Triatleten zijn nu eenmaal een beetje van de wereld...

Amper bekomen van de hele Challenge Denemarken en bijbehorende prestatie/resultaat, togen we vier dagen na thuiskomst alweer richting Luxemburg voor de 70.3 aldaar. Het leven van een triatleet is niet altijd makkelijk! Vier jaar geleden in Wiesbaden tijdens de transfer naar het zwemmen met Marc d'Hooge (triatleet, wereldreiziger) in contact gekomen en het gesprek van een half uur nadien voortgezet op facebook (it's a small world) en eigenlijk continu contact gehouden. Zo vroeg Marc me een aantal jaar geleden al om mee te doen in Luxemburg, maar pastte het nimmer eerder in de planning...dus vorig jaar na IM Maastricht beloofd me in te schrijven (het leek immers op dat moment voor 2016 wel te gaan passen) en zo gedaan. Niet wetende dat ik amper vier weken later...het verhaal Almere en Denemarken volgt hier (lees eerdere berichten). En zo heb je opeens een hele en een halve op je kalender staan binnen zes dagen (er volgt over acht dagen nog een een-derde...een belofte aan Wim & Ruud -of Ruud & Wim...kies zelf de volgorde- wat het loco-zijn van de triatleet toch wel redelijk beschrijft).

De weg met de campert over Maastricht was niet de juist. Weliswaar korter...maar, amai, Belgen toch...wat een vreselijk slecht wegdek. In gedacht zag ik de Black Knight in de garage achterin al verworden tot een hoopje losse onderdelen. Tel daarbij nog op (daar kunnen de Belgen dan niet niets aan doen) het noodweer en het maakte het een hachelijke trip van vijf uur. Toch veilig aangekomen, net te laat voor de briefing die dit keer wat belangrijker was dan normaal aangezien de Moesel nogal veel te drinken had gekregen en het mogelijk had gemaakt om Pieter van den Hoogenband tijden te kunnen zwemmen...maar dan moet je nog terug naar de exit (de aanwezige zwanen hadden de grootste moeite om bij hun kroost te blijven en dreven snel 100m af). Her en der navraag gedaan hoe de tot Run-Bike-Run aangepaste wedstrijd zou gaan en toch alle info gekregen die ik nodig had. Na alle voorbereidingen terug op de camping brak ook in Remich het noodweer los en onophoudelijk regende het....twee uur lang....hard, zeer hard. Een frans gezin wekte ons 's ochtends door met slippende wielen zich in te graven op het gras. De voorspelling was echter dat het in de wedstrijd verder redelijk droog zou blijven.

De start was een lange tunnel waar je je instelde op je te verwachten looptijd van 5km (of 5,7km zoals later in de wedstrijd bleek). Iedere 10s mochten er vijf atleten het parcours op om toch nog wat van differentiatie te krijgen en de kans op stayeren te verminderen...maar met 1700 deelnemers, geen kans. Lopen voelde eigenlijk best goed en hoewel ik momenteel niet de snelle benen heb, kwam ik toch in een ritme van sub-4 oftewel 15+. Na een kleine 22 minuten bij TA1 en rustig de wissel gedaan. Op de fiets hadden we de eerste 20km lichte rugwind en leek het licht te dalen. Met een gemiddelde van 39,7kmu vloog ik naar het keerpunt zonder echt inspanning te hoeven leveren (190W). Een flinke regenbui rond de 10km had in eerdere fase een poging gedaan de Moesel te verleggen...maar even verder droogde de weg weer op gelukkig. Met een keerpunt verwacht je dat het daarna bij dergelijke gemiddelde veel lastiger zou gaan, maar toch ook nu bleef de snelheid op een kleine 35+ schommelen. Helaas kwamen rond die kilometers de eerste mega-groepen (40-60 man/vrouw) me voorbij zetten. Dat hield in dat ik soms tientallen seconden tot wel minuten hoofdschuddend op de fiets zat met een hartslag van net aan 110 om te wachten tot ik weer zelfstandig de wedstrijd kon vervolgen (stayeren is uiteindelijk een keuze...PUNT!). Na ca 35km rechtsaf...en oops, even niet opgelet...de weg vervolgde zich...omhoog, kilometers lang...tegen 6% (zo gaf de Garmin aan). Benen voelden op zich best goed (voordeel van het vele rusten door de grote groepen) en op het buitenblad, staand op de pedalen de eerste helft kunnen doen. Vlak voor de bocht uiteindelijk terugschakelen, zitten en er opeens achterkomen dat na de bocht de klim nog een flink deel doorloopt...oef. De afdaling(en) was ik geen held in. Leuk in dat Zwiften, maar dat afdalen leer je dan weer niet. Flink de remmen geknepen en zodra het weer omhoog ging de power toegevoegd. Het goede asfalt had inmiddels zo nu en dan plaats gemaakt voor wat lichte modderwegen en ondertussen kwamen er ook af en toe wat buien...en één keer een fikse bui (vlak voor weer zo'n afdaling, met modder) waardoor ik mijn vizier even open moest zetten om weer zicht te krijgen. In het dalen continu ingehaald, maar tijdens de klim won ik telkens terrein terug. Het heuvelop-heuvelaf duurt tot zo'n 75km en daarna ga je langs de Moesel weer terug naar TA2. Tempo kon weer flink omhoog omdat de wind in de gunstige richting stond en het vlak was. De lage 33-er kunnen opschroeven in dit deel naar 34,1kmu uiteindelijk. Prima gedaan dus ondanks alles.

Opnieuw een rustige wissel en opnieuw de lokale Dixie bezocht. Op voor de halve marathon. Eerste ronde liep ik weer heel erg makkelijk en hoog tempo en ook hoog cadans (zag veelvuldig de 190+). Met een snelheid van 15kmu passeerde ik veel, heel veel atleten. Ik hield het tempo hoog tot 7km toen ik opeens steken in mijn linkerzij kreeg en het tempo moest laten gaan tot 4m30 om de steken te laten zakken. Een kilometer later was het beter en kon ik weer versnellen, maar het tempo van 4m00 werd 4m15. Inmiddels begon ook de knie te zeuren en voelde ik de onderrug toch wel van het klimmen. Na 13km begon het ook mentaal wel een dingetje te worden en liet ik het tempo verder vieren. Ik zou relaxt (4m45-5m00) doorhobbelen tot ca 20km en dan nog één keer de benen laten spreken. En zo gebeurde.Bij 20km nog een flinke versnelling en met de laatste kilometer in toch nog 4m11 kwam ik (opnieuw) zeer tevreden als 25e in mijn klasse over de finish.