de benen wilden gewoon gaan. Na 500m zie een tempo van 4:05 aangegeven worden en het voelt gewoon domweg makkelijk! Het goede verloop van mijn wedstrijd maakt plaats voor meer en meer vreugde en ik ga feest vieren met deelnemers en publiek. Ik heb me niet vaak zo ontspannen gevoeld. High-5 (verkrijgbaar bij uw betere online store Produrance.nl! ;) met bekenden uit het publiek, geintjes met vrijwilligers en wanneer ik collega-TVLer Jorgen in het oog krijg bedenk me dat hij wellicht nog niet in het oog heeft, maar me weldra in zijn oor zal merken. Op één meter beginnen ik luidkeels JORGEN, JORGEN te scanderen en zelden zo'n geweldig beduusde blik gezien (sorry, Jorgen...mijn feestje was gaande en ik wilde je deelgenoot maken! ;) ). Begin vierde ronde kom ik weer langs de (o.a.) Lelystad-clan en ik speel hide-and-seek met een mede-atleet. Kortom...normaal zou je zeggen: verdoe je energie niet met dergelijke onzin....maar vandaag mocht het allemaal. Ik voelde me ongelooflijk super geweldig sterk. Ik finish als 11e overall met andere collega-TVLer Frank Werkhoven zo'n 40s voor me. Damn...die heeft sterk gelopen vandaag! R.E.S.P.E.C.T!!!!
Challenge Amsterdam-Almere...ik ben er klaar voor. Over twee weken weer een feestje (en nu maar hopen dat hij dit jaar niet in het water valt!!!).
maandag 30 juni 2014
Strijd...
Vandaag was alweer het laatste onderdeel van het Almeers Triatlon Circuit. In tegenstelling tot veel voorgaande jaren stond ik net buiten podiumpositie, maar waren de verschillen met brons en vijfde positie gering. Helaas kreeg ik de dag voor de wedstrijd te horen dat Siem-Jan Stam (zilver) en Marcel Caro (5e) vanwege blessures niet konden starten en de strijd met Sander Hospers daardoor om zilver en brons gestreden moest gaan worden. Sander is de betere zwemmer en ik de betere loper, maar ja...een winnaar kent geen pijn noch verlies dus ik had maar één optie: tactiek en volle bak.
De zwemloop in Almere kenmerkt zich sinds vorig jaar door de unieke omgeving van buitenwater (in de zwemloop is dit ongebruikelijk). Omdat de afstand 'slechts' 1000m bedraagt heb ik de afweging gemaakt tussen wel/geen wetsuit. Ik kan goed tegen kou, maar met wetsuit zwem je nu eenmaal sneller. Daarentegen verliepen de wissels in Duin en Huizen niet echt soepel met het wetsuit dus maakte de keuze om het verlies in zwemsnelheid voor lief te nemen en een paar extra secondes hopelijk te pakken in mijn wissel.
Vrij laat ging ik te water omdat je ook weer niet te lang stil wilt liggen in het toch redelijk koele water. Bij de start was ik goed weg, maar al snel merkte ik het verschil met het wetsuit. De benen lagen vreselijk diep (wat is er toch zo anders aan buitenwater t.o.v. het zwembad waar ik dat probleem niet heb) en daardoor kwamen er heel veel wetsuits langs en soms zelfs over me. Denk dat ik door zeker 40 man na de start ingehaald ben. Ok...dit was mijn keuze en daar heb ik het mee te doen. Toch zwom ik voor mijn gevoel sterk (lees krachtig) en compenseerde ik de gebrekkige slepende benen met veel armkracht. Doorkomst eerste ronde kijk ik vluchtig in de overhaal op mijn horloge en zie snel een 650m en bijna 10' aangegeven staan. Damn...dat wordt een paar honderd meter meer dan gedacht en dus meer zwemverlies dan ingecalculeerd. Uiteindelijk bleek de afstand 1,15km te zijn en kwam ik met een kleine 20+ minuten het water uit. Dit zou inhouden dat Sander zeker zo'n 20s extra voorsprong zou hebben op waar ik op wegging.
Niet nadenken en snel voeten afdrogen en sokken+schoenen aan (geen risico op blaren). Opstaan en ondertussen de nummerband om en lopen. Geen idee wat mijn achterstand was. Ik hoorde veel geluid en aanmoedigingen langs de kant, maar ik kwam snel in een soort focus en kon dus de geluidsmassa niet ontwaren in losse zinnen. Voor me loopt clubgenote Linda Nagel en ze vormde een mooi eerste richtpunt. Moest echter nog flink doorlopen en de ademhaling hield te wensen over. Lijkt wel of ik momenteel over mijn grenzen heen moet sporten en tegen obstakels aankom die ik niet gewend ben. Ik ken de achterliggende termijn, maar het is wel wennen om al hyperventilerend door het water en over het land te moeten bewegen. Bij de 1e km haal ik Linda bij en de klok piept een 4.01 weg. Ik weet dat Sander normaliter tegen de 45 minuten loopt op de 10km, maar dit was 9,2km. Ik moet 1m26 + achterstand na het zwemmen goedmaken dus ik verwacht zo'n 30-35s per kilometer te moeten inlopen waardoor de 4m01 op het randje zou zijn. De kilometers erna blijf ik zeer stabiel lopen tussen de 3.59 en 4.03 ondanks heuvel die de energie wegvreet uit mijn bovenbenen en de felle korte afdaling met oneffenheden die erop volgt geeft ook weinig rust. Bij 1,5 ronde op de heuvel (nota bene) kom ik bij Sander maar nu komt het moeilijkste. Erbij komen is vaak niet het grootste probleem...loslopen, daar begint de pret. We wisselen snel respect uit en vervolgen solo onze weg. Bij het 4km-punt kijk ik om op een natuurlijk meetpunt en schat dat ik sinds de heuvel zo'n 20s uitgelopen ben. Dit was de laatste keer dat ik omkeek en vanaf hier gingen de tanden op elkaar, de ogen veelvuldig dicht en lopen voor wat ik waard was. Eind 3e ronde haalt Tjerk Tjallema me in (lap voorsprong) en ik ga in zijn kielzog mee en maak een flinke versnelling. Dit tempo heb ik ooit ook gelopen en ik wilde het weer voelen...hoe lang kan ik mee en wat is het gevoel in techniek en benen hierbij. Het geheugen in dit gevoel is langzaamaan aan het vervagen dus ik moest die scherpte hier weer even inprenten voor de toekomst. Onbewust krijg ik het gevoel dat ik Tjerk opjaag en schreeuw hem toe niets van me aan te trekken en zijn eigen plan te kiezen. Tjerk was ook in een focus en liep hard door en had waarschijnlijk de plotselinge rugzak niet eens in de gaten. In de laatste ronde klokt mijn horloge opeens een 4m12, maar dat was met de heuvel de wiens honger onverzadigbaar was en bleef vreten aan mijn energie. Terug op de boulevard richting finish met nog zo'n 500m te gaan waar ik een ronde eerder Tjerk tegenkwam gingen de ogen dicht en verdrijf ik alle gevoelens van pijn en negativiteit en probeer het hoofd leeg te krijgen. Sneller, sneller, sneller... Iedere seconde kan tellen. Bij de finish val ik leeg op de bank, maar kan slechts een paar seconden blijven zitten. Ik moet de klok zien en meetellen. Het is voor het eerst sinds september '13 dat ik weer echt moet en kan strijden...en dan moet ik het slot zien ontstaan en het resultaat weten. De seconden tikken weg richting de 1m26...en ik weet dat ik het zilver gekregen heb (door uitval van Siem-Jan), maar het brons daadwerkelijk gewonnen. Ik loop snel terug naar de finish om Sander te feliciteren die ook helemaal gelukkig is met zijn podium en we spreken af om de strijd vaker spannend te maken. Strijdend een positie pakken is toch het mooiste in de sport.
De podium in het ATC lijkt dit jaar de breedte in te gaan en dat kan voor 2015 een mooie strijd opleveren. Ik moet wel kijken wat mijn kalender volgend jaar wordt ivm. Denemarken en Luxemburg die in de korte weken voor het eind van het ATC plaatsvinden. Dit is van later zorg...nu beginnen met waar het jaar omdraait. De Challenge...want tot gisteren kan ik niet zeggen dat ik echt een goed jaar aan het draaien ben. Dit was wel een mentale opsteker die ik heel erg nodig heb!
De zwemloop in Almere kenmerkt zich sinds vorig jaar door de unieke omgeving van buitenwater (in de zwemloop is dit ongebruikelijk). Omdat de afstand 'slechts' 1000m bedraagt heb ik de afweging gemaakt tussen wel/geen wetsuit. Ik kan goed tegen kou, maar met wetsuit zwem je nu eenmaal sneller. Daarentegen verliepen de wissels in Duin en Huizen niet echt soepel met het wetsuit dus maakte de keuze om het verlies in zwemsnelheid voor lief te nemen en een paar extra secondes hopelijk te pakken in mijn wissel.
Vrij laat ging ik te water omdat je ook weer niet te lang stil wilt liggen in het toch redelijk koele water. Bij de start was ik goed weg, maar al snel merkte ik het verschil met het wetsuit. De benen lagen vreselijk diep (wat is er toch zo anders aan buitenwater t.o.v. het zwembad waar ik dat probleem niet heb) en daardoor kwamen er heel veel wetsuits langs en soms zelfs over me. Denk dat ik door zeker 40 man na de start ingehaald ben. Ok...dit was mijn keuze en daar heb ik het mee te doen. Toch zwom ik voor mijn gevoel sterk (lees krachtig) en compenseerde ik de gebrekkige slepende benen met veel armkracht. Doorkomst eerste ronde kijk ik vluchtig in de overhaal op mijn horloge en zie snel een 650m en bijna 10' aangegeven staan. Damn...dat wordt een paar honderd meter meer dan gedacht en dus meer zwemverlies dan ingecalculeerd. Uiteindelijk bleek de afstand 1,15km te zijn en kwam ik met een kleine 20+ minuten het water uit. Dit zou inhouden dat Sander zeker zo'n 20s extra voorsprong zou hebben op waar ik op wegging.
Niet nadenken en snel voeten afdrogen en sokken+schoenen aan (geen risico op blaren). Opstaan en ondertussen de nummerband om en lopen. Geen idee wat mijn achterstand was. Ik hoorde veel geluid en aanmoedigingen langs de kant, maar ik kwam snel in een soort focus en kon dus de geluidsmassa niet ontwaren in losse zinnen. Voor me loopt clubgenote Linda Nagel en ze vormde een mooi eerste richtpunt. Moest echter nog flink doorlopen en de ademhaling hield te wensen over. Lijkt wel of ik momenteel over mijn grenzen heen moet sporten en tegen obstakels aankom die ik niet gewend ben. Ik ken de achterliggende termijn, maar het is wel wennen om al hyperventilerend door het water en over het land te moeten bewegen. Bij de 1e km haal ik Linda bij en de klok piept een 4.01 weg. Ik weet dat Sander normaliter tegen de 45 minuten loopt op de 10km, maar dit was 9,2km. Ik moet 1m26 + achterstand na het zwemmen goedmaken dus ik verwacht zo'n 30-35s per kilometer te moeten inlopen waardoor de 4m01 op het randje zou zijn. De kilometers erna blijf ik zeer stabiel lopen tussen de 3.59 en 4.03 ondanks heuvel die de energie wegvreet uit mijn bovenbenen en de felle korte afdaling met oneffenheden die erop volgt geeft ook weinig rust. Bij 1,5 ronde op de heuvel (nota bene) kom ik bij Sander maar nu komt het moeilijkste. Erbij komen is vaak niet het grootste probleem...loslopen, daar begint de pret. We wisselen snel respect uit en vervolgen solo onze weg. Bij het 4km-punt kijk ik om op een natuurlijk meetpunt en schat dat ik sinds de heuvel zo'n 20s uitgelopen ben. Dit was de laatste keer dat ik omkeek en vanaf hier gingen de tanden op elkaar, de ogen veelvuldig dicht en lopen voor wat ik waard was. Eind 3e ronde haalt Tjerk Tjallema me in (lap voorsprong) en ik ga in zijn kielzog mee en maak een flinke versnelling. Dit tempo heb ik ooit ook gelopen en ik wilde het weer voelen...hoe lang kan ik mee en wat is het gevoel in techniek en benen hierbij. Het geheugen in dit gevoel is langzaamaan aan het vervagen dus ik moest die scherpte hier weer even inprenten voor de toekomst. Onbewust krijg ik het gevoel dat ik Tjerk opjaag en schreeuw hem toe niets van me aan te trekken en zijn eigen plan te kiezen. Tjerk was ook in een focus en liep hard door en had waarschijnlijk de plotselinge rugzak niet eens in de gaten. In de laatste ronde klokt mijn horloge opeens een 4m12, maar dat was met de heuvel de wiens honger onverzadigbaar was en bleef vreten aan mijn energie. Terug op de boulevard richting finish met nog zo'n 500m te gaan waar ik een ronde eerder Tjerk tegenkwam gingen de ogen dicht en verdrijf ik alle gevoelens van pijn en negativiteit en probeer het hoofd leeg te krijgen. Sneller, sneller, sneller... Iedere seconde kan tellen. Bij de finish val ik leeg op de bank, maar kan slechts een paar seconden blijven zitten. Ik moet de klok zien en meetellen. Het is voor het eerst sinds september '13 dat ik weer echt moet en kan strijden...en dan moet ik het slot zien ontstaan en het resultaat weten. De seconden tikken weg richting de 1m26...en ik weet dat ik het zilver gekregen heb (door uitval van Siem-Jan), maar het brons daadwerkelijk gewonnen. Ik loop snel terug naar de finish om Sander te feliciteren die ook helemaal gelukkig is met zijn podium en we spreken af om de strijd vaker spannend te maken. Strijdend een positie pakken is toch het mooiste in de sport.
De podium in het ATC lijkt dit jaar de breedte in te gaan en dat kan voor 2015 een mooie strijd opleveren. Ik moet wel kijken wat mijn kalender volgend jaar wordt ivm. Denemarken en Luxemburg die in de korte weken voor het eind van het ATC plaatsvinden. Dit is van later zorg...nu beginnen met waar het jaar omdraait. De Challenge...want tot gisteren kan ik niet zeggen dat ik echt een goed jaar aan het draaien ben. Dit was wel een mentale opsteker die ik heel erg nodig heb!
zondag 15 juni 2014
Tiki...tiki...tiki...tiki...taka!
Tja...daar zit je dan weer achter je blog na een wedstrijd. Ditmaal Huizen. Wat moet ik er van zeggen??? Ik hou het maar op een butterfly effect. Zwemmen eigenlijk weinig over te melden behalve dat dit wel de langste OD-zwem uit mijn bijna kwart eeuw lonnen was. Voor het eerst stapte ik na 30+ het water uit, maar dat was niet zo gek wanneer je een bijna 70.3 afstand zwemt (1,8km). De tikkies in het water kwam normaal door en het voelde op zich goed verder. Eerste 300m nog wel rietjes zuigen gehad, maar kon mezelf na 5 minuten toch redelijk rustig krijgen. Begint wel op een kleine fobie te lijken (teveel mensen geeft lijkt wel een soort lichte paniek).
Afgelopen maandag met een groepje 215km (o.a. met Arnout die mij nu brutaal sterk presterend mij toch vooral achterwiel liet zien) gefietst. Hierbij kwam ik na 4km al in een Belgisch gat midden in de weg terecht hetgeen de lucht uit mijn achterband (weer eens wat anders dan de longen) sloeg. Bandje wisselen en de 211 resterende km vervolgen. Bij de auto na ruim 7 uur fietsen merk je dan vrolijk op dat het gat in de weg toch ook een gat van een centimeter in je Aero R4 buitenband heeft geslagen. Veel mazzel dus onderweg, maar band is wel afgeschreven. Gelukkig heb ik nog mijn trainingsband Vittoria Rubino op mijn trispoke liggen en aangezien ik geen tijd had wegens andere zaken om nieuwe band te halen, op zaterdagavond even Rubino oppompen en klaar voor de wedstrijd...dacht ik. Na het inschrijven op de fiets richting het zwemstrandje valt me het tiki tiki onder mijn kont op en opeens besef ik me dat ik vorig jaar nogal aan het kloten ben geweest om die buitenband netjes om mijn velg te krijgen. In parc ferme constateer ik inderdaad dat de band net iets groter is dan de omtrek velg en dat er een mooie bult op de band staat. Hij loopt net niet tegen mijn frame, maar dit gaat humor worden. Ik spring (lees stap) na het zwemmen op mijn fiets en de Black Knight waant zich een Black Bull (die hadden we een paar dagen geleden toch getemd die stier???) en triatleet wordt El Toreador. Een 40km lang bokken (zowel de fiets -letterlijk- als zijn berijder -expressief-) ontstonden in de wedstrijd. Geen moment, maar dan ook geen seconde in mijn ritme kunnen komen. Na 30km vond ik het genoeg en heb de hartslag laten zakken van 150+ naar <140 en ben relaxt terug naar T2 gereden. Dan maar lopen. Het fietsen werd afgesloten met een matige 34,1km gemiddeld. In Duin triatlon een blaar op de achilles dus voorzorgsmaatregelen nemen in T2. Rustig de sokjes aan en lekker op pad.
De eerste stappen laten een compleet ander gevoel zien dan in Duin. Daar ging het fietsen nog aangenaam, maar het lopen voor geen meter...nu ja, geen 9800m. Het butterfly effect deed opnieuw zijn intrede want blijkbaar wilde de loopbenen revanche. Na 10m merkte ik al dat ik zeer makkelijk liep en had het idee nauwelijks het tartan te raken waar de eerste 400m op afgelegd werd. Mijn klokje gaf snel al 16kmu aan wat ik nog wegwoof met de gedachte dat dit door de curve op de baan kwam (GPS in bochten werkt wat minder betrouwbaar #feit). Toch de 1e km piepte vrolijk een 3.48 tevoorschijn om snel weer tot de orde van de dag over te gaan....een 3.46 werd na 200m in de 2e km getoond (???). Ik was stomverbaasd toen zo'n 800m later de vrolijke piep zonnig een 3.49 als 2e kilometertijd toverde. Ok...het voelt dus lekker. Even zie ik het klokje begin 3e km een 3.33 aangeven...maar dat zal toch niet!! Ik viel inderdaad wat terug...op die 3.33, maar de 3km gaf een enthousiaste 3.44 weer. What the hell????? De benen hadden blijkbaar meer vertrouwen dan het hoofd, maar nadenken in (duur)sport is vaak fout. Ik nam het tempo wat terug en ging langzaam via 3.55 naar uiteindelijk een tijdje constant 4.02. Zelfs een misstap pad 2e ronde/finish bracht middels lichte versnelling ook weer de 4.02 naar voren. Pas bij de 9e kilometer werd het tiki taka lopen echt wat langzamer met een 4.10. De laatste kilometer kwam ik clubgenoot Sietze nog tegen die sterk bezig was, maar op 400m baalde dat het voorblijven niet lukte. Ik probeerde hem nog mee te sleuren, maar mistte overtuiging. Bij de finish toch vooral balen van het fietsen en niet het goede lopen bejubelen. Gelukkig is het fietsen te verklaren dus moet ik niet te lang stil bij blijven staan. Kan beter kijken dat ik na lange lange tijd blijkbaar de loopbenen weer terug begin te krijgen ook al dacht ik daar twee weken geleden compleet anders over. Lijf begint dus inmiddels weer op orde te komen, maar in mijn hoofd spookt het nog behoorlijk.
Afgelopen maandag met een groepje 215km (o.a. met Arnout die mij nu brutaal sterk presterend mij toch vooral achterwiel liet zien) gefietst. Hierbij kwam ik na 4km al in een Belgisch gat midden in de weg terecht hetgeen de lucht uit mijn achterband (weer eens wat anders dan de longen) sloeg. Bandje wisselen en de 211 resterende km vervolgen. Bij de auto na ruim 7 uur fietsen merk je dan vrolijk op dat het gat in de weg toch ook een gat van een centimeter in je Aero R4 buitenband heeft geslagen. Veel mazzel dus onderweg, maar band is wel afgeschreven. Gelukkig heb ik nog mijn trainingsband Vittoria Rubino op mijn trispoke liggen en aangezien ik geen tijd had wegens andere zaken om nieuwe band te halen, op zaterdagavond even Rubino oppompen en klaar voor de wedstrijd...dacht ik. Na het inschrijven op de fiets richting het zwemstrandje valt me het tiki tiki onder mijn kont op en opeens besef ik me dat ik vorig jaar nogal aan het kloten ben geweest om die buitenband netjes om mijn velg te krijgen. In parc ferme constateer ik inderdaad dat de band net iets groter is dan de omtrek velg en dat er een mooie bult op de band staat. Hij loopt net niet tegen mijn frame, maar dit gaat humor worden. Ik spring (lees stap) na het zwemmen op mijn fiets en de Black Knight waant zich een Black Bull (die hadden we een paar dagen geleden toch getemd die stier???) en triatleet wordt El Toreador. Een 40km lang bokken (zowel de fiets -letterlijk- als zijn berijder -expressief-) ontstonden in de wedstrijd. Geen moment, maar dan ook geen seconde in mijn ritme kunnen komen. Na 30km vond ik het genoeg en heb de hartslag laten zakken van 150+ naar <140 en ben relaxt terug naar T2 gereden. Dan maar lopen. Het fietsen werd afgesloten met een matige 34,1km gemiddeld. In Duin triatlon een blaar op de achilles dus voorzorgsmaatregelen nemen in T2. Rustig de sokjes aan en lekker op pad.
De eerste stappen laten een compleet ander gevoel zien dan in Duin. Daar ging het fietsen nog aangenaam, maar het lopen voor geen meter...nu ja, geen 9800m. Het butterfly effect deed opnieuw zijn intrede want blijkbaar wilde de loopbenen revanche. Na 10m merkte ik al dat ik zeer makkelijk liep en had het idee nauwelijks het tartan te raken waar de eerste 400m op afgelegd werd. Mijn klokje gaf snel al 16kmu aan wat ik nog wegwoof met de gedachte dat dit door de curve op de baan kwam (GPS in bochten werkt wat minder betrouwbaar #feit). Toch de 1e km piepte vrolijk een 3.48 tevoorschijn om snel weer tot de orde van de dag over te gaan....een 3.46 werd na 200m in de 2e km getoond (???). Ik was stomverbaasd toen zo'n 800m later de vrolijke piep zonnig een 3.49 als 2e kilometertijd toverde. Ok...het voelt dus lekker. Even zie ik het klokje begin 3e km een 3.33 aangeven...maar dat zal toch niet!! Ik viel inderdaad wat terug...op die 3.33, maar de 3km gaf een enthousiaste 3.44 weer. What the hell????? De benen hadden blijkbaar meer vertrouwen dan het hoofd, maar nadenken in (duur)sport is vaak fout. Ik nam het tempo wat terug en ging langzaam via 3.55 naar uiteindelijk een tijdje constant 4.02. Zelfs een misstap pad 2e ronde/finish bracht middels lichte versnelling ook weer de 4.02 naar voren. Pas bij de 9e kilometer werd het tiki taka lopen echt wat langzamer met een 4.10. De laatste kilometer kwam ik clubgenoot Sietze nog tegen die sterk bezig was, maar op 400m baalde dat het voorblijven niet lukte. Ik probeerde hem nog mee te sleuren, maar mistte overtuiging. Bij de finish toch vooral balen van het fietsen en niet het goede lopen bejubelen. Gelukkig is het fietsen te verklaren dus moet ik niet te lang stil bij blijven staan. Kan beter kijken dat ik na lange lange tijd blijkbaar de loopbenen weer terug begin te krijgen ook al dacht ik daar twee weken geleden compleet anders over. Lijf begint dus inmiddels weer op orde te komen, maar in mijn hoofd spookt het nog behoorlijk.
maandag 2 juni 2014
Triatlonnen door een rietje...
Mijn wedstrijdkalender toont de afgelopen maanden vooral veel gele balken welke in mijn kleurenpalet een wedstrijdloze week is. Sinds de hele nu alweer acht-en-halve maand (ik schrijf het maar voluit want het voelt -nog steeds- als gisteren) geleden slechts een handjevol wedstrijden gedaan waarvan twee tijdritten. Vandaag was het dus tijd voor wedstrijd negen....de Duin Triatlon.
Bij aankomst zag ik atleten op de andere afstanden al zwoegen door een zandvlakte die in mijn verbeelding dan meteen weer overeenkomsten geeft met de Sahara...warm en zand, dit wordt dus weer afzien. Voor aanvang ontvang ik van Loran van ProDurance.nl nog mijn trisuit en de berijder van The Black Knight neemt een beetje blauw op zijn kleurschakering...dit zou mooi kleuren bij mijn teint zo zou later blijken toen de zuurstof in mijn longen de economische malaise van 2008-2013 deden herleven. Vanaf aanvang zwemmen zou het als vanouds worden. Niet het tempo, maar het vechten...dit was als in de jaren '90 en dan begin ook nog. Mijn wetronoom piepte keurig de toontjes op de 67 slagen/minuut weg en ik kon goed volgen. Na net 200m zwemmen ging echter de linkerklomp in staking en een total-shutdown dreeg. Na wat onderhandelen schoot de kramp een kleine minuut later eruit en kostte dit nauwelijks tijd. Het bleek echter wel de aanvang voor een zware dag. Veel golven heb ik laten verdwijnen in een poging lucht te happen. De zuurstof werd echter veelvuldig vervangen door l'eau en zo nu en dan een voet (die ik overigens ook nog een keer microscopisch dichtbij op mijn brilglas kreeg). De landlap kwam na 11.30 wat snel lijkt, maar de afstand gaf een kleine 660m aan. Had dus meteen het perspectief terug. In het water flink fanatiek dolfijnen waar Flipper jaloers op zou zijn, maar de inspanning sloeg werkelijk alle lucht uit mijn lijf. Moest hier flink van bijkomen. Na een kleine 23.30 of 1300m mocht het water verlaten worden.
In T1 bleek ik het soepele van het wisselen toch enigszins weer onder de knie te moeten krijgen. Tot 3x toe moest de helm opnieuw opgezet worden omdat de band achter mijn hoofd een soort van dubbel zat. Ook bleek de magnetische kracht natuurkundig niet tot de sterkste te behoren...het spiegelvizier vloog op de grond en reflecteerde een nu al vermoeid gezicht...helaas was het vizier rechtstreeks op zijn eigenaar gericht. Een dikke minuut verspeeld in T1, maar who cares (nu).
Op de fiets kwam de adem niet terug. Eerste ronde kwam de snelheid overeen met de hoeveelheid lucht. Dat was allebei niet veel. Toch gaande de rondes gingen de benen goed draaien en kwam er langzaamaan snelheid in. Merkte op gegeven moment echter wel op dat een 'dame' probeerde te wieltje-vrijen. Een boze blik deed haar een 'sorry' tot uitspraak manen en ze kwam voorbij...om voor me 2kmu langzamer te gaan rijden (??). Dat wicht heb ik gaande wedstrijd nog zeker 6-7x in mijn wiel moeten wegkijken waarbij het hele proces zich continu herhaalde. Na de vierde keer achter haar gebleven, maar dat was onder kunnen fietsen. Er full-speed voorbij kostte teveel kracht en ik kreeg haar niet los. Het irriteerde me mateloos.
De T2 was het beste onderdeel van de dag. Fiets wegzetten, helm af, schoenen uit en weer aan en lopen maar. Dat ging soepel. Ook het lopen voelde meteen goed...de eerste meters. Een hellend vlak af met veel los zand zorgde dat ik moest zoeken en toch vooral slipte. De eerste kilometer liep ik nog een tempo van 3.50...maar die zou ik niet meer terugzien. Ik voelde de vermoeidheid in de mulle zandstrook van 300m in mijn benen schieten en had het gevoel dat ik wel ademde...maar niet inhaleerde. De zuurstof ging met moeite over de longen. In de route zaten twee (normaliter lichte) klimmetjes, maar ze voelden als de Kilimanjaro. Het werd een flinke strijd...maar vooral tegen mezelf. De bandenplakker werd begin tweede ronde voorbijgegaan. Dat was mijn eer te na om die voor me te laten. Bij 8km begonnen ook de nieuwe Hyperspeeds hun tol te eisen zonder sokken. Een mooie gevoelige plek was zich aan het vormen op mijn achilles. Was wel pijnlijk, maar daar valt mee te lopen. Uiteindelijk na 2u12 over de finish hetgeen niet zoveel zegt in triatlon omdat afstanden varieren. Dit was uiteindelijk een 1300m-37,5km-10km. Op de genormaliseerde afstand kom ik dan rond de 2u20...wat voor mijn doen aan de onderkant van goed is (iig beter dan slecht...zeker gezien het loopparcours). Na de finish tot 's avonds laat nodig gehad om weer echt zuurstof te krijgen. De ademhalingsspieren lijken in de afgelopen maanden dus de grootste achterstand te hebben opgelopen. Daarmee was dit een mooie test en zijn ook die spieren nu wakker geschud. Toch proberen zo nu en dan ook in training wat meer de rode zone op te zoeken.
Oh ja...de kauwgom bleek uiteindelijk tweede te zijn geworden...jammer genoeg.
Bij aankomst zag ik atleten op de andere afstanden al zwoegen door een zandvlakte die in mijn verbeelding dan meteen weer overeenkomsten geeft met de Sahara...warm en zand, dit wordt dus weer afzien. Voor aanvang ontvang ik van Loran van ProDurance.nl nog mijn trisuit en de berijder van The Black Knight neemt een beetje blauw op zijn kleurschakering...dit zou mooi kleuren bij mijn teint zo zou later blijken toen de zuurstof in mijn longen de economische malaise van 2008-2013 deden herleven. Vanaf aanvang zwemmen zou het als vanouds worden. Niet het tempo, maar het vechten...dit was als in de jaren '90 en dan begin ook nog. Mijn wetronoom piepte keurig de toontjes op de 67 slagen/minuut weg en ik kon goed volgen. Na net 200m zwemmen ging echter de linkerklomp in staking en een total-shutdown dreeg. Na wat onderhandelen schoot de kramp een kleine minuut later eruit en kostte dit nauwelijks tijd. Het bleek echter wel de aanvang voor een zware dag. Veel golven heb ik laten verdwijnen in een poging lucht te happen. De zuurstof werd echter veelvuldig vervangen door l'eau en zo nu en dan een voet (die ik overigens ook nog een keer microscopisch dichtbij op mijn brilglas kreeg). De landlap kwam na 11.30 wat snel lijkt, maar de afstand gaf een kleine 660m aan. Had dus meteen het perspectief terug. In het water flink fanatiek dolfijnen waar Flipper jaloers op zou zijn, maar de inspanning sloeg werkelijk alle lucht uit mijn lijf. Moest hier flink van bijkomen. Na een kleine 23.30 of 1300m mocht het water verlaten worden.
In T1 bleek ik het soepele van het wisselen toch enigszins weer onder de knie te moeten krijgen. Tot 3x toe moest de helm opnieuw opgezet worden omdat de band achter mijn hoofd een soort van dubbel zat. Ook bleek de magnetische kracht natuurkundig niet tot de sterkste te behoren...het spiegelvizier vloog op de grond en reflecteerde een nu al vermoeid gezicht...helaas was het vizier rechtstreeks op zijn eigenaar gericht. Een dikke minuut verspeeld in T1, maar who cares (nu).
Op de fiets kwam de adem niet terug. Eerste ronde kwam de snelheid overeen met de hoeveelheid lucht. Dat was allebei niet veel. Toch gaande de rondes gingen de benen goed draaien en kwam er langzaamaan snelheid in. Merkte op gegeven moment echter wel op dat een 'dame' probeerde te wieltje-vrijen. Een boze blik deed haar een 'sorry' tot uitspraak manen en ze kwam voorbij...om voor me 2kmu langzamer te gaan rijden (??). Dat wicht heb ik gaande wedstrijd nog zeker 6-7x in mijn wiel moeten wegkijken waarbij het hele proces zich continu herhaalde. Na de vierde keer achter haar gebleven, maar dat was onder kunnen fietsen. Er full-speed voorbij kostte teveel kracht en ik kreeg haar niet los. Het irriteerde me mateloos.
De T2 was het beste onderdeel van de dag. Fiets wegzetten, helm af, schoenen uit en weer aan en lopen maar. Dat ging soepel. Ook het lopen voelde meteen goed...de eerste meters. Een hellend vlak af met veel los zand zorgde dat ik moest zoeken en toch vooral slipte. De eerste kilometer liep ik nog een tempo van 3.50...maar die zou ik niet meer terugzien. Ik voelde de vermoeidheid in de mulle zandstrook van 300m in mijn benen schieten en had het gevoel dat ik wel ademde...maar niet inhaleerde. De zuurstof ging met moeite over de longen. In de route zaten twee (normaliter lichte) klimmetjes, maar ze voelden als de Kilimanjaro. Het werd een flinke strijd...maar vooral tegen mezelf. De bandenplakker werd begin tweede ronde voorbijgegaan. Dat was mijn eer te na om die voor me te laten. Bij 8km begonnen ook de nieuwe Hyperspeeds hun tol te eisen zonder sokken. Een mooie gevoelige plek was zich aan het vormen op mijn achilles. Was wel pijnlijk, maar daar valt mee te lopen. Uiteindelijk na 2u12 over de finish hetgeen niet zoveel zegt in triatlon omdat afstanden varieren. Dit was uiteindelijk een 1300m-37,5km-10km. Op de genormaliseerde afstand kom ik dan rond de 2u20...wat voor mijn doen aan de onderkant van goed is (iig beter dan slecht...zeker gezien het loopparcours). Na de finish tot 's avonds laat nodig gehad om weer echt zuurstof te krijgen. De ademhalingsspieren lijken in de afgelopen maanden dus de grootste achterstand te hebben opgelopen. Daarmee was dit een mooie test en zijn ook die spieren nu wakker geschud. Toch proberen zo nu en dan ook in training wat meer de rode zone op te zoeken.
Oh ja...de kauwgom bleek uiteindelijk tweede te zijn geworden...jammer genoeg.
maandag 14 april 2014
Denkfouten in polderwind...
Opnieuw een tijdrit voor de boeg na een week eerder te hebben gespeeld in de Sahara van Nederland: Almere. Althans...zo zag mijn fiets er na afloop uit. De neergedaalde Saharazand in combinatie met wat echte zure Hollandse regen maakten de zwarte carbon wielen tot gebleekte spoken (nee..de O is correct!).
Als ik nog de 40kmu wilde verbreken waar ik al een paar jaar nu jacht op maak, moest het vandaag weer gebeuren (de overtuiging kon de poging niet overtreffen). Komende periode weinig wedstrijden en een tijdrit van 33km in mei zal niet als 40kmu-doorbraak gehonoreerd worden...al zou het lukken (doel, droom, barierre is immers...40 kilometer in een uur). Vooraf meende ik dat de wind gunstig stond. Ondanks dat ik het parcours behoorlijk goed ken (is zo'n beetje mijn achtertuin) toch een flinke denkfout hierin. Bij de start valt het grote aantal onbekenden me op. In Almere en tijdrit...ik verwacht dan veel triatleten. Ik had wel vernomen dat Rotterdam een feestje wilde vieren voor het aanstaande kampioenschap van Ajax. Ze hadden daarvoor blijkbaar een 42 kilometer lange ereronde georganiseerd waar veel aanhangers (ook uit het buitenland) op af bleken te komen (toch knap dat Rotterdam het vierde kampioenschap een jaar eerder al voorzien had en toen de voorbereidingen begon).
Bij de start meteen mijn volgende fout. In volle enthousiasme ging ik op de pedalen staan en trok de snelheid snel naar de 40+. Na twee minuten ging het brein bedenken dat dit toch wel het wind tegen deel was en dat een 40+ dan voor mijn capaciteiten wel heel ambitieus (lees: onbezonnen) is. De hartslag reageerde met een rechte streep richting de 160 die de benen meteen tot vertraging maande: OUCH (verkeerde OUCH Maikel Z.). Toen het brein de macht terug genomen had, werd de snelheid stabieler. Bij het opdraaien Ibisweg kwam de wind lichtelijk schuinachter. De snelheid kon nu strak naar de 42kmu en nam het gemiddelde mee tot een ruime 41er. Bij het clubzwembad van TVL (de Reigersplas) kwam ook het bos bomen over een lengte van zo'n 6km. Ai...deze was ik dus vergeten. Het was nu niet meer met behulp van de wind, maar puur op eigen kracht. De snelheid zakte terug van 38kmu. Ondertussen dreeg het vizier ook weer te willen beslaan. Van Remco Grasman had ik eerder gehoord dat echte tijdrijders naar beneden kijken...dus dat deed ik ook maar snel. Daarmee verdween de condens gelukkig weer van mijn vizier (de zeepsop was dus niet de oplossing...we hebben nog meer middelen). Toen de laatste kilometer van het wind deel inging verdween gelukkig ook het laatste stukje bos en kon ik nog even profiteren. Het gemiddelde lag na opdraai Tureluursweg (op 22km) uiteindelijk op 41,4kmu. Vanaf hier zou het werken worden met open stukken en harde wind op kop. De twee atleten die me vlak voor opdraai inhaalden kon ik op korte afstand voor me houden hetgeen bleven motiveren om te blazen. Op een atleet pakte ik zelfs langzaam afstand terug en nam kort de positie weer terug. Ondanks harde wind kon ik hierdoor toch nog een tijd 36+ blijven duwen. Toen de atleet me voor de derde keer terug pakte (je kunt toch een extra zetje geven op zulke momenten ondanks dat je met een afstand van 15m nauwelijks fysiek voordeel ondervind is het blijkbaar toch mentaal een hulpje) kon ik echter niet volgen en brak de snelheid naar de 33-34. Het 40+ gemiddelde brak na 28km en vlak daarna werd ik 'gechicked' door een gelikte meid in het roze (ehm...vervang gelikt voor gesoigneerd). Damn...that girl can bike!! Die reed een dikke 40 gemiddeld. Onderwijl werd mijn strijd gestreden op de 30kmu-grens en ik dreigde ook die te gaan verliezen. Ook het toenemende aantal bomen inmiddels weer kon de snelheid niet echt meer hoog houden. De hartslag was maximaal (171 = PR op de fiets) maar het tempo kreeg ik niet terug en ik zag het gemiddelde verder en verder zakken. Met nog 1,5km te gaan het verzet maar op ZWAAR gezet (53-13 meen ik) en pure power naar de finish. Kortstondig kon ik terug naar de 38kmu, maar moest dit na 500m bekopen met even zo zware benen. Toch kon ik het kunstje nog een keer herhalen op 500m, maar daarna was het klaar (gelukkig ook de tijdrit). Eindresultaat was een 37,7kmu en 1:05:01 op de exact vooraf aangekondigde 40,85km. Toch een resultaat naar tevredenheid omdat harder vandaag echt niet gekund had (althans...ik dan).
Als ik nog de 40kmu wilde verbreken waar ik al een paar jaar nu jacht op maak, moest het vandaag weer gebeuren (de overtuiging kon de poging niet overtreffen). Komende periode weinig wedstrijden en een tijdrit van 33km in mei zal niet als 40kmu-doorbraak gehonoreerd worden...al zou het lukken (doel, droom, barierre is immers...40 kilometer in een uur). Vooraf meende ik dat de wind gunstig stond. Ondanks dat ik het parcours behoorlijk goed ken (is zo'n beetje mijn achtertuin) toch een flinke denkfout hierin. Bij de start valt het grote aantal onbekenden me op. In Almere en tijdrit...ik verwacht dan veel triatleten. Ik had wel vernomen dat Rotterdam een feestje wilde vieren voor het aanstaande kampioenschap van Ajax. Ze hadden daarvoor blijkbaar een 42 kilometer lange ereronde georganiseerd waar veel aanhangers (ook uit het buitenland) op af bleken te komen (toch knap dat Rotterdam het vierde kampioenschap een jaar eerder al voorzien had en toen de voorbereidingen begon).
Bij de start meteen mijn volgende fout. In volle enthousiasme ging ik op de pedalen staan en trok de snelheid snel naar de 40+. Na twee minuten ging het brein bedenken dat dit toch wel het wind tegen deel was en dat een 40+ dan voor mijn capaciteiten wel heel ambitieus (lees: onbezonnen) is. De hartslag reageerde met een rechte streep richting de 160 die de benen meteen tot vertraging maande: OUCH (verkeerde OUCH Maikel Z.). Toen het brein de macht terug genomen had, werd de snelheid stabieler. Bij het opdraaien Ibisweg kwam de wind lichtelijk schuinachter. De snelheid kon nu strak naar de 42kmu en nam het gemiddelde mee tot een ruime 41er. Bij het clubzwembad van TVL (de Reigersplas) kwam ook het bos bomen over een lengte van zo'n 6km. Ai...deze was ik dus vergeten. Het was nu niet meer met behulp van de wind, maar puur op eigen kracht. De snelheid zakte terug van 38kmu. Ondertussen dreeg het vizier ook weer te willen beslaan. Van Remco Grasman had ik eerder gehoord dat echte tijdrijders naar beneden kijken...dus dat deed ik ook maar snel. Daarmee verdween de condens gelukkig weer van mijn vizier (de zeepsop was dus niet de oplossing...we hebben nog meer middelen). Toen de laatste kilometer van het wind deel inging verdween gelukkig ook het laatste stukje bos en kon ik nog even profiteren. Het gemiddelde lag na opdraai Tureluursweg (op 22km) uiteindelijk op 41,4kmu. Vanaf hier zou het werken worden met open stukken en harde wind op kop. De twee atleten die me vlak voor opdraai inhaalden kon ik op korte afstand voor me houden hetgeen bleven motiveren om te blazen. Op een atleet pakte ik zelfs langzaam afstand terug en nam kort de positie weer terug. Ondanks harde wind kon ik hierdoor toch nog een tijd 36+ blijven duwen. Toen de atleet me voor de derde keer terug pakte (je kunt toch een extra zetje geven op zulke momenten ondanks dat je met een afstand van 15m nauwelijks fysiek voordeel ondervind is het blijkbaar toch mentaal een hulpje) kon ik echter niet volgen en brak de snelheid naar de 33-34. Het 40+ gemiddelde brak na 28km en vlak daarna werd ik 'gechicked' door een gelikte meid in het roze (ehm...vervang gelikt voor gesoigneerd). Damn...that girl can bike!! Die reed een dikke 40 gemiddeld. Onderwijl werd mijn strijd gestreden op de 30kmu-grens en ik dreigde ook die te gaan verliezen. Ook het toenemende aantal bomen inmiddels weer kon de snelheid niet echt meer hoog houden. De hartslag was maximaal (171 = PR op de fiets) maar het tempo kreeg ik niet terug en ik zag het gemiddelde verder en verder zakken. Met nog 1,5km te gaan het verzet maar op ZWAAR gezet (53-13 meen ik) en pure power naar de finish. Kortstondig kon ik terug naar de 38kmu, maar moest dit na 500m bekopen met even zo zware benen. Toch kon ik het kunstje nog een keer herhalen op 500m, maar daarna was het klaar (gelukkig ook de tijdrit). Eindresultaat was een 37,7kmu en 1:05:01 op de exact vooraf aangekondigde 40,85km. Toch een resultaat naar tevredenheid omdat harder vandaag echt niet gekund had (althans...ik dan).
zondag 6 april 2014
Déjà vu
De laatste keer dat ik in wedstrijdverband van mijn Black Knight afstapte hadden de weergoden (zij die van wind en regen en niet van zon en warmte) hun best gedaan om me te breken. Na afloop van de inmiddels toch wel zwaarste editie CAA (was dan ook de 1e) kraakte en piepte de Black Knight even hard als zijn berijder. Vandaag was het tijd voor de tijdrit van het ATC. En ja hoor...opnieuw begon de ochtend met regen....en wind. In een flashback déjà vu-achtige spiraal terug naar de 14e van de 13e en ook nog eens Almere. Bah...fiets was schoon, maar de modder zou het zwart binnen 100m al weten te laten vergrijzen of bruinen...ben niet zo van de teints. Angstig hoorde ik de 20 piepjes weggillen. Ik bleek in de groep met de grote mannen te zitten. Ben al geen held en met dit weer, de ondergrond en de bochten...mannen, doe me een lol...en ga voor! Geeft mij wat meer rust als ik de bocht zo wijd mogelijk probeer te nemen.
We begonnen met lichte rugwind (waarom voelt wind in de rug toch altijd als windstilte en wind tegen altijd als S.T.O.R.M...met hoofdletters dan ook nog eens). De teller ging ondanks voorzichtig rijden snel richting de 40+ en dit hield ik vol tot opgang Duikersweg. Op de Vogelweg een dag eerder nog het parcours verkend en daardoor wist ik een paar kuilen die je liever wilde vermijden. Dat lukte gelukkig prima. Op de Duikersweg begon de wind te bonzen en mijn nieuw Kask Bambino vond dat vrij eng (tja...de Kask Puber bestaat helaas nog niet) en begon al vrij snel te huilen. Beroerde was dat daarmee mij volledige zichtsvermogen tot nagenoeg 0 gereduceerd werd. Eerst kon ik nog knipogend naar alle vrijwilligers mijn weg vinden, maar opdraai Tureluursweg (tja...hoe toepasselijk) werd ik (vul de woordgrap zelf maar in) en zag ik dus echt niets meer. Mijn linkervinger snel even Zweeds laten worden en de vinger-wiper was geboren. Links kon ik weer enigszins de kuilen en de modder op me af zien komen. Snelheid bedroeg nog 32kmu en harder was niet mogelijk. Hartslag zakte flink tot lage 140. Zo'n 2km voor eind eerste ronde besloten gebruik te maken van de handige feature van de Bambino: magneetogen. Het vizier werd aan de aanwezig zijnde speaker afgegeven en met full vision stoof ik de tweede ronde in. Onderwijl zag ik een 36,6kmu over de eerste ronde staan. Deze ronde ging al flink harder. Reed ik net op het zelfde stuk net 40+, nu zag ik dikwijls 45 en soms zelfs 46 staan. Lang leve 20-20-vision. Eind Vogelweg gaf de ronde een ruime 41kmu en inmiddels was de totaalteller weer opgelopen naar 37,7kmu. Tja...ik moest weer prijs gaan geven aangezien de open vlaktes zich gelijk bevonden met daar waar de wind open spel had...tegen natuurlijk. Toch kon ik op full-power de teller vaak nog rond de 36kmu houden. Hartslag kwam inmiddels veelvuldig bij de uiteindelijke max van 168. Paar jaar geleden moest ik nog jagen om de 160 te halen dus die winst is behaald. Ook verzuurden de benen dit keer niet dus eigenlijk voelde ik me behoorlijk sterk. Terug de Tureluursweg op was van cadans geen enkele sprake meer. De 78 paste me beter dan een 95. Terugschakelen resulteerde enkel in langzamer fietsen met tijdelijk een cadans van 85 die snel terug ging naar...78. Dan maar twee tandjes erbij en zowaar...het bleef 78, maar nu met hogere snelheid. Raar toch.
Ik wist van de verkenning de lengte van de rechte stukken, dus kon bij opdraai mezelf instellen op 6,5km rechtdoor en dan de laatste bocht richting finish (nog 1,5km). Nu de wind weer in de rug kwam kon ik nog even de snelheid wat omhoog trekken, maar gezien de voorgaande duur en de resterende was een schamele 0,1kmu winst nog mijn deel van 37,3 naar 37,4 uiteindelijk. Toch zeer tevreden omdat de tweede ronde beduidend harder ging met 38,2kmu. Weliswaar een ruime K langzamer dan vorig jaar, maar toen waren de omstandigheden anders en werden de bochten makkelijker genomen. Volgende weer weer een tijdrit met dit keer vier ruime bochten. Mijn Bambino zal ik maar wat oogdruppels geven en ondertussen hopen op beter weer. I have a dream...maar die 40kmu droom heb ik nu al een jaar of zes. Toch maar weer proberen in ieder geval.
Oh ja...tweede ronde gingen mijn bloedeigen ogen zich reflecteren aan de Bambino en beinvloedde de wind mijn oogvochtgehalte. Dit kon ik gelukkig met flink knijpen goed uitwringen.
We begonnen met lichte rugwind (waarom voelt wind in de rug toch altijd als windstilte en wind tegen altijd als S.T.O.R.M...met hoofdletters dan ook nog eens). De teller ging ondanks voorzichtig rijden snel richting de 40+ en dit hield ik vol tot opgang Duikersweg. Op de Vogelweg een dag eerder nog het parcours verkend en daardoor wist ik een paar kuilen die je liever wilde vermijden. Dat lukte gelukkig prima. Op de Duikersweg begon de wind te bonzen en mijn nieuw Kask Bambino vond dat vrij eng (tja...de Kask Puber bestaat helaas nog niet) en begon al vrij snel te huilen. Beroerde was dat daarmee mij volledige zichtsvermogen tot nagenoeg 0 gereduceerd werd. Eerst kon ik nog knipogend naar alle vrijwilligers mijn weg vinden, maar opdraai Tureluursweg (tja...hoe toepasselijk) werd ik (vul de woordgrap zelf maar in) en zag ik dus echt niets meer. Mijn linkervinger snel even Zweeds laten worden en de vinger-wiper was geboren. Links kon ik weer enigszins de kuilen en de modder op me af zien komen. Snelheid bedroeg nog 32kmu en harder was niet mogelijk. Hartslag zakte flink tot lage 140. Zo'n 2km voor eind eerste ronde besloten gebruik te maken van de handige feature van de Bambino: magneetogen. Het vizier werd aan de aanwezig zijnde speaker afgegeven en met full vision stoof ik de tweede ronde in. Onderwijl zag ik een 36,6kmu over de eerste ronde staan. Deze ronde ging al flink harder. Reed ik net op het zelfde stuk net 40+, nu zag ik dikwijls 45 en soms zelfs 46 staan. Lang leve 20-20-vision. Eind Vogelweg gaf de ronde een ruime 41kmu en inmiddels was de totaalteller weer opgelopen naar 37,7kmu. Tja...ik moest weer prijs gaan geven aangezien de open vlaktes zich gelijk bevonden met daar waar de wind open spel had...tegen natuurlijk. Toch kon ik op full-power de teller vaak nog rond de 36kmu houden. Hartslag kwam inmiddels veelvuldig bij de uiteindelijke max van 168. Paar jaar geleden moest ik nog jagen om de 160 te halen dus die winst is behaald. Ook verzuurden de benen dit keer niet dus eigenlijk voelde ik me behoorlijk sterk. Terug de Tureluursweg op was van cadans geen enkele sprake meer. De 78 paste me beter dan een 95. Terugschakelen resulteerde enkel in langzamer fietsen met tijdelijk een cadans van 85 die snel terug ging naar...78. Dan maar twee tandjes erbij en zowaar...het bleef 78, maar nu met hogere snelheid. Raar toch.
Ik wist van de verkenning de lengte van de rechte stukken, dus kon bij opdraai mezelf instellen op 6,5km rechtdoor en dan de laatste bocht richting finish (nog 1,5km). Nu de wind weer in de rug kwam kon ik nog even de snelheid wat omhoog trekken, maar gezien de voorgaande duur en de resterende was een schamele 0,1kmu winst nog mijn deel van 37,3 naar 37,4 uiteindelijk. Toch zeer tevreden omdat de tweede ronde beduidend harder ging met 38,2kmu. Weliswaar een ruime K langzamer dan vorig jaar, maar toen waren de omstandigheden anders en werden de bochten makkelijker genomen. Volgende weer weer een tijdrit met dit keer vier ruime bochten. Mijn Bambino zal ik maar wat oogdruppels geven en ondertussen hopen op beter weer. I have a dream...maar die 40kmu droom heb ik nu al een jaar of zes. Toch maar weer proberen in ieder geval.
Oh ja...tweede ronde gingen mijn bloedeigen ogen zich reflecteren aan de Bambino en beinvloedde de wind mijn oogvochtgehalte. Dit kon ik gelukkig met flink knijpen goed uitwringen.
maandag 24 maart 2014
Goed eind aan slecht winterseizoen
En zo kwam met de Lenteloop te Almere gisteren aan een dramatische hardloopwinter toch een goed einde. Niet de tijd die aanzien boekte noch de positie, maar gewoon nagenoeg pijnvrij kunnen lopen. Het gehele onderstel heeft de laatste zes maanden zijn moments of pain gekend en als laatste in de rij kwamen de achillespezen de laatste 2-3 weken aan bod. Een emmer met paar handen vol ijsklontjes dagelijks boden oplossing en zo ging het slotakkoord van start. Plan was om Frank Veltman te hazen, deels om dienstbaar te zijn, maar toch ook met de intentie niet te hard te starten en mezelf in te dammen. De eerste kilometer moest ik echter nog flink doorstampen om me tot haas op te kunnen werpen aangezien Frank weliswaar 4.00/km wilde maar zijn benen hem richting 3.50 duwden. Eenmaal de positie ingenomen stabiliseerde het tempo zich op 3.55-3.57 en voelde het relatief makkelijk. Bij 5km een IsoGel van Loran aangenomen, maar daarna even lopen rotzooien om de rotzooi in mijn rugzakje te krijgen. Niet gelukt maar gelukkig had Wanni Friderichs zijn zoon als begeleider op de fiets opgeworpen en dus kon ik me alsnog op nette wijze van de rotzooi ontdoen.
Afspraak was tot ca. 9km-10km samen op te lopen en daarna mijn eigen tempo te zoeken. Idee was om negatieve split te lopen en dus bij doorkomst eerste ronde de versnelling opengetrokken en weggestoven met...3.57/km. Dit tempo hield ik welgeteld 1000m vol en toen zakte het tempo door de aangetrokken wind toch enigszins terug (bleek achteraf...had mijn klokje niet op tussentijden gezet). De linkerquad voelde ik langzaam weer vollopen, maar in tegenstelling tot Harderwijk kon ik nu wel behoorlijk op tempo door blijven gaan. Inmiddels liep ik samen met een jongen die van zijn begeleider te horen kreeg rond het 15km-punt dat hij nog een uurtje moest tot de finish. Die was dus bezig met de 30km...dacht ik. Bij 16km begon mijn veter hetzelfde soepele losse gevoel te krijgen welke ik al gedurende een groot deel van de wedstrijd voelde. Voor de spieren is dat gewenst en prima. Van je veter verwacht je toch spierpijn, stijfheid, vastzitten. Het wapperende koordje noopte me tot een kortstondige pauze om hem terug in het gareel te brengen. en de jongen in het groen lag inmiddels op zo'n 100m-150m voor me. Geen erg...30km, geen concu dacht ik nog. Petrus Lenes die de eerste ronde nog voorbij was komen zetten zag ik in de verte langzaam terugvallen. Met nog 500m tot de finish was dit gat te groot en inmiddels zag ik de jongen in het groen rechtsaf richting de finish afbuigen. Ai...verkeerde begeleider bij de juiste persoon geplaatst. Toch concurrentie dus. In 1u19 half kwam ik uiteindelijk tevreden over de finish en kreeg een kaartje met gratis deelname voor 2015 in mijn handen. Ok...onverwacht derde. Leuke bijkomstigheid. Frank kwam overigens vlak achter me binnen dus die had een prima training richting Rotterdam.
Hardloopseizoen '13/'14 ten einde en nu komende weken meer de focus richting fietsen voor de tijdritten over twee en drie weken.
Afspraak was tot ca. 9km-10km samen op te lopen en daarna mijn eigen tempo te zoeken. Idee was om negatieve split te lopen en dus bij doorkomst eerste ronde de versnelling opengetrokken en weggestoven met...3.57/km. Dit tempo hield ik welgeteld 1000m vol en toen zakte het tempo door de aangetrokken wind toch enigszins terug (bleek achteraf...had mijn klokje niet op tussentijden gezet). De linkerquad voelde ik langzaam weer vollopen, maar in tegenstelling tot Harderwijk kon ik nu wel behoorlijk op tempo door blijven gaan. Inmiddels liep ik samen met een jongen die van zijn begeleider te horen kreeg rond het 15km-punt dat hij nog een uurtje moest tot de finish. Die was dus bezig met de 30km...dacht ik. Bij 16km begon mijn veter hetzelfde soepele losse gevoel te krijgen welke ik al gedurende een groot deel van de wedstrijd voelde. Voor de spieren is dat gewenst en prima. Van je veter verwacht je toch spierpijn, stijfheid, vastzitten. Het wapperende koordje noopte me tot een kortstondige pauze om hem terug in het gareel te brengen. en de jongen in het groen lag inmiddels op zo'n 100m-150m voor me. Geen erg...30km, geen concu dacht ik nog. Petrus Lenes die de eerste ronde nog voorbij was komen zetten zag ik in de verte langzaam terugvallen. Met nog 500m tot de finish was dit gat te groot en inmiddels zag ik de jongen in het groen rechtsaf richting de finish afbuigen. Ai...verkeerde begeleider bij de juiste persoon geplaatst. Toch concurrentie dus. In 1u19 half kwam ik uiteindelijk tevreden over de finish en kreeg een kaartje met gratis deelname voor 2015 in mijn handen. Ok...onverwacht derde. Leuke bijkomstigheid. Frank kwam overigens vlak achter me binnen dus die had een prima training richting Rotterdam.
Hardloopseizoen '13/'14 ten einde en nu komende weken meer de focus richting fietsen voor de tijdritten over twee en drie weken.
zondag 9 maart 2014
Snel vergeten...
Volgens mij heb ik het al eens eerder geschreven: je hebt wel eens van die wedstrijden die je beter snel kunt vergeten (maar zoals gezegd ben waarschijnlijk vergeten of ik dit al eerder heb geschreven). Apart in een mijn sportleven is dat er wedstrijden zijn die ALTIJD lekker gaan (Huizen, Schagen) en waar je ondanks alles tevreden op terug kunt kijken, maar de vice versa omgekeerde restrospectieve bestaat helaas ook. Hoe goed je je ook voelt in aanloop naar...moment supreme laat je in de steek. Harderwijk Halve Marathon is een mooie wedstrijd...maar in drie deelnames ook drie keer een niet tevreden gevoel overgehouden. De eerste twee keer (1e deelname: discussie km-bordjes en toen nog Polar of waar de 20km lag...de bordjes drukten hun zin door...dus Polar gaf toen bij finish 22km aan, 2e deelname discussie maag en atleet...en toen drukten maag letterlijk zijn zin door en de conclusie was dat de struiken een jaar later flink gegroeid waren) belandde ik ondanks zwalken nog op het podium. Vandaag liep ik best lekker...de eerste kilometer. Een gematigde opening van 3m30 voelde nog als aangenaam. De volgende piep kwam echter bij 3m50 en ik voelde mijn quadricep op slot schieten...verzuring noemen ze dat denk ik...ik noem het zwaar klote met nog 19km voor de boeg. Vlak erna begon mijn rechtervoet ook nog kortstondig te tintelen om daarna geen signaal meer door te geven behalve de zombie-speach: "Ik ben een klompje, ik ben een klompje"...het liep dus voor geen meter. Op de woensdag voor Harderwijk nog een 20km training gelopen puur op gevoel...en dat ging (hoewel de kuit flink door de fysio onderhanden was genomen en flink gevoelig was) erg makkelijk. Het koers-aan tijd-uit principe leidde me naar een makkelijke 1u25 mid en ik voelde me prima. De wedstrijd liep ik amper harder (8km nog in 31m30...maar dat was het breekpunt) ik kwam al gauw op een 15kmu snelheid...dat doe ik verdomme in trainingen...lachend. Ok...het was voor mij sub-tropies met 17C...maar dat mag geen excuus zijn. Na de 8km volgden 3 kilometers van 4m30 en de quad bleef op slot en de zombie onder me bleef spookachtig mekkeren. Bij ingang tweede ronde ter hoogte van 11km-piep vond ik het genoeg. De voorgaande kilometers gaven me niet het gevoel dat ik ook maar enige illusie moest hebben om zelfs de 4m30 vast te houden. Bovendien zou doorlopen me niet enkel mentale schade maar wellicht ook fysieke schade opleveren en dus maar de keuze gemaakt om de schoenen bij de hand te nemen en de zombies weer tot leven te laten komen. De stap naar rechts (van het parcours af) werd door de quad eveneens ten zeerste gewaardeerd. Komende weken in de weekenden maar eens zoeken naar wat 10km wedstrijden en vooral focussen op meer fietsen. Binnen vier weken staat immers de tijdrit van het ATC op het programma en het wordt toch wel weer eens tijd voor een persoonlijk succes in een wedstrijd en niet enkel in training.
zondag 26 januari 2014
Where have you been?
De korte versie: het liep niet zo lekker (letterlijk). De lange versie: het liep niet zo lekker (letterlijk en figuurlijk). De toekomst wat nu inmiddels weer verleden is kondigde zich eigenlijk ergens in juni al aan. Het fysiek gaf blijk van toch wel een slepende zware winter 2012 waarin 3x in kort tijdsbestek een marathon overbrugd werd...en dat in een soort van sabbatical-achtig 2012. Een opstart in iets van hooi en vork en zo. De lies en buik herstelden zich wonderbaarlijk in de laatste zes weken richting The Challenge waar de prestatie wellicht tot mijn beste ooit zal behoren (he, het was een beetje nat...10 uur lang). Na de finish namen de lies en buik in de periode volgend weer het voortouw...en flink ook. Er volgden drie maanden van fysieke vormafbraak waar omvang gereduceerd werd tot ca 30km per week. Zo nu en dan een wedstrijdje geprikt welke stukje bij beter weliswaar steeds wat beter ging, maar ver, heel ver van het nivo wat ik zou moeten kunnen. Dieptepunt tevens omslagpunt was de Kromslootparkloop waar ik de ruime 15km met moeite 14km/uur kon lopen. Tja...als het dal bereikt is, kun je weer gaan klimmen. Dit was ook het moment dat het ongemak (te koppig om het blessure te noemen...zeker als je toch iets van soort training kunt blijven hanteren) langzaamaan onder controle begon te komen (iets met piriwormig aanhangsel die mijn heupbuigers of strekkers...weet ik veel, het voelde als fakirisme in core-stability gebied). Ondertussen was het plezier in sport ook flink verminderd en veel gedachten over wat ik nog wil op sportgebied. Heb gewonnen, heb tijden gesport...en daar waar ik een mijn toptijd wil zetten bundelen Thor en Neptunus nu 3x achtereenvolgend hun krachten om het me extra lastig te maken. Challenge Almere gooit er een EK tegenaan om me over de streep te trekken dus opnieuw zal ik starten in Almere in 2014...voor de 10e keer.
Terug naar gisteravond (voor zij die het later lezen: moment van schrijven is 26 januari 2014...dus gisteravond was het zaterdag de 25e). Start van 'is er alweer een jaar voorbij'-ATC. De waxine-loop werd vorig jaar in zelfde soort kledij afgelegd, bij andersoortige omstandigheden. De week voorafgaand aan de week van het ATC eindelijk omvang kunnen draaien met 70+km en een 24km duurloop. Deze week echter weer door allerlei gedoe en tijdsgebrek dingen slechts 1x kunnen lopen en dan nog wel de dag voor de wedstrijd. Het losloop-loopje ging ontspannen maar alsof ik uit coma komend opeens chinees kan spreken, kon ik in de losloop-training opeens midden-/voorvoetlanding lopen. Dat voelde ik echter flink in de kuiten bij het douchen en ook de uren erna.
Bij de start stond ik weer tussen de elite van het circuit...ambitieus wellicht, maar vertrouwende op mijn openingskilometer stond ik wel op mijn plek. In het donker ging de toeter en weg waren. Binnen 20m al bijna plat op mijn b.k door een niet ingecalculeerde vluchtheuvel. Het Ruud Graman-pad vertraagde de benen omdat de ogen nog onwennig waren aan de plotselinge lage lux-en en de dijk op zwalkte het groepje van rechts (voor mijn gevoel liepen ze in het gras, maar was niet te zien) naar links en hielden nog in leek het. Even gedachten gehad om naar plek 1 te lopen al zou het kortstondig zijn. Juist op dat moment gaat het groepje iets sneller en haak ik af om in eigen tempo door te gaan. Toch zoemt mijn Garmin tevreden een 3m29 op de opening. Na ca. 1,6km komt de omkeer terug richting Haven, maar blijvend angstig voor de lies en niet echt overzicht wat er zich onder mijn voeten doorbeweegt neem ik de U-bocht erg ruim en voorzichtig. Ondertussen komt een shadow (zij die zonder lampjes zich door het donker voortbewegen) me voorbij. Dit stuk blijkt er een behoorlijke rugwind te staan en doet mij denken aan de volgende U-bocht wederom terug richting haven over ca 5km...diezelfde wind komt dan nog steeds uit deze richting, toch zal ik mijn weg in omgekeerde richting moeten vervolgen...er tegenin dus...ik huiver even. Het valt me op dat mijn Garmin steeds iets later tevreden gaat zoemen dan de km-bordjes langs het parcours. Ik noem het maar compensatie voor de tijd die je in het donker verliest en accepteer de kleine afwijking. Even verblind bij de boog bij het 4km hoor ik een bemoedigende "kom op Randy" vanachteren opzij en weet dat het Petrus Lenus is (bij start/finish hoorde ik via de speakers al dat hij vlakbij was). In het donker komt vanuit de Hollandse Brug een auto over de dijk richting Haven rijden en we doen een wedstrijd wie elkaar het meest kan verblinden...ik met mijn mijnwerkerslampje van 3W of hij het zijn grootstralers...na het passeren knipper ik nog wat na. Fastforward aangezien de opvolgende kilometers eigenlijk weinig spannends met zich meebrachten en ik in erg prettig cadans op second-breath liep zonder inhoud om meer kracht te leveren. De gevreesde tegenwind bleef overigens uit op het terugdeel. Bij de 9200m voel ik even een steek in mijn hamstring en kuit en schrik daardoor. Toch vertraag ik niet. De boog leert me dat Merijn zeer vlak achter me zit, maar ik ben geen sprinter en ga ook niets forceren om deze strijd aan te gaan...ik zou hem niet winnen en het zou me ook niets leveren. Na 37m42 stopt de klok en ben ik erg tevreden. Parcours was wellicht 9800m maar dat compenseer ik dit keer wel met de gedachte aan de nachtloop en de U-bochten waardoor je toch iets anders loopt en meer vertraagd. Vlak achter me zit Jurgen die in Lelystad voor me zat. Het zijn kleine overwinningen die me langzaamaan weer naar voren brengen waar ik hoor en wezen moet.
Bij de start stond ik weer tussen de elite van het circuit...ambitieus wellicht, maar vertrouwende op mijn openingskilometer stond ik wel op mijn plek. In het donker ging de toeter en weg waren. Binnen 20m al bijna plat op mijn b.k door een niet ingecalculeerde vluchtheuvel. Het Ruud Graman-pad vertraagde de benen omdat de ogen nog onwennig waren aan de plotselinge lage lux-en en de dijk op zwalkte het groepje van rechts (voor mijn gevoel liepen ze in het gras, maar was niet te zien) naar links en hielden nog in leek het. Even gedachten gehad om naar plek 1 te lopen al zou het kortstondig zijn. Juist op dat moment gaat het groepje iets sneller en haak ik af om in eigen tempo door te gaan. Toch zoemt mijn Garmin tevreden een 3m29 op de opening. Na ca. 1,6km komt de omkeer terug richting Haven, maar blijvend angstig voor de lies en niet echt overzicht wat er zich onder mijn voeten doorbeweegt neem ik de U-bocht erg ruim en voorzichtig. Ondertussen komt een shadow (zij die zonder lampjes zich door het donker voortbewegen) me voorbij. Dit stuk blijkt er een behoorlijke rugwind te staan en doet mij denken aan de volgende U-bocht wederom terug richting haven over ca 5km...diezelfde wind komt dan nog steeds uit deze richting, toch zal ik mijn weg in omgekeerde richting moeten vervolgen...er tegenin dus...ik huiver even. Het valt me op dat mijn Garmin steeds iets later tevreden gaat zoemen dan de km-bordjes langs het parcours. Ik noem het maar compensatie voor de tijd die je in het donker verliest en accepteer de kleine afwijking. Even verblind bij de boog bij het 4km hoor ik een bemoedigende "kom op Randy" van
maandag 30 september 2013
Gulden middenweg.
Na de Challenge Almere Amsterdam een week feitelijk niets gedaan. Ik toog wel naar het zwembad, maar verder dan de bank langs de kant kwam ik niet. Het was wel even goed en toekijken is ook leuk zo nu en dan. Ook de Tacx bood nog geen uitkomst. Ondanks harde snelle beats van de PartySquad, waren de beats in mijn benen zwaarder. Die wilden wel heel snel...maar dan vooral stoppen, hetgeen gehoor werd gegeven (ze hadden immers ook gehoor gegeven aan mijn oproep gedurende de geseling welke me toevalligerwijs twee weken later ook tot mijn netvlies kwam bij het WK Wielrennen voor mannen...).
Met de Wolderwijdloop in het verschiet gaf ik aan een 37er te willen gaan lopen. Mijn eerste looptraining na 8 dagen volle rust gaf al aan dat dit wel heel moedig was om uit te spreken. Mijn heupbuiger speelde meteen weer op (hoewel ik nu mijn voet wel meer dan twee centimeter van de grond kon krijgen) en de kniepees begon na zeven kilometer ook met vakbonden en stakingen te dreigen. Ook het tempo wat ik in voorbereiding op liep voelde nu als onhaalbaar en dat terwijl de afstand stukken korter was. Ik was dus nog niet hersteld. De trainingen volgend zouden het doel langzaam bijstellen tot "als ik de sub-40 maar haal".
De dag van de wedstrijd was zonnig, koel en winderig. Voor de start werd ik nog gehuldigd door Loopgroep2000 voor de prestatie in de Challenge en dan voel je je toch verlegen worden in je eentje op zo'n podium met alle blikken op je gericht. Tom Fokkens gaf aan een 37 mid te willen lopen en dus nam ik me voor indien de mogelijkheid zich voor zou doen een vlot eerste deel te lopen om te assisteren en daarna een feel-good tempo te zoeken. Na de start gaf ik bij 400m Tom aan achter me te kruipen temeer omdat de wind toch behoorlijk op kop blies. Een 1e doorkomst in 3m30 (langzaam, maar harder kan ik op dit moment niet) en een korte gras-cross en de benen liepen vol. Bij 1600m wenkte ik Tom om door te gaan op het tempo en ik zou teruggaan naar een comfortzone. Tom en Hans Rawee kwamen voorbij en liepen langzaam weg. Toch ging het uitlopen van de twee mannen tot ca 2500m en begon ik langzaamaan weer terrein terug te halen. Het iets rustigere tempo beviel en voor het 3km-punt nam ik weer positie over van Tom en probeerde hem nog op sleeptouw te nemen. Een korte versnelling richting Hans die 50m voor ons liep dichtte het gat in 10s...maar mijn jager was helaas niet gevolgd en de benen hadden het ook meteen een stuk zwaarder. Bij doorkomst 5km in 18m35 ging het tempo verder omlaag. Hans is H50+ en Tom senior. Daarachter kwam geruime tijd niets dus ik kon meer op tactiek gaan lopen en het tempo verder laten vieren richting 15kmu. Bij de ruime U-bocht rond het 8km-punt zag ik echter een achervolger met oranje stip (H40+) toch naderen tot 150m en met het huidige tempo zou de leidende positie toch niet een lang leven meer beschoren zijn (althans...in mijn bezit dan). De tanden ging op elkaar en de kiezen knarsten, maar het tempo ging toch flink omlaag naar de 3m30 op de volgende kilometer. Met nog een kilometer te gaan zag ik dat het gat gelijk was gebleven en probeerde ik nog zo lang mogelijk door te trekken tot zo'n 300m finish de afstand nog steeds 150m was en ik zeker was dat de positie veilig was. Met een 38m30 werd de finish geslecht als 1e H40+ en 5e overall. Het resultaat was dus precies tussen de twee gedachte tijden ingekomen.
Met de Wolderwijdloop in het verschiet gaf ik aan een 37er te willen gaan lopen. Mijn eerste looptraining na 8 dagen volle rust gaf al aan dat dit wel heel moedig was om uit te spreken. Mijn heupbuiger speelde meteen weer op (hoewel ik nu mijn voet wel meer dan twee centimeter van de grond kon krijgen) en de kniepees begon na zeven kilometer ook met vakbonden en stakingen te dreigen. Ook het tempo wat ik in voorbereiding op liep voelde nu als onhaalbaar en dat terwijl de afstand stukken korter was. Ik was dus nog niet hersteld. De trainingen volgend zouden het doel langzaam bijstellen tot "als ik de sub-40 maar haal".
De dag van de wedstrijd was zonnig, koel en winderig. Voor de start werd ik nog gehuldigd door Loopgroep2000 voor de prestatie in de Challenge en dan voel je je toch verlegen worden in je eentje op zo'n podium met alle blikken op je gericht. Tom Fokkens gaf aan een 37 mid te willen lopen en dus nam ik me voor indien de mogelijkheid zich voor zou doen een vlot eerste deel te lopen om te assisteren en daarna een feel-good tempo te zoeken. Na de start gaf ik bij 400m Tom aan achter me te kruipen temeer omdat de wind toch behoorlijk op kop blies. Een 1e doorkomst in 3m30 (langzaam, maar harder kan ik op dit moment niet) en een korte gras-cross en de benen liepen vol. Bij 1600m wenkte ik Tom om door te gaan op het tempo en ik zou teruggaan naar een comfortzone. Tom en Hans Rawee kwamen voorbij en liepen langzaam weg. Toch ging het uitlopen van de twee mannen tot ca 2500m en begon ik langzaamaan weer terrein terug te halen. Het iets rustigere tempo beviel en voor het 3km-punt nam ik weer positie over van Tom en probeerde hem nog op sleeptouw te nemen. Een korte versnelling richting Hans die 50m voor ons liep dichtte het gat in 10s...maar mijn jager was helaas niet gevolgd en de benen hadden het ook meteen een stuk zwaarder. Bij doorkomst 5km in 18m35 ging het tempo verder omlaag. Hans is H50+ en Tom senior. Daarachter kwam geruime tijd niets dus ik kon meer op tactiek gaan lopen en het tempo verder laten vieren richting 15kmu. Bij de ruime U-bocht rond het 8km-punt zag ik echter een achervolger met oranje stip (H40+) toch naderen tot 150m en met het huidige tempo zou de leidende positie toch niet een lang leven meer beschoren zijn (althans...in mijn bezit dan). De tanden ging op elkaar en de kiezen knarsten, maar het tempo ging toch flink omlaag naar de 3m30 op de volgende kilometer. Met nog een kilometer te gaan zag ik dat het gat gelijk was gebleven en probeerde ik nog zo lang mogelijk door te trekken tot zo'n 300m finish de afstand nog steeds 150m was en ik zeker was dat de positie veilig was. Met een 38m30 werd de finish geslecht als 1e H40+ en 5e overall. Het resultaat was dus precies tussen de twee gedachte tijden ingekomen.
zondag 15 september 2013
Episch...(Episode 2013 of Challenge Almere Amsterdam)...
Pfff....daar is tie dan. De dag die in januari al begon en te boek gaat als de langste van nederland...nou ja, van mij dan. Niet eerder had ik me zo vroeg ingeschreven. De voorbereiding was niet super, maar de momenten die moesten gebeuren gaven zeer veel vertrouwen en zorgden er toch voor dat ik optimaal voorbereid was. Mijn fiets en helm op vrijdag ingeleverd en alles nog een laatste check gegeven, helm tip-top ok en de wielen draaiden als een zonnetje (eerder deze week nog mijn remblokken laten vervangen en dat gaf een lichte aanloper...niet in snelheid nadelig, maar dat geluidje...swoosh, swoosh...
Raceday begon om 1.00 in de nacht al. De hele week geen enkele spanning, maar daar kwam de gluiperd dan toch nog. Na twee uur woelen er maar maar uit gekropen (kruipen...iets wat ik vandaag veelvuldig zal doen) en de laatste voorbereidingen getroffen. De start zou niet geen gunstig weerbeeld geven, maar in de loop van de dag (ca start 2e fietsronde) zou het gaan opklaren. Dit is de laatste keer dat ik voorspellingen geloof. Je kunt beter in Sinterklaas of sprookjes geloven dan een weersvoorspelling.
In het parc ferme krioelden de sportieve mieren om hun fiets en een bandencheck gaf informartief versteend rubber aan. Alle lucht een dag eerder tot hem gebracht bleek op de gewenste locatie. Vizier nog even schoongeveegd...hij zou eens nat zijn als ik begin en de atleet werd als laatste wedstrijdgereed gemaakt. Het was druilerig, maar de temperatuur voelde goed. Niet warm, maar ook niet te koud. Wel een gemeen windje, maar die zou volgens de voorspelling gunstig staan gedurende de dag.
Bij het te water gaan merk ik de hoeveelheid atleten op. Het is een drukte van jewelste. Ik toon een paar duitsers nog de erwtensoep van het Weerwater en de spanning verdwijnt langzaamaan. Bij het startschot is meteen duidelijk hoe druk het is. Wat een gevecht om posities. Soms ga ik koppie onder...soms is mijn voorganger de klos. Mijn hoofd en mijn brilletje overleven het slagveld en na zo´n 900m kom ik langzaamaan wat vrijer te liggen. Mijn wetronome geeft een monotoon cadans van 67 piepjes per seconde aan en ik volg gedwee. Het sighten van boeien lukt voor geen meter en ik volg de voeten en rode badmutsen voor me maar. Ik heb het idee dat er flinke hoeken gezwommen worden. Ik zal het later terugkijken. Het rak terug richting Esplanande en mijn horloge geeft 25 minuten aan. Ik blijk bij de landgang 7 minuten over dit rak gedaan te hebben en met 32 minuten op de klok begin ik aan de tweede ronde. De vrijheid is nu aanwezig en de eigen slag kan gemaakt worden. Ondertussen zie ik snel gele badmutsen voorbijschuiven van de halve. Ik probeer zo nu en dan in te sturen om snel wat kielzog te pakken en af toe een versnelling naar voren naar de spartelende vis die toch ernstig op maatje 45 lijkt. De tweede ronde gaat gelijk als de 1e ronde en met 1u04 zit discipline 1 erop en ben ik klaar in het water....althans, dat dacht ik. Er zou heel veel water gaan volgen.
Ik maak een vlotte wissel en loop snel met de fietsschoenen in de hand naar mijn zwarte ros. Trek ze aan en zet mijn helm op en begin me naar de exit te begeven. Op dat moment begint mijn vizier een eigen leven te leiden en ik baal enorm. Ondanks alle controles is een schroefje losgegaan (geen idee hoe of wanneer, maar 's ochtends zat hij nog vast) en met de vizier valt niet te fietsen. Mijn snelle wissel is naar de maan en ik ben een minuut aan het klooien en vertwijfeld aan het doen...tot Linda Nagel aangeeft het ding los te rukken. Het is helaas de enige optie. Achteraf is dit een geluk bij een ongeluk...want met vizier fietsen was zeer onveilig geweest. Met twee minuten vertraging begeef ik me alsnog naar de uitgang en begin te fietsen. Swoosh...swoosh. Arghh...ik lijk wel gesaboteerd, want mijn rem loopt heel zachtjes tegen mijn wiel en ik moet nog een dikke 180km. Afstappen...en dan? Ik voel mijn fiets niet inhouden en besluit me maar de komende 5 uur te ergeren aan het geluid. Ondertussen de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren...ik heb dat ding gecontroleerd, maar weet enkel dat de fiets naast me wel heel erg dicht naast me stond...en met plastic beschermingszak. Wellicht is tijdens een windvlaag alle ellende ontstaan.
De snelheid schiet meteen omhoog. Ondanks de bochten en hobbels kom ik de Oostvaarders al op met een 36 gemiddeld en hier begint. tja...wat was het, zij/rugwind en de snelheid gaat naar de 42, het gemiddelde in zijn kielzog meenemend. Ik haal vele atleten hier in en wordt bij de rotonde luidkeels aangemoedigd door de TVL-gang. Mijn teller geeft een 38,5kmu aan na 30km koers. Dat gaat lekker, maar ik verwacht nu tegenwind. Ik rij ca 200m op de klinkers van de Knardijk en besluit mijn plan te houden en met lichte veldcross stuur ik naar het fietspad. De atleten naast me die wel nog de klinkers verkiezen verdwijnen snel achter me en geeft de juistheid van de keuze aan. Voordeel van parcourskennis. Later gebruiken de andere atleten ook dit inzicht, maer heeft me inmiddels weer een 20-tal plaatsen opgeleverd. De beschutting van de bomen die aan rand van de Oostvaardersplassen staan houden de wind behoorlijk tegen en mijn snelheid blijft daardoor nog steeds hoog op 36kmu. De regen blijft onophoudelijk zijn gang gaan, maar de vertwijfeling over kledingkeuze geeft toch de juistheid van mijn definitieve keuze (sleeves en tubes) aan. Ik heb het geen moment koud (ook de rest van de wedstrijd niet). Alles blijft goed op orde en in de Zeewoldense bossen is het wellicht even oppassen, maar is het goed te doen. Mijn remmen glijden wel wat langer door op het carbon in de regen, maar dat is anticiperen...iets eerder knijpen dus (soms iets te hard, waardoor het draad van de voorrem langzaam uit zijn houder getrokken wordt). Een hachelijk moment ontstaat wanneer ik liggend in de beugels over het bruggetje met gaasdraad wil gaan. Ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ik voelde mijn voorwiel schuin gaan met de intentie mij mee te nemen. Blijkbaar in een reflex maak ik de juiste contrabeweging en zo kan ik in de gewenste hoek ten opzichte van de grond mijn weg vervolgen. Mijn hart klopt in mijn keel, want dit had zo einde wedstrijd kunnen beteken. Op de Slingerweg richting Eemhof krijgt mijn fiets veel klappen te verwerken van het slechte asfalt en ik hoop maar dat hij heel blijft. Het bruggetje-waar-veel-over-te-doen-is-geweest ligt met zijn houten/carpet matras er prima bij en kan op snelheid genomen worden. Terug op de dijk richting Haven kan de snelheid weer omhoog en zo gaat het gezakte gemiddelde weer terug na 37kmu na bijna 90km koers.
De tweede ronde blijkt de wind wispelturig en ik heb geen idee waar hij meer vandaan komt. Mijn fiets klinkt door de regen en al het modder/zand inmiddels als een velocipede en kraakt aan alle kanten. De slijtage is niet alleen gaande op de atleet...ook het materiaal moet zien te overleven. Onderweg veel deelnemers met hun fiets op de rug zien staan. De Oostvaardersdijk en mijn hartslag is continu twee/drie slagen te hoog. De snelheid komt echter niet meer boven de 40...en ook richting Zeewolde een te hoge hartslag, nu met snelheid max nog af en toe op 34. Bij het gaaswerk bruggetje heel voorzichtig nu en toch voel de ik de lichte slip weer. Dijk richting Haven en ik kan de snelheid tijdelijk weer op 36-37 brengen, maar voor me wordt de lucht grauwer en grijzer dan hij al was. Bij exact 172km koers verlaat het gemiddelde dan toch alsnog de 36kmu en barst illustratief het meest hevige noodweer van de dag los. De snelheid zakt direct naar 26kmu vanwege de hevige wind en het moraal verdwijnt. Ik rij in uitrijmodus naar T2 en doe rustig mijn wissel. Wel verbaas ik me dat ik nog nauwelijks een fiets in mijn omgeving zie staan, maar sla er geen notie op. Rustig de voeten afdrogen, sokken aan. En langzaam op weg richting marathon. Benen voelen behoorlijk goed nog.
Eenmaal in het stadion schalt Ruud de Haan me toe dat ik 1e H40+. Ik ben werkelijk stomverbaasd! Ik had de NK concurrentie wel bestudeerd en daar zag ik wel een kans (had bovendien goed gezwommen en ondanks alles sterk gefietst), maar 1e H40+???? Ik weet even niet wat te doen, maar trek toch de kraan maar open en zie nadat het besef indaalt bij het bordje 3km mijn klokje een 12.30 aangeven. Oops...dat is wel heel ambitieus. Moet al sinds begin fietsen plassen en dit leek me een mooi moment. Later zou blijken (bij km9 bleek het pad verandert in een moddersloot ) dat ik dit beter niet kon doen, want het waterpeil steeg flink. Na dikke minuut kon ik hem afslaan en weer wegproppen om de weg te vervolgen. Vanaf hier loop ik steady 4.40 per kilometer en na 45.30 passeer ik het 10km bordje. Door het stadion en ik hoor werkelijk een orkaan van aanmoedigingen en geniet volle teugen. Ruud of Wim (ik begon een beetje in een roes te geraken) lachen me vrolijk toe en melden me dat ik nog steeds op titelkoers lig. De orkaan in de bocht naar boven zwelt aan en de glimlach is nu 360 graden om mijn hoofd te zien. Bij de coachpost stop ik zoals afgesproken om mijn handfles met gel te wisselen en mijn handfles met sportdrank leeg te drinken en hoor dat ik een minuut uitgelopen ben (ondanks minuutje plaspauze dus). Ik ga rekenen wat ik afgelopen ronde heb gedaan en wetende wat er nog komen ging, maak ik mijn plan voor ronde twee. Ik probeer zo lang mogelijk nog hard te lopen, maar beloof me al twee wandelpauzes waarbij gedurende het wandelmoment mijn dan geldende kilometer-tempo op mag lopen tot 5m30...om daarna weer aan de slag te gaan. De kilometers blijven tussen de 4m40-4m50 gaan en ik voel me op zich nog steeds prima (naar omstandigheden). Ik kom veel mensen en atleten tegen en o.a. Menno van der Meer en Jeroen Schenk melden me dat het er prima uitziet. De twee beloofde wandelpauzes (graven in mijn geheugen nu) zijn er geloof ik drie geworden. Bij de het stadion opnieuw de orkaan en opnieuw de bevestiging van Ruud of Wim dat ik nog steeds op titelkoers lig. Bij de coachpost hetzelfde stramien en ik hoor dat ik weer verder uitgelopen ben. Het plan voor de 3e ronde wordt snel gemaakt en beloof mijn lichaam dat het nu iedere 2km een wandelpauze krijgt volgens hetzelfde principe: tempo gedurende wandeling tot 5m30 op laten lopen en dan weer aan de bak (de pauze kwam op halve kilometers dus zodoende kon ik met het oppakken toch weer het tempo terugbrengen van 5m30 naar 5m15, de doorloopkilometers gingen nu nog in 4m50). Ik kom in deze ronde (meen ik te herinneren) clubgenoot Miranda van der Kroft tegen en we wisselen snel even de gebeurtenissen van de dag uit. Zij ligt op dat moment ook op gouden koers. Wat een prestatie van de kleine Lelystadse club weer! Weer het stadion, het gejuich zwelt verder aan en bij de coachpost hoor ik nu dat ik op 8 minuten voor lig. Dit moet voldoende zijn. Ondanks de rustpauzes die ik inlas om te overleven blijk ik steeds verder uit te lopen en maak het plan voor de laatste ronde. Iedere kilometer mijn herstel pakken om daarna weer door te gaan. Dit pakt continu prima uit en als ik terug bij de boulevard kom, begin ik aan te zetten. Als mijn concurrent al terug zou willen komen, maak ik een tempo dat ik tot de finish niet meer gepasseerd kan worden. De kramp schiet bijna in mijn kuit, maar ik denk hem weg. De bocht, de finish...en ik ben 1e op het NK in mijn categorie (althans...tijdelijk, later blijken de Pro's op een NK gewoon in de agegroup mee te doen). Ik val in de armen van Richard, ren naar Wim en Ruud om ze te bedanken voor het commentaar (deels symbolisch richting alle support die ik onderweg van iedereen kreeg). Geef een zoen aan Annette een high-five aan Jur en Sjaak likt het zout van mijn gezicht (baassie is er weer). Marleen neemt me over van de EHBO en brengt me ondersteunend naar naar binnen toe om bij te komen. Ik hoor even later het verhaal over de Pro's en dat ik toch brons heb op het NK, maar wel goud in mijn agegroup op de Challenge. Tja, goud op een NK of goud in een Challenge, weet even niet wat mooier is...maar een Challenge winnen....klinkt ook wel ongelooflijk gaaf!
Ondertussen spreek ik her en der de atleten en hoor hun verhalen en vertel ze mijn verhaal. Zonder iemand te willen vergeten, bij deze Wannie Friderichs toch even extra benoemen. Hij vangt me als teamlid binnen op en ik hoor dat hij over de kop is gegaan. Naast mijn grootste concurrent is Wannie ook een geweldige gozer en had hij dit absoluut niet verdiend. In het voorjaar eenzelfde salto met sleutelbeenbreuk tot gevolg en toch op tijd klaar kunnen stomen voor Almere. Om dan op die manier een deja-vu te krijgen....heel erg lullig. Man, Wannie, toch top en 2014 wordt jouw jaar!!!
In de nacht kan ik de slaap niet vatten (tja, 18 gels met caffeine hakken erin) en zijn de spieren van ijzer (de atleet die de Challenge finisht verwordt toch een beetje een Ironman na afloop). Op dit moment zijn vooral de peesaanhechtingen van beide knieen zeer pijnlijk en mijn rechterbeen optillen...forget it..de lies is behoorlijk verrot. Dat zal in gaan houden deze week in ieder geval niet lopen om te voorkomen dat het (een) blessure(s) gaa(t/n) worden. Vanmiddag nog naar de prijsuitreiking. Ik hoop dat ze de tijd nemen om me naar voren te laten waggelen. Ik ben nu niet zo snel meer...en dan komt nog de grootste uitdaging: het schavot op...1x3 en 1x1. Zal mij benieuwen hoe dat gaat lukkken (mag ik ook zitten??)!
Raceday begon om 1.00 in de nacht al. De hele week geen enkele spanning, maar daar kwam de gluiperd dan toch nog. Na twee uur woelen er maar maar uit gekropen (kruipen...iets wat ik vandaag veelvuldig zal doen) en de laatste voorbereidingen getroffen. De start zou niet geen gunstig weerbeeld geven, maar in de loop van de dag (ca start 2e fietsronde) zou het gaan opklaren. Dit is de laatste keer dat ik voorspellingen geloof. Je kunt beter in Sinterklaas of sprookjes geloven dan een weersvoorspelling.
In het parc ferme krioelden de sportieve mieren om hun fiets en een bandencheck gaf informartief versteend rubber aan. Alle lucht een dag eerder tot hem gebracht bleek op de gewenste locatie. Vizier nog even schoongeveegd...hij zou eens nat zijn als ik begin en de atleet werd als laatste wedstrijdgereed gemaakt. Het was druilerig, maar de temperatuur voelde goed. Niet warm, maar ook niet te koud. Wel een gemeen windje, maar die zou volgens de voorspelling gunstig staan gedurende de dag.
Bij het te water gaan merk ik de hoeveelheid atleten op. Het is een drukte van jewelste. Ik toon een paar duitsers nog de erwtensoep van het Weerwater en de spanning verdwijnt langzaamaan. Bij het startschot is meteen duidelijk hoe druk het is. Wat een gevecht om posities. Soms ga ik koppie onder...soms is mijn voorganger de klos. Mijn hoofd en mijn brilletje overleven het slagveld en na zo´n 900m kom ik langzaamaan wat vrijer te liggen. Mijn wetronome geeft een monotoon cadans van 67 piepjes per seconde aan en ik volg gedwee. Het sighten van boeien lukt voor geen meter en ik volg de voeten en rode badmutsen voor me maar. Ik heb het idee dat er flinke hoeken gezwommen worden. Ik zal het later terugkijken. Het rak terug richting Esplanande en mijn horloge geeft 25 minuten aan. Ik blijk bij de landgang 7 minuten over dit rak gedaan te hebben en met 32 minuten op de klok begin ik aan de tweede ronde. De vrijheid is nu aanwezig en de eigen slag kan gemaakt worden. Ondertussen zie ik snel gele badmutsen voorbijschuiven van de halve. Ik probeer zo nu en dan in te sturen om snel wat kielzog te pakken en af toe een versnelling naar voren naar de spartelende vis die toch ernstig op maatje 45 lijkt. De tweede ronde gaat gelijk als de 1e ronde en met 1u04 zit discipline 1 erop en ben ik klaar in het water....althans, dat dacht ik. Er zou heel veel water gaan volgen.
Ik maak een vlotte wissel en loop snel met de fietsschoenen in de hand naar mijn zwarte ros. Trek ze aan en zet mijn helm op en begin me naar de exit te begeven. Op dat moment begint mijn vizier een eigen leven te leiden en ik baal enorm. Ondanks alle controles is een schroefje losgegaan (geen idee hoe of wanneer, maar 's ochtends zat hij nog vast) en met de vizier valt niet te fietsen. Mijn snelle wissel is naar de maan en ik ben een minuut aan het klooien en vertwijfeld aan het doen...tot Linda Nagel aangeeft het ding los te rukken. Het is helaas de enige optie. Achteraf is dit een geluk bij een ongeluk...want met vizier fietsen was zeer onveilig geweest. Met twee minuten vertraging begeef ik me alsnog naar de uitgang en begin te fietsen. Swoosh...swoosh. Arghh...ik lijk wel gesaboteerd, want mijn rem loopt heel zachtjes tegen mijn wiel en ik moet nog een dikke 180km. Afstappen...en dan? Ik voel mijn fiets niet inhouden en besluit me maar de komende 5 uur te ergeren aan het geluid. Ondertussen de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren...ik heb dat ding gecontroleerd, maar weet enkel dat de fiets naast me wel heel erg dicht naast me stond...en met plastic beschermingszak. Wellicht is tijdens een windvlaag alle ellende ontstaan.
De snelheid schiet meteen omhoog. Ondanks de bochten en hobbels kom ik de Oostvaarders al op met een 36 gemiddeld en hier begint. tja...wat was het, zij/rugwind en de snelheid gaat naar de 42, het gemiddelde in zijn kielzog meenemend. Ik haal vele atleten hier in en wordt bij de rotonde luidkeels aangemoedigd door de TVL-gang. Mijn teller geeft een 38,5kmu aan na 30km koers. Dat gaat lekker, maar ik verwacht nu tegenwind. Ik rij ca 200m op de klinkers van de Knardijk en besluit mijn plan te houden en met lichte veldcross stuur ik naar het fietspad. De atleten naast me die wel nog de klinkers verkiezen verdwijnen snel achter me en geeft de juistheid van de keuze aan. Voordeel van parcourskennis. Later gebruiken de andere atleten ook dit inzicht, maer heeft me inmiddels weer een 20-tal plaatsen opgeleverd. De beschutting van de bomen die aan rand van de Oostvaardersplassen staan houden de wind behoorlijk tegen en mijn snelheid blijft daardoor nog steeds hoog op 36kmu. De regen blijft onophoudelijk zijn gang gaan, maar de vertwijfeling over kledingkeuze geeft toch de juistheid van mijn definitieve keuze (sleeves en tubes) aan. Ik heb het geen moment koud (ook de rest van de wedstrijd niet). Alles blijft goed op orde en in de Zeewoldense bossen is het wellicht even oppassen, maar is het goed te doen. Mijn remmen glijden wel wat langer door op het carbon in de regen, maar dat is anticiperen...iets eerder knijpen dus (soms iets te hard, waardoor het draad van de voorrem langzaam uit zijn houder getrokken wordt). Een hachelijk moment ontstaat wanneer ik liggend in de beugels over het bruggetje met gaasdraad wil gaan. Ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ik voelde mijn voorwiel schuin gaan met de intentie mij mee te nemen. Blijkbaar in een reflex maak ik de juiste contrabeweging en zo kan ik in de gewenste hoek ten opzichte van de grond mijn weg vervolgen. Mijn hart klopt in mijn keel, want dit had zo einde wedstrijd kunnen beteken. Op de Slingerweg richting Eemhof krijgt mijn fiets veel klappen te verwerken van het slechte asfalt en ik hoop maar dat hij heel blijft. Het bruggetje-waar-veel-over-te-doen-is-geweest ligt met zijn houten/carpet matras er prima bij en kan op snelheid genomen worden. Terug op de dijk richting Haven kan de snelheid weer omhoog en zo gaat het gezakte gemiddelde weer terug na 37kmu na bijna 90km koers.
De tweede ronde blijkt de wind wispelturig en ik heb geen idee waar hij meer vandaan komt. Mijn fiets klinkt door de regen en al het modder/zand inmiddels als een velocipede en kraakt aan alle kanten. De slijtage is niet alleen gaande op de atleet...ook het materiaal moet zien te overleven. Onderweg veel deelnemers met hun fiets op de rug zien staan. De Oostvaardersdijk en mijn hartslag is continu twee/drie slagen te hoog. De snelheid komt echter niet meer boven de 40...en ook richting Zeewolde een te hoge hartslag, nu met snelheid max nog af en toe op 34. Bij het gaaswerk bruggetje heel voorzichtig nu en toch voel de ik de lichte slip weer. Dijk richting Haven en ik kan de snelheid tijdelijk weer op 36-37 brengen, maar voor me wordt de lucht grauwer en grijzer dan hij al was. Bij exact 172km koers verlaat het gemiddelde dan toch alsnog de 36kmu en barst illustratief het meest hevige noodweer van de dag los. De snelheid zakt direct naar 26kmu vanwege de hevige wind en het moraal verdwijnt. Ik rij in uitrijmodus naar T2 en doe rustig mijn wissel. Wel verbaas ik me dat ik nog nauwelijks een fiets in mijn omgeving zie staan, maar sla er geen notie op. Rustig de voeten afdrogen, sokken aan. En langzaam op weg richting marathon. Benen voelen behoorlijk goed nog.
Eenmaal in het stadion schalt Ruud de Haan me toe dat ik 1e H40+. Ik ben werkelijk stomverbaasd! Ik had de NK concurrentie wel bestudeerd en daar zag ik wel een kans (had bovendien goed gezwommen en ondanks alles sterk gefietst), maar 1e H40+???? Ik weet even niet wat te doen, maar trek toch de kraan maar open en zie nadat het besef indaalt bij het bordje 3km mijn klokje een 12.30 aangeven. Oops...dat is wel heel ambitieus. Moet al sinds begin fietsen plassen en dit leek me een mooi moment. Later zou blijken (bij km9 bleek het pad verandert in een moddersloot ) dat ik dit beter niet kon doen, want het waterpeil steeg flink. Na dikke minuut kon ik hem afslaan en weer wegproppen om de weg te vervolgen. Vanaf hier loop ik steady 4.40 per kilometer en na 45.30 passeer ik het 10km bordje. Door het stadion en ik hoor werkelijk een orkaan van aanmoedigingen en geniet volle teugen. Ruud of Wim (ik begon een beetje in een roes te geraken) lachen me vrolijk toe en melden me dat ik nog steeds op titelkoers lig. De orkaan in de bocht naar boven zwelt aan en de glimlach is nu 360 graden om mijn hoofd te zien. Bij de coachpost stop ik zoals afgesproken om mijn handfles met gel te wisselen en mijn handfles met sportdrank leeg te drinken en hoor dat ik een minuut uitgelopen ben (ondanks minuutje plaspauze dus). Ik ga rekenen wat ik afgelopen ronde heb gedaan en wetende wat er nog komen ging, maak ik mijn plan voor ronde twee. Ik probeer zo lang mogelijk nog hard te lopen, maar beloof me al twee wandelpauzes waarbij gedurende het wandelmoment mijn dan geldende kilometer-tempo op mag lopen tot 5m30...om daarna weer aan de slag te gaan. De kilometers blijven tussen de 4m40-4m50 gaan en ik voel me op zich nog steeds prima (naar omstandigheden). Ik kom veel mensen en atleten tegen en o.a. Menno van der Meer en Jeroen Schenk melden me dat het er prima uitziet. De twee beloofde wandelpauzes (graven in mijn geheugen nu) zijn er geloof ik drie geworden. Bij de het stadion opnieuw de orkaan en opnieuw de bevestiging van Ruud of Wim dat ik nog steeds op titelkoers lig. Bij de coachpost hetzelfde stramien en ik hoor dat ik weer verder uitgelopen ben. Het plan voor de 3e ronde wordt snel gemaakt en beloof mijn lichaam dat het nu iedere 2km een wandelpauze krijgt volgens hetzelfde principe: tempo gedurende wandeling tot 5m30 op laten lopen en dan weer aan de bak (de pauze kwam op halve kilometers dus zodoende kon ik met het oppakken toch weer het tempo terugbrengen van 5m30 naar 5m15, de doorloopkilometers gingen nu nog in 4m50). Ik kom in deze ronde (meen ik te herinneren) clubgenoot Miranda van der Kroft tegen en we wisselen snel even de gebeurtenissen van de dag uit. Zij ligt op dat moment ook op gouden koers. Wat een prestatie van de kleine Lelystadse club weer! Weer het stadion, het gejuich zwelt verder aan en bij de coachpost hoor ik nu dat ik op 8 minuten voor lig. Dit moet voldoende zijn. Ondanks de rustpauzes die ik inlas om te overleven blijk ik steeds verder uit te lopen en maak het plan voor de laatste ronde. Iedere kilometer mijn herstel pakken om daarna weer door te gaan. Dit pakt continu prima uit en als ik terug bij de boulevard kom, begin ik aan te zetten. Als mijn concurrent al terug zou willen komen, maak ik een tempo dat ik tot de finish niet meer gepasseerd kan worden. De kramp schiet bijna in mijn kuit, maar ik denk hem weg. De bocht, de finish...en ik ben 1e op het NK in mijn categorie (althans...tijdelijk, later blijken de Pro's op een NK gewoon in de agegroup mee te doen). Ik val in de armen van Richard, ren naar Wim en Ruud om ze te bedanken voor het commentaar (deels symbolisch richting alle support die ik onderweg van iedereen kreeg). Geef een zoen aan Annette een high-five aan Jur en Sjaak likt het zout van mijn gezicht (baassie is er weer). Marleen neemt me over van de EHBO en brengt me ondersteunend naar naar binnen toe om bij te komen. Ik hoor even later het verhaal over de Pro's en dat ik toch brons heb op het NK, maar wel goud in mijn agegroup op de Challenge. Tja, goud op een NK of goud in een Challenge, weet even niet wat mooier is...maar een Challenge winnen....klinkt ook wel ongelooflijk gaaf!
Ondertussen spreek ik her en der de atleten en hoor hun verhalen en vertel ze mijn verhaal. Zonder iemand te willen vergeten, bij deze Wannie Friderichs toch even extra benoemen. Hij vangt me als teamlid binnen op en ik hoor dat hij over de kop is gegaan. Naast mijn grootste concurrent is Wannie ook een geweldige gozer en had hij dit absoluut niet verdiend. In het voorjaar eenzelfde salto met sleutelbeenbreuk tot gevolg en toch op tijd klaar kunnen stomen voor Almere. Om dan op die manier een deja-vu te krijgen....heel erg lullig. Man, Wannie, toch top en 2014 wordt jouw jaar!!!
In de nacht kan ik de slaap niet vatten (tja, 18 gels met caffeine hakken erin) en zijn de spieren van ijzer (de atleet die de Challenge finisht verwordt toch een beetje een Ironman na afloop). Op dit moment zijn vooral de peesaanhechtingen van beide knieen zeer pijnlijk en mijn rechterbeen optillen...forget it..de lies is behoorlijk verrot. Dat zal in gaan houden deze week in ieder geval niet lopen om te voorkomen dat het (een) blessure(s) gaa(t/n) worden. Vanmiddag nog naar de prijsuitreiking. Ik hoop dat ze de tijd nemen om me naar voren te laten waggelen. Ik ben nu niet zo snel meer...en dan komt nog de grootste uitdaging: het schavot op...1x3 en 1x1. Zal mij benieuwen hoe dat gaat lukkken (mag ik ook zitten??)!
Abonneren op:
Posts (Atom)