Nog eentje dan...

Vandaag was dan de doelwedstrijd van 2015...althans zo had ik het bedacht in januari. De Cauberg heeft zoals eerder vermeld (lekkersmakend) roet in het eten gegooid door CAA te promoveren en logischerwijs AMMA te degraderen. De Amsterdam Marathon (want daar gaat dit over) zou een mooie duurloop zonder plan of doelstelling worden.

Na CAA moest ik eerst afrekenen met een vervelende irritatie aan de luchtwegen. Heb ca 10 dagen niets kunnen doen vanwege flink hoesten en proesten als ik mijn vingers maar bewoog (dat schijn je nog wel eens te moeten doen als ICT-er). Met nog drie weken te gaan kon ik weer de draad een beetje oppakken en besloot twee weken voor het uur U een lange duurloop (25km) te doen en op basis daarvan deelname te beslissen. Duurloop ging erg makkelijk, maar zou ook mijn enige marathontraining blijken. Naast het zo nu en dan lopen wel redelijk wat (voor mijn doen) Tacx-meters gemaakt met veel intensiteit en power. Conditie was uiteraard al op nivo...maar ik had nog wat kracht nodig (althans...voor twintig-zestien...want daar ben ik meer mee bezig dan winter twintig vijftien eigenlijk). Ik zou na de start kijken tot 10km hoe ik me voelde en indien het lekker ging doorlopen (maar wel behouden finishen omdat ik geen zin had in weken noch dagen te herstellen) of desgewenst me af laten zakken om een hazenrol op me te gaan nemen.

Ik liep na de start eigenlijk meteen zeer makkelijk. De eerste (drie) kilometers ging met plezier en toch op de 4.00/km. Ok...dit is vreemd, maar past wel bij mijn stijl. Ik nam ietsjes gas terug (naar de 4.05-4.12) maar het bleek dat ik het kilometer na kilometer kon blijven produceren. Het miezerde lichtjes en bij 16km kwamen er lichte steken onder de bal van mijn voet. Hoppa...blaartje is er weer dacht ik nog. Doorlopen en niet op letten. Eigenlijk een saai en eentonig verhaal totdat ik bij 30km zo'n beetje merkte dat de kou invloed begon te hebben op de hams en de quads. Doel was fit finishen en sub-3 was bijzaak....dus waarom forceren. Het tempo werd wat omlaag gebracht (liep een schema van ca 2u56). De kilometers erop gingen rond de 4m23-4m30. Bij 37km merk je dan wel de invloed van de marathon en komt er vermoeidheid....en opnieuw wat vertraagd omdat ik vooral de intensiteit gedurende de rit strak wilde houden. Lekker om me heen gekeken en genoten van de reis vervolgede ik de laatste 5km rond een tempo van 4m50-5m00. Na 3u02 was ik terug waar ik begon en weer een marathon rijker (weet niet de hoeveelste maar gok dat dit of mijn 24e of mijn 25e was)...en een mooie duurloop door Amsterdam gehad. Kortom...prima loopdagje en mooie afsluit dan duur-seizoen 2015. Nu nog wat korter werk tot en met een halve in Dronten (waarschijnlijk).

De reis van de held...

#ISBN: 90 229 8937 2

De reis van deze held begon eigenlijk waar hij vorig jaar eindigde. Nadat ik had aangekondigd in 2014 om even een jaartje klaar te zijn met 'den helen', dacht de heer A. Rieu persoonlijk daar geheel anders over. In Freek de Jonge stijl riep hij me toe: "dat zullen we nog wel eens even zien"...en daar was Ironman Maastricht. Goed...over de streep om over de streep te komen in deze 1e IM in Nederland. Meedoen, maar voor plezier en als recreant. Inmiddels had ik me wel al ingeschreven voor de halve Challenge '15 in Almere opdat ik me niet meer kon bedenken om alsnog de hele te doen. Na opgang Cauberg kwam de sporter weer eindelijk in zijn element en bedacht..."als ik nu gewoon een leuke dag heb, goed en fit finish...dan is 6 weken later Almere gewoon een mooi doel...alsnog!" En zo geschiedde. IM Maastricht ging op het relatieve gemakkie (geen walk in the park...maar een dag later was ik eigenlijk nagenoeg fit) en twee dagen na mijn finish contact gezocht met Richard of hij toch misschien wellicht bij wijze van...nu ja...hij wilde en ik ging wederom op voor 'den helen'.

De korte termijn van 6 weken werd benut met nu wel de lange duurlopen te doen die voor IM steeds mislukten (de darmen waren sterker dan de geest gebleken). Het zwemmen geloofde ik eigenlijk wel en deed ik er een beetje naast. Het fietsen concentreerde zich niet meer op de lange duurritten, maar meer op tempo en macht. In de zes weken een tweetal keer nog een 100km gedaan met zes dagen voor de wedstrijd nog een snelle...met lage hartslag (35,4kmu tegen 123HS). Een test moment had ik wederom gekozen in Emmeloord. De wedstrijd waar ik in eerdere edities een zeldzame 39kmu noteerde dus een mooi vergelijk kon ik krijgen. Dit jaar ontsteeg ik mezelf en was een brok zelfvertrouwen....het werd een 39,5kmu PR PR PR!!!

Ondertussen was ik in die zes weken ook begonnen met het lezen van het boek: "De Reis van de Held". Een uitspraak die ik tot me nam was dat je niet je hoop op je doel moest uitspreken, maar je voor moest nemen dat je doel eigenlijk al een feit was. Zo ging ik langzaam in de laatste weken tegen steeds meer mensen om me heen kenbaar maken dat ik geen NK wilde worden, maar dat ik het feitelijk al was! De toekomst moest enkel nog even verleden worden. Op vrijdag bij de registratie liep ik met een bepaalde attitude rond blakend van zelfvertrouwen. Ik was er helemaal klaar voor. Buienradar heb ik de week voorafgaand als een soort van cabaretprogramma aanschouwd. Na voorgaande edities was ik mijn vertrouwen in die site helemaal kwijt en voelde bij de voorspelling een grote glimlach op mijn gezicht komen: "Sure, tuurlijk...Oostenwind...oh nu weer Westenwind...droog...nat, tss, het is toch wat".

Op zaterdag bleek het eindelijk eens wel goed weer voor me te worden. Matige wind uit gunstige hoek (vond ik), lekkere temperatuur (frisjes, maar niet koud) en droog bij het fietsen met in de loop van de marathon een lichte te verwachten bui. Het water voelde bij betreding wel wat fris aan, maar dan moet ik maar doorzwemmen. Na het startschot meteen in mijn cadans van 67 slagen/minuut. Binnen 300m echter gebakelei met een atleet die zonodig naar rechts moest en blijkbaar niet wilde begrijpen dat hij daardoor over twee atleten heen moest zwemmen. Hij ging boos rechtop in het water zodat ik mooi door kon zwemmen. Ook later nog wat geharrewar aan mijn voeten maar een geoefende fietsbeweging en de voeten kregen weer rust. De bochten om de boeien moest ik helaas ruim nemen. Ik zat in een grote groep aan de buitenkant en moest daardoor vijf rijen dik keren. Eerste ronde kwam ik door in 31m45 en hoewel ik daarmee langzamer zou zijn dan in 2014 kwam ik hiermee het water uit rond de 1u04 had ik me bedacht. In de tweede ronde vermaak ik mijn onderarmen tot een centraal massief en begin snel flink wat atleten in te halen. Voel me erg sterk en voel veel snelheid. Was dan ook een grote teleurstelling toen ik bij de schouwburg af mocht slaan richting Esplanade en mijn klokje inmiddels 1u05 aangaf. Snapte (en nog steeds niet) er geen bal van. Kwam uiteindelijk met 1u08 uit het water...een van mijn minste tijden. Nu ja...doorgaan. Ook de wissel liep niet echt soepel. Kreeg mijn suit niet in mijn tas en om een beslagen vizier te voorkomen nam ik bewust de tijd om deze voor een derde keer flink in te smeren met Anti-Fog. Uiteindelijk rennend de TA1 uit kwam de snelheid los. Liep op mijn fietsschoenen een kleine 15kmu.

Almere uitrijdend wordt ik ingehaald door debuterende Sietse-Jan. Ok...die is wat van plan. Richting Gooimeerdijk voel ik me al stukken sterker dan vorig jaar en kom hier aan met ca 35kmu. Meteen het wind mee stuk en dus blazen maar. Vlak voor me vliegen twee zwanen vlak boven de weg. Gaaf gezicht! Langs Almere Poort even een hachelijk momentje toen een langlader mocht oversteken, maar de bocht verkeerd inschatte. Kom je met ruim 40kmu aanrijden en moet je vol in de remmen. Kon er net achterlangs sturen. Vergeten een doorblazen. De lange bocht naar rechts en de rugwind vergaat tot zijwind. De ruime 37kmu die ik opgebouwd heb zal nu langzaamaan gaan minderen. Toch kan ik flink kracht blijven geven en blijf ik eigenlijk de hele dijk in de buurt van de 35-36. Onderweg ook nog een deken van meeuwen over me heen zien vliegen (ca 200 stuks op 2m50 boven de weg)...ook gaaf. Dit waren eigenlijk de enige afleidingen die ik gekend heb tijdens het fietsen...zat volledig in mijn tunnel. Begin Knardijk en de zijwind zou ook komen te vervallen, tijdelijk, tot tegenwind en ook hier een mooi tempo. Hartslag begint wel te klimmen, maar dat boeit me weinig. Als ik sub-5 wilde fietsen, was vandaag mijn kans. Uiteindelijk als het laatste stukje wind tegen in ronde één achter me ligt, staat er een 36,3kmu op mijn teller. Hier kom ik ondertussen Sietse-Jan weer tegen. Bij het passeren roep ik hem nog toe dat het feest gaat beginnen. Er komen nu immers ca 30 positieve wind kilometers aan. Snelheid vliegt omhoog naar ruim 43km op de Gooimeerdijk en ik kom met 37,3kmu bij de coachpost aan. Onderweg kom ik Cor Boerman tegen die al in zijn 2e lap zit. Ik kijk op mijn klokje en het kruispunt en bemerk dat de zeven minuten die Annette me toeriep geslonken zijn tot vijf minuten. Damn...lekker bezig zeg! Terug op de Gooimeer schakel ik nog wat bij en zie de snelheid op 45-47kmu. Vanaf het stukje zijwind richting Lelystad moet ik vergelijk met de 1e lap toch wat snelheid laten gaan (iets meer wind + vermoeidheid), maar kan toch blijven pushen. Hartslag zit inmiddels op 40km-tijdrit nivo, maar dat boeit niet. Marathon is van later zorg. Tegen de wind in moet ik inmiddels een veer laten en moet werken om tussen de 30-32kmu te kunnen blijven. Geen paniek...straks mag je nog een keer varen op de wind. Mijn gemiddelde zakt terug naar de 36 laag, maar ik het stukje bos bij Zeewolde uitkom schiet het tempo weer omhoog. 38-40kmu. Rechtsaf...rugwind en het stijgt verder. Bij de afslag Manege terug richting Esplanade staat er een 36,5 op mijn teller. Normaliter begint hier het grote voorbereiden op de marathon, maar ik zou wel gek zijn om deze snelheid te laten gaan. Beuken op die pedalen...BEUKEN! Na 4u56m30 stop ik mijn fietsteller. Eindelijk na zoveel pogingen due 5 uur grens gebroken. Ik blijk geweldig te hebben gefietst en zie later in de uitslag namen in mijn omgeving die ik niet eens zou dromen. Een 34e klassering overall.

Inmiddels moet ik al vele tientallen kilometers (ca 180 of zo) plassen...dus ik pak die tijd even. Heb drie pogingen nodig om mijn schoenen aan te krijgen en weet dat Cor het PF uitliep toen ik mijn fiets stalde. Het lopen begint voorspoedig en loop de eerste 6 kilometers zeer makkelijk. Na ongeveer vier kilometer kom ik bij Sander Hospers die mede concurrent is voor de titel (had ik me vooraf bedacht). Het eerste vinkje mag gezet worden. Nu naar Cor toe. De vijf kilometer gaat in 22m30 en ik loop zeer makkelijk. Na ca 8km (??) haal ik ook Cor bij en waan me in koppositie voor het NK. Bij 11km hoor ik mijn vader echter toeroepen dat #1 op 700m en 3 minuten loopt. Ik ga er vanuit dat dit een buitenlandse deelnemer betreft maar dat bleek later niet het geval. "Hij heeft een rood broekje, wit shirt en haarband" word ik nageroepen. Ok, speuren maar. In geen velden of wegen te bekennen. Pas bij 23km zie ik bij het grasveldje de atleet in kwestie en kan ik een meetmomentje maken. Na 1m30 kom ik op de plek waar ik hem spotte. Ok...dat is te doen. Bij het 26km krijg ik opnieuw informatie en het gat is nu nog maar 1 minuut. Dit komt goed. Snel haal ik hem bij en loop door. Nu hoef ik enkel nog naar achter te kijken. Opnieuw bij het grasveldje is de afstand inmiddels 200m in mijn voordeel, maar nauwelijks 3km verder is dit niet meer geworden. Ik pak weliswaar mijn rustmomenten vooral bij de drankposten...maar als ik nu in het vizier ben en mijn tegenstander besluit in ronde 6 toe te slaan, heb ik toch wel een serieus probleem. Ook eind vijfde ronde bemerk ik dat de voorsprong niet veel meer is dan 300m...maar goed, ik loop dus uit. Wanner ik opnieuw bij het grasveld positie kan opnemen zie ik hem niet meer in beeld. Dat is dus minimaal 600m geworden want zover kun je kijken. Bij het laatste lange stuk met nog 2km tot de finish kom ik bij Jorgen en bij een drankpost. Ik stop even om me om te draaien, neem wat drinken, maak een praatje met Jorgen die helaas opnieuw last van zijn hamstring heeft en vraagt hoe het voelt om NK te zijn en ik speur de horizon achter me af. In geen velden of wegen meer te bekennen. Voorsprong moet dus zeker een kilometer zijn. Ik mag dus zeker 7m30 gaan lopen en nog ga ik het halen. Ik begin aan mijn zegetocht...ik word gewoon NK!!! Eindelijk na drie derde te zijn geworden (was al onverwacht...tien jaar geleden) pak ik nu de titel. Niet alleen dat....ik lag dus ook op kop van het hele veld H45+...en win dus opnieuw de Challenge. Ik kom uiteindelijk in 9u42m00 over de finish en loop 4m19 van mijn besttijd af. Damn, wat een topdag. De overtuiging die ik in de weken voorafgaand heb opgebouwd heeft zijn vruchten afgeworpen. Heb ervoor moeten strijden, maar nimmer gewanhoopt. Heb echter wel alle theorien over behouden sporten achter me gelaten en de geest het werk laten doen. Deze was vele vele malen sterker dan het lichaam dit keer. Tja...vorig jaar was het andersom, toen was het lichaaam sterker, maar leidde ook de geest de dans.

Diep gaan in Challenge 2014...

Om 4.30 begon de dag waar bijna tien maanden geleden al de datum van bekend was. Wat kan de tijd dan toch ongenadig hard voorbij vliegen als dat moment opeens daar is. Het was raceday in Almere...op de monsterafstand weer. Laatste weken mezelf wellicht wat extra druk opgelegd door in mijn hoofd na te gaan denken om EK te gaan worden. Niet als doel, maar als winnaar in 2013 op hetzelfde evenement vond ik dat ik dat recht verworven had. Al redelijk gespannen togen we dus gisteren naar de Esplanade die er velen malen beter uitzag dan de regenjas een jaar eerder. Naarmate de seconden voorbij tikten voelde ik de spanning flink toenemen. Buienradar zat er weer eens flink naast. Weer was nu goed, maar windkrachtje twee...ik heb hem niet gevoeld.

Na een laatste sanitaire stop en nog twintig minuten voor de start begin ik met de laatste voorbereidingen. Als laatste is het wetsuit aan de beurt. Onhandig krijg ik uiteindelijk het neopreen in een staat waar nog slechts de rits gesloten dient te worden. Huub is een geweldig suit...maar pas als hij dicht is. De rits krijg ik weer eens niet omhoog en een duits echtpaar biedt aan om te helpen. "Thanks...but be careful not to pull too hard because it's a quick-release". Na wat gewurm achter mijn rug hoor ik het ritsende geluid...en voel ik vlak daarna mijn rug volledig ontspannen. Ai...toch te hard gepulled en de quick-release deed opnieuw zijn werk...met nog tien minuten voor start. Dat ding krijg je dus als je hem aan hebt niet meer in ritshouding en snel moet ik opnieuw beginnen. Wetsuit uit, rits inklikken, beetje omhoog trekken (lukte nu wel), wetsuit weer aan...en jawel...de rits kreeg ik nu wel omhoog (zelf). Snel ren ik naar de groep waarbij ik nog een flink end moest lopen (atleten stonden weliswaar vlak naast me, maar het hek ertussen was onneembaar. Ik wurm me naar voren en met nog twee minuten te gaan lig voel ik het Weerwater eindelijk op mijn tenen. Ik kan nog een front-positie bemachtigen vlak achter Maryvonne. Tien seconden later schiet het kanon me flink gestressed weg en gaat mijn tijd lopen. Ik lig midden in het geduw, getrek en gevecht. Kan niet echt goede slagen maken, maar heb wel veel bubbels voor me. Wat ik inlever door dat wat ik mijd krijg ik gelukkig wel terug door de bubbels die me omhoog lift en snelheid geven. Na zo'n 600m begint het bij de boei eindelijk wat rustiger te worden en kan ik echt op mijn piepjes (67/minuut) gaan zwemmen. Een hele tijd hou ik nog wat voeten voor me en na 22 minuten rond ik boei twee terug richting Esplanade. Ik weet dat ik vorig jaar zo'n acht minuten nodig had voor die deel dus ik ben werkelijk super op gang gekomen. De kramp die ik na 50m al kortstondig voelde in mijn voet is uitgebleven en ik ben gewoon lekker bezig. Tweede ronde kom ik wel alleen te zwemmen...nu ja, op kop van een groepje. Groepje voor me is net te ver weg (zo'n 30 meter) maar begint wel langzaam terug te komen. Na opnieuw de tweede boei denk ik weer aan mijn trainingen en begin de druk op mijn handen en onderarmen op te voeren en langzaam maar zeker krijg ik weer bubbels in mijn gezicht. Na 1u01m53s mag ik het water uit en zwem ik achttien jaar na mijn debuut nagenoeg een gelijke tijd als destijds. Met een 64er was ik voor zeer tevreden geweest, maar dit was eigenlijk zwaar onverwacht.

Redelijk rustig ga ik naar TA1 en zet me neer op een stoeltje om mijn suit uit te trekken en pak mijn tas. Nummer 148???...ehm, Toffe...je hebt nummer 248!! Damn, verkeerde rij. Meteen na het parc-ferme voel je al dat de wind een probleem gaat geven. Richting Gooimeerdijk kan de snelheid niet echt omhoog en na 5km heb ik pas een 33kmu op mijn teller staan. Ik had na vorig jaar zo mijn hoop op een sub-5 te fietsen in de LD, maar dat is gewoon absoluut onmogelijk dit jaar. Richting dijk Almere-Lelystad weet ik door de zijwind nog wel even de 35 gemiddeld te halen, maar dan komt de ruime bocht naar rechts en de wind blaast nu vol op de kop. Ik kan niet harder meer dan 28kmu. Mijn Garmin piept al sinds ik op de fiets zit dat ik mijn hartslag veel te hoog is. Ik had een max van 154 ingesteld, maar ik zie continu een ruime 160. Ik negeer het want ik wil en niet langzamer dan dit (vond dit al bedroefend) en de benen lijken het tot nu toe goed aan te kunnen. Ieder kwartier grijp ik naar mijn bidons. Ik wissel sportdrank met gel. Ik merk dat wat me vorig jaar een goede wedstrijd gaf nu wat onrust geeft. Af en toe boer ik mijn gel weer omhoog, maar hoef niet mijn voeding eruit te geven. Toch maak ik me zorgen en voel me niet echt lekker. In mijn hoofd heb ik hectometerbordje met 24 zitten waar de Knardijk begint. Daar gaat de wind van kop af en kan snelheid wat omhoog en de druk omlaag. Na veel gestoemp met mijn neus strak op mijn stuur om zo diep mogelijk toch nog wat wind te ontwijken nadert bordje 24...maar niet de Knardijk. Damn...had even niet goed opgelet, want de Knardijk begint pas bij 28. Gaande de eerste 40km begin ik zwaar negatief te denken en angst op te bouwen voor de volgende ronde. Wanneer ik eindelijk de dijk af mag gaat de snelheid wel omhoog, maar met een lage 31er inmiddels op de teller weet ik dat ik nu twee uur lang 41kmu moet gaan fietsen. Daahaag vijf uur. Zo goed als het zwemmen ging...alles begint verloren te raken nu in mijn hoofd. Hartslag blijft ook op 'wind-mee' boven de 160 en ik krijg het niet omlaag. Het gemiddelde gaat inmiddels wel gestaag omhoog en bij de coach-post kom ik aan met een 33,9kmu. Snel wissel ik mijn bidon die Annette me aanrijkt en opnieuw richting de Horror-dijk. Na drie uur race stop ik met mijn gels en schakel ik over op pure sportdrank. Dat geeft wel wat rust in mijn lijf. Hartslag gaat inmiddels wat omlaag, maar blijft nog steeds tussen de 156-160. Op de dijk is de wind wat gedraaid...nog meer op kop...en wat toegenomen. Opnieuw die vreselijke sub-30. Soms even mezelf forcerend naar de 30 om in ieder dat maar weer eens te zien, maar al snel reageert de hartslag hierop. Ik verlang naar einde dijk waarvan ik nu weet dat ik tot 28 moet aftellen. Toch wordt ik niet veel ingehaald en heb ik zelf inmiddels een flink pak zelf ingehaald. Bij 167km komt teammaatje Frank Werkhoven me voorbij. Die is super bezig op zijn debuut. Terug op de Gooimeerdijk met nog zo'n 10km tot transistion zet ik nog één keer flink aan. Normaal is dit het moment om gas terug te nemen en te herstellen, maar ik besluit om tot uitloopstuk (5km) nog volle bak te gaan. Bij 172km passeer ik Frank weer en druk mijn neus verder omlaag. De wisseling is na 175km weer ongedaan gemaakt en Frank komt opnieuw voorbij en fietst nu snel weg. Ik laat mijn snelheid vieren en ga in herstelmodus.

In TA2 hang ik mijn fiets op en zoek snel een WC op. Ik moet eigenlijk al sinds 500m zwemmen, maar lukte gewoonweg niet. Dit moment was onvermijdelijk. In de catacomben mijn gear aan (kousen, sokken, chip weer om, schoenen aan) en easy naar het run-parcours. Ik heb weer wat rust gekregen, maar zie mijn hartslag snel weer oplopen. De eerste drie kilometer voelen goed en ik laat tijden zien vlak boven de 14kmu. Na 3km echter gaat de boel op slot, krijg ik het flink benauwd en steken in mijn hartstreek. Tijdens mijn wandelmomenten wankel ik flink en weet dat dit niet goed gaat. Ik besef me dat dit een hele lange dag moet gaan worden. Begin tweede ronde kom ik bij de coachpost en doe mijn verhaal bij Annette. Ze geeft me aan me te herpakken, maar ik wil enkels verzwikken, benen breken...een reden om uit te mogen vallen. Ik zit er zo vreselijk door heen. Bij coachpost twee kom ik de Lelystad-clan tegen en ik breek emotioneel. Dit lukt niet en dit hoort zo niet voor me. Ik moet juist die marathon kunnen lopen, maar die hoge hartslag nekt me verschrikkelijk. Na zo'n 13km neem ik een lange wandelpauze en besluit om mijn hartslag flink te laten zakken voor ik weer begin. Het duurt minuten maar bij de 140 begin ik weer. Het tempo druk ik flink...beter continu 5m30/km dan 4m45 met 2 minuten wandelen. De drankposten benut ik nu flink. Sportdrank, cola, water...ik pak het allemaal. Ik voel me herstellen en begin weer een lach te krijgen. Bij Annette meld ik dat het beter begint te gaan. De 5m30 wordt 5m15 en blijft verbeteren. Inmiddels krijg ik van iedereen te horen dat ik zo soepel loop en ik begin inderdaad te vliegen. Het tempo ligt inmiddels weer veelvuldig op de 4m30 en ik heb geen tussentijdse stops nodig. Enkel de verzorgingsposten pak ik aan. Derde is super gegaan (achteraf bleek ik hier 8 minuten op de tweede ronde versneld te zijn). Ook de vierde ronde haal ik alles terug wat me voorbij is gekomen. Ik zal gaan finishen en ik ga plezier hebben nu. Inmiddels is het wel wat warmer geworden dus ik begin de water ook over me heen te gooien om te koelen. Ik mijn benen nat worden en bij de rugwind merk ik dat mijn hamstrings beginnen te verstijven. Ik moet het tempo weer wat laten vieren maar met een ander gevoel dan drie rondjes eerder. Nu ben ik kilometers aan het aftellen! Ik blijf goed en relatief makkelijk lopen tot kilometer 40 en dan haal ik even de voet van het gas. Even nog herstellen de 41e en dan los. Ok...werd 41,5km...maar ik versnelde...flink. Langs het parc ferme zijn mijn passen lang en ik sprint bijna het stadion in. De finish laat ik zo'n 10m voor de streep beginnen. Ik ben toch niet gek dat het in een zucht over moet zijn. Dit is even mijn feestje. Tijd...toch nog een 10u19 (vanaf de eerste kilometers fietsen genegeerd), Ik val compleet leeg in de armen van Ruud de Haan omdat ik nog nauwelijks op mijn benen kan staan. Ik hoor dat ik 3e op het NK ben geworden....SUPER, totaal niet meer verwacht. Ook race-director Richard komt erbij en hij neemt me over van Ruud en brengt me naar Annette. Even een momentje samen omdat dit wel een van mijn zwaarste (niet de!!!) deelnames was. Wat een dag en wat een verhaal. Afgelopen jaar blijkt uiteindelijk synoniem te zijn geworden aan het verloop van mijn wedstrijd. Goed beginnen, instorten, oppakken en weer doorgaan.

Thuis blijk ik overigens geen derde, maar vierde op het NK. Teammaatje Frank (2e) zat voor me, maar stond in uitslagen niet bij de H40 ingedeeld...en dat hoort wel zo te zijn. Ik schuif dus naar de vierde plek op 82s van nummer drie. Voorlopig was dit even de laatste hele voor me. In 2016 wellicht weer, maar de voorbereidingen kosten zoveel energie dat ik het even niet meer wil (tenzij??? ;) ). In Almere kom ik nog zeker twee keer terug om de tien finishes te halen, maar ik wil ook nog wat wedstrijden in Europa zien en wellicht in Oceanie. Voor nu gaat het boek even een jaartje dicht.

Let's have a party...

Door randzaken (of eigenlijk randzaak) is dit seizoen vooral een strijd buiten het toneel geworden. Zonder hier op in te gaan, had dit vooral zijn invloed op mijn plezier en de beleving van wat toch (mijn) ontspanning behoort te zijn. Zo'n maand geleden was daar the closure en kon ik terug op zoek naar mijn plezier en eigenlijk ook echt beginnen met de reis naar het grote doel dit jaar opnieuw in Almere. Het fysiek was inmiddels weer behoorlijk in het gareel en de geest volgde nu snel. Langzaamaan werden de trainingen beter, langer en vooral sterker. De ultieme testen lieten goede resultaten zien en gaven vertrouwen....zeer veel vertrouwen, en toch, ik voel(de) me niet in de kracht van 2013. De 34km-test ging stukken beter dan vorig jaar, maar ik voel geen echte power om toch ook kort te kunnen knallen. Een 170km macht op de fiets ging wel heel sterk, maar in Emmeloord (laatste Challenge-test ) reed ik in 2013 een 39er het parc ferme in. Nu zou ik blij zijn (vooraf) als de Garmin toch in ieder geval als tweede cijfer de 7 liet zien. Wat er achter de komma zou gebeuren, mijn dag zou al goed zijn.

Ik toog naar de triatlon te Emmeloord met drie doelen. Sterk zwemmen, voluit beuken op de fiets en steady lopen. Om op het verhaal vooruit te lopen....damn, wat kwam dit tot waarheid uit! De zomer keerde op de dag lichtjes terug vanuit winterslaap, maar hield het bescheiden....gelukkig! Een matige wind (gok 3-4Bft) vanuit een redelijk gunstige hoek (hoewel in de wedstrijd bleek hij toch minder voordelig dan vooraf verwacht) en een hittestuwing-dempende 19C zou de wedstrijd verblijden. Het water was na de natte Augustus toch redelijk wat afgekoeld, maar goed te doen. Focus met zwemmen lag vooral de druk op de handen voelen waar ik laatste paar weken mijn aandacht op vestigde. Vanaf de starttoeter voelde handen de gewenste druk en leverde het lichaam de gewenste kracht. Stroming mee en het keerpunt was weldra bereikt...tja, dan stroming tegen. Blijkbaar kostte dat toch iets meer moeite want de lage 16 werd uiteindelijk een lage 17 (dat buitenzwemmen zal me nooit echt gaan liggen). In het parc ferme maar weer eens staand getracht te wisselen, maar ik blijf last houden van duizelingen en stond weer een paar keer te wankelijk om mijn wetsuit uit te krijgen en mijn fietsschoenen aan. Nu had ik niet reuze veel haast, maar om onderwijl een filmpie te pakken was nu ook niet mijn insteek, dus enig tempo mocht toch wel geeist worden. Mijn zwemgroep zat inmiddels al lang breed op de fiets toen ik mijn trappers mocht gaan zoeken.

De wind stond blijkbaar deel 1 goed in de rug, want snel werd de 45kmu aangeraakt...hoewel de benen zich omhangen voelden met zware explosieven en opgeblazen dreigden te worden en ook de rikketik blijkbaar duracell power had gekregen met 160+ ontvouwden zich de gedachten van...nu ja, vooral: AAUUWW. Maar ja, je bent net twee minuten onderweg dus moet nog even. Wonderbaarlijk genoeg konden de benen de pijn blijven verdragen en de rikketik accepteerde de Duracell zonder morren. Iedere ronde kon ik power blijven geven en zo lukte het om nauwelijks terug te vallen op mijn gemiddelde en de 39,2km/u na de eerste ronde heel langzaam (echt heel langzaam) terug te laten vallen in de rondes die volgden. Voordeel was wel de vele deelnemers die in de rondes aanwezig waren zodat er steeds meer springplankjes voor me uit reden. Dat motiveert wel in de machtstrijd. Met nog 1000m te gaan zakt de Garmin toch nog onder de 39kmu....ai, klein baalmomentje, maar meteen vreugde dat ik dit weer kan. Easy met de wissel en rustig de sokjes aan om geen blaartjes op de tere voetjes te krijgen. Lopen voelde meteen sterk. Verbazingwekkend, want ik was toch flink bezig geweest om de dynamiet om mijn benen te ontsteken. Schijnbaar natte lucifers of los kontakkie, want de benen wilden gewoon gaan. Na 500m zie een tempo van 4:05 aangegeven worden en het voelt gewoon domweg makkelijk! Het goede verloop van mijn wedstrijd maakt plaats voor meer en meer vreugde en ik ga feest vieren met deelnemers en publiek. Ik heb me niet vaak zo ontspannen gevoeld. High-5 (verkrijgbaar bij uw betere online store Produrance.nl! ;) met bekenden uit het publiek, geintjes met vrijwilligers en wanneer ik collega-TVLer Jorgen in het oog krijg bedenk me dat hij wellicht nog niet in het oog heeft, maar me weldra in zijn oor zal merken. Op één meter beginnen ik luidkeels JORGEN, JORGEN te scanderen en zelden zo'n geweldig beduusde blik gezien (sorry, Jorgen...mijn feestje was gaande en ik wilde je deelgenoot maken! ;) ). Begin vierde ronde kom ik weer langs de (o.a.) Lelystad-clan en ik speel hide-and-seek met een mede-atleet. Kortom...normaal zou je zeggen: verdoe je energie niet met dergelijke onzin....maar vandaag mocht het allemaal. Ik voelde me ongelooflijk super geweldig sterk. Ik finish als 11e overall met andere collega-TVLer Frank Werkhoven zo'n 40s voor me. Damn...die heeft sterk gelopen vandaag! R.E.S.P.E.C.T!!!!

Challenge Amsterdam-Almere...ik ben er klaar voor. Over twee weken weer een feestje (en nu maar hopen dat hij dit jaar niet in het water valt!!!).

Strijd...

Vandaag was alweer het laatste onderdeel van het Almeers Triatlon Circuit. In tegenstelling tot veel voorgaande jaren stond ik net buiten podiumpositie, maar waren de verschillen met brons en vijfde positie gering. Helaas kreeg ik de dag voor de wedstrijd te horen dat Siem-Jan Stam (zilver) en Marcel Caro (5e) vanwege blessures niet konden starten en de strijd met Sander Hospers daardoor om zilver en brons gestreden moest gaan worden. Sander is de betere zwemmer en ik de betere loper, maar ja...een winnaar kent geen pijn noch verlies dus ik had maar één optie: tactiek en volle bak.

De zwemloop in Almere kenmerkt zich sinds vorig jaar door de unieke omgeving van buitenwater (in de zwemloop is dit ongebruikelijk). Omdat de afstand 'slechts' 1000m bedraagt heb ik de afweging gemaakt tussen wel/geen wetsuit. Ik kan goed tegen kou, maar met wetsuit zwem je nu eenmaal sneller. Daarentegen verliepen de wissels in Duin en Huizen niet echt soepel met het wetsuit dus maakte de keuze om het verlies in zwemsnelheid voor lief te nemen en een paar extra secondes hopelijk te pakken in mijn wissel.

Vrij laat ging ik te water omdat je ook weer niet te lang stil wilt liggen in het toch redelijk koele water. Bij de start was ik goed weg, maar al snel merkte ik het verschil met het wetsuit. De benen lagen vreselijk diep (wat is er toch zo anders aan buitenwater t.o.v. het zwembad waar ik dat probleem niet heb) en daardoor kwamen er heel veel wetsuits langs en soms zelfs over me. Denk dat ik door zeker 40 man na de start ingehaald ben. Ok...dit was mijn keuze en daar heb ik het mee te doen. Toch zwom ik voor mijn gevoel sterk (lees krachtig) en compenseerde ik de gebrekkige slepende benen met veel armkracht. Doorkomst eerste ronde kijk ik vluchtig in de overhaal op mijn horloge en zie snel een 650m en bijna 10' aangegeven staan. Damn...dat wordt een paar honderd meter meer dan gedacht en dus meer zwemverlies dan ingecalculeerd. Uiteindelijk bleek de afstand 1,15km te zijn en kwam ik met een kleine 20+ minuten het water uit. Dit zou inhouden dat Sander zeker zo'n 20s extra voorsprong zou hebben op waar ik op wegging.

Niet nadenken en snel voeten afdrogen en sokken+schoenen aan (geen risico op blaren). Opstaan en ondertussen de nummerband om en lopen. Geen idee wat mijn achterstand was. Ik hoorde veel geluid en aanmoedigingen langs de kant, maar ik kwam snel in een soort focus en kon dus de geluidsmassa niet ontwaren in losse zinnen. Voor me loopt clubgenote Linda Nagel en ze vormde een mooi eerste richtpunt. Moest echter nog flink doorlopen en de ademhaling hield te wensen over. Lijkt wel of ik momenteel over mijn grenzen heen moet sporten en tegen obstakels aankom die ik niet gewend ben. Ik ken de achterliggende termijn, maar het is wel wennen om al hyperventilerend door het water en over het land te moeten bewegen. Bij de 1e km haal ik Linda bij en de klok piept een 4.01 weg. Ik weet dat Sander normaliter tegen de 45 minuten loopt op de 10km, maar dit was 9,2km. Ik moet 1m26 + achterstand na het zwemmen goedmaken dus ik verwacht zo'n 30-35s per kilometer te moeten inlopen waardoor de 4m01 op het randje zou zijn. De kilometers erna blijf ik zeer stabiel lopen tussen de 3.59 en 4.03 ondanks heuvel die de energie wegvreet uit mijn bovenbenen en de felle korte afdaling met oneffenheden die erop volgt geeft ook weinig rust. Bij 1,5 ronde op de heuvel (nota bene) kom ik bij Sander maar nu komt het moeilijkste. Erbij komen is vaak niet het grootste probleem...loslopen, daar begint de pret. We wisselen snel respect uit en vervolgen solo onze weg. Bij het 4km-punt kijk ik om op een natuurlijk meetpunt en schat dat ik sinds de heuvel zo'n 20s uitgelopen ben. Dit was de laatste keer dat ik omkeek en vanaf hier gingen de tanden op elkaar, de ogen veelvuldig dicht en lopen voor wat ik waard was. Eind 3e ronde haalt Tjerk Tjallema me in (lap voorsprong) en ik ga in zijn kielzog mee en maak een flinke versnelling. Dit tempo heb ik ooit ook gelopen en ik wilde het weer voelen...hoe lang kan ik mee en wat is het gevoel in techniek en benen hierbij. Het geheugen in dit gevoel is langzaamaan aan het vervagen dus ik moest die scherpte hier weer even inprenten voor de toekomst. Onbewust krijg ik het gevoel dat ik Tjerk opjaag en schreeuw hem toe niets van me aan te trekken en zijn eigen plan te kiezen. Tjerk was ook in een focus en liep hard door en had waarschijnlijk de plotselinge rugzak niet eens in de gaten. In de laatste ronde klokt mijn horloge opeens een 4m12, maar dat was met de heuvel de wiens honger onverzadigbaar was en bleef vreten aan mijn energie. Terug op de boulevard richting finish met nog zo'n 500m te gaan waar ik een ronde eerder Tjerk tegenkwam gingen de ogen dicht en verdrijf ik alle gevoelens van pijn en negativiteit en probeer het hoofd leeg te krijgen. Sneller, sneller, sneller... Iedere seconde kan tellen. Bij de finish val ik leeg op de bank, maar kan slechts een paar seconden blijven zitten. Ik moet de klok zien en meetellen. Het is voor het eerst sinds september '13 dat ik weer echt moet en kan strijden...en dan moet ik het slot zien ontstaan en het resultaat weten. De seconden tikken weg richting de 1m26...en ik weet dat ik het zilver gekregen heb (door uitval van Siem-Jan), maar het brons daadwerkelijk gewonnen. Ik loop snel terug naar de finish om Sander te feliciteren die ook helemaal gelukkig is met zijn podium en we spreken af om de strijd vaker spannend te maken. Strijdend een positie pakken is toch het mooiste in de sport.

De podium in het ATC lijkt dit jaar de breedte in te gaan en dat kan voor 2015 een mooie strijd opleveren. Ik moet wel kijken wat mijn kalender volgend jaar wordt ivm. Denemarken en Luxemburg die in de korte weken voor het eind van het ATC plaatsvinden. Dit is van later zorg...nu beginnen met waar het jaar omdraait. De Challenge...want tot gisteren kan ik niet zeggen dat ik echt een goed jaar aan het draaien ben. Dit was wel een mentale opsteker die ik heel erg nodig heb!

Tiki...tiki...tiki...tiki...taka!

Tja...daar zit je dan weer achter je blog na een wedstrijd. Ditmaal Huizen. Wat moet ik er van zeggen??? Ik hou het maar op een butterfly effect. Zwemmen eigenlijk weinig over te melden behalve dat dit wel de langste OD-zwem uit mijn bijna kwart eeuw lonnen was. Voor het eerst stapte ik na 30+ het water uit, maar dat was niet zo gek wanneer je een bijna 70.3 afstand zwemt (1,8km). De tikkies in het water kwam normaal door en het voelde op zich goed verder. Eerste 300m nog wel rietjes zuigen gehad, maar kon mezelf na 5 minuten toch redelijk rustig krijgen. Begint wel op een kleine fobie te lijken (teveel mensen geeft lijkt wel een soort lichte paniek).

Afgelopen maandag met een groepje 215km (o.a. met Arnout die mij nu brutaal sterk presterend mij toch vooral achterwiel liet zien) gefietst. Hierbij kwam ik na 4km al in een Belgisch gat midden in de weg terecht hetgeen de lucht uit mijn achterband (weer eens wat anders dan de longen) sloeg. Bandje wisselen en de 211 resterende km vervolgen. Bij de auto na ruim 7 uur fietsen merk je dan vrolijk op dat het gat in de weg toch ook een gat van een centimeter in je Aero R4 buitenband heeft geslagen. Veel mazzel dus onderweg, maar band is wel afgeschreven. Gelukkig heb ik nog mijn trainingsband Vittoria Rubino op mijn trispoke liggen en aangezien ik geen tijd had wegens andere zaken om nieuwe band te halen, op zaterdagavond even Rubino oppompen en klaar voor de wedstrijd...dacht ik. Na het inschrijven op de fiets richting het zwemstrandje valt me het tiki tiki onder mijn kont op en opeens besef ik me dat ik vorig jaar nogal aan het kloten ben geweest om die buitenband netjes om mijn velg te krijgen. In parc ferme constateer ik inderdaad dat de band net iets groter is dan de omtrek velg en dat er een mooie bult op de band staat. Hij loopt net niet tegen mijn frame, maar dit gaat humor worden. Ik spring (lees stap) na het zwemmen op mijn fiets en de Black Knight waant zich een Black Bull (die hadden we een paar dagen geleden toch getemd die stier???) en triatleet wordt El Toreador. Een 40km lang bokken (zowel de fiets -letterlijk- als zijn berijder -expressief-) ontstonden in de wedstrijd. Geen moment, maar dan ook geen seconde in mijn ritme kunnen komen. Na 30km vond ik het genoeg en heb de hartslag laten zakken van 150+ naar <140 en ben relaxt terug naar T2 gereden. Dan maar lopen. Het fietsen werd afgesloten met een matige 34,1km gemiddeld. In Duin triatlon een blaar op de achilles dus voorzorgsmaatregelen nemen in T2. Rustig de sokjes aan en lekker op pad.

De eerste stappen laten een compleet ander gevoel zien dan in Duin. Daar ging het fietsen nog aangenaam, maar het lopen voor geen meter...nu ja, geen 9800m. Het butterfly effect deed opnieuw zijn intrede want blijkbaar wilde de loopbenen revanche. Na 10m merkte ik al dat ik zeer makkelijk liep en had het idee nauwelijks het tartan te raken waar de eerste 400m op afgelegd werd. Mijn klokje gaf snel al 16kmu aan wat ik nog wegwoof met de gedachte dat dit door de curve op de baan kwam (GPS in bochten werkt wat minder betrouwbaar #feit). Toch de 1e km piepte vrolijk een 3.48 tevoorschijn om snel weer tot de orde van de dag over te gaan....een 3.46 werd na 200m in de 2e km getoond (???). Ik was stomverbaasd toen zo'n 800m later de vrolijke piep zonnig een 3.49 als 2e kilometertijd toverde. Ok...het voelt dus lekker. Even zie ik het klokje begin 3e km een 3.33 aangeven...maar dat zal toch niet!! Ik viel inderdaad wat terug...op die 3.33, maar de 3km gaf een enthousiaste 3.44 weer. What the hell????? De benen hadden blijkbaar meer vertrouwen dan het hoofd, maar nadenken in (duur)sport is vaak fout. Ik nam het tempo wat terug en ging langzaam via 3.55 naar uiteindelijk een tijdje constant 4.02. Zelfs een misstap pad 2e ronde/finish bracht middels lichte versnelling ook weer de 4.02 naar voren. Pas bij de 9e kilometer werd het tiki taka lopen echt wat langzamer met een 4.10. De laatste kilometer kwam ik clubgenoot Sietze nog tegen die sterk bezig was, maar op 400m baalde dat het voorblijven niet lukte. Ik probeerde hem nog mee te sleuren, maar mistte overtuiging. Bij de finish toch vooral balen van het fietsen en niet het goede lopen bejubelen. Gelukkig is het fietsen te verklaren dus moet ik niet te lang stil bij blijven staan. Kan beter kijken dat ik na lange lange tijd blijkbaar de loopbenen weer terug begin te krijgen ook al dacht ik daar twee weken geleden compleet anders over. Lijf begint dus inmiddels weer op orde te komen, maar in mijn hoofd spookt het nog behoorlijk.

Triatlonnen door een rietje...

Mijn wedstrijdkalender toont de afgelopen maanden vooral veel gele balken welke in mijn kleurenpalet een wedstrijdloze week is. Sinds de hele nu alweer acht-en-halve maand (ik schrijf het maar voluit want het voelt -nog steeds- als gisteren) geleden slechts een handjevol wedstrijden gedaan waarvan twee tijdritten. Vandaag was het dus tijd voor wedstrijd negen....de Duin Triatlon.

Bij aankomst zag ik atleten op de andere afstanden al zwoegen door een zandvlakte die in mijn verbeelding dan meteen weer overeenkomsten geeft met de Sahara...warm en zand, dit wordt dus weer afzien. Voor aanvang ontvang ik van Loran van ProDurance.nl nog mijn trisuit en de berijder van The Black Knight neemt een beetje blauw op zijn kleurschakering...dit zou mooi kleuren bij mijn teint zo zou later blijken toen de zuurstof in mijn longen de economische malaise van 2008-2013 deden herleven. Vanaf aanvang zwemmen zou het als vanouds worden. Niet het tempo, maar het vechten...dit was als in de jaren '90 en dan begin ook nog. Mijn wetronoom piepte keurig de toontjes op de 67 slagen/minuut weg en ik kon goed volgen. Na net 200m zwemmen ging echter de linkerklomp in staking en een total-shutdown dreeg. Na wat onderhandelen schoot de kramp een kleine minuut later eruit en kostte dit nauwelijks tijd. Het bleek echter wel de aanvang voor een zware dag. Veel golven heb ik laten verdwijnen in een poging lucht te happen. De zuurstof werd echter veelvuldig vervangen door l'eau en zo nu en dan een voet (die ik overigens ook nog een keer microscopisch dichtbij op mijn brilglas kreeg). De landlap kwam na 11.30 wat snel lijkt, maar de afstand gaf een kleine 660m aan. Had dus meteen het perspectief terug. In het water flink fanatiek dolfijnen waar Flipper jaloers op zou zijn, maar de inspanning sloeg werkelijk alle lucht uit mijn lijf. Moest hier flink van bijkomen. Na een kleine 23.30 of 1300m mocht het water verlaten worden.

In T1 bleek ik het soepele van het wisselen toch enigszins weer onder de knie te moeten krijgen. Tot 3x toe moest de helm opnieuw opgezet worden omdat de band achter mijn hoofd een soort van dubbel zat. Ook bleek de magnetische kracht natuurkundig niet tot de sterkste te behoren...het spiegelvizier vloog op de grond en reflecteerde een nu al vermoeid gezicht...helaas was het vizier rechtstreeks op zijn eigenaar gericht. Een dikke minuut verspeeld in T1, maar who cares (nu).

Op de fiets kwam de adem niet terug. Eerste ronde kwam de snelheid overeen met de hoeveelheid lucht. Dat was allebei niet veel. Toch gaande de rondes gingen de benen goed draaien en kwam er langzaamaan snelheid in. Merkte op gegeven moment echter wel op dat een 'dame' probeerde te wieltje-vrijen. Een boze blik deed haar een 'sorry' tot uitspraak manen en ze kwam voorbij...om voor me 2kmu langzamer te gaan rijden (??). Dat wicht heb ik gaande wedstrijd nog zeker 6-7x in mijn wiel moeten wegkijken waarbij het hele proces zich continu herhaalde. Na de vierde keer achter haar gebleven, maar dat was onder kunnen fietsen. Er full-speed voorbij kostte teveel kracht en ik kreeg haar niet los. Het irriteerde me mateloos.

De T2 was het beste onderdeel van de dag. Fiets wegzetten, helm af, schoenen uit en weer aan en lopen maar. Dat ging soepel. Ook het lopen voelde meteen goed...de eerste meters. Een hellend vlak af met veel los zand zorgde dat ik moest zoeken en toch vooral slipte. De eerste kilometer liep ik nog een tempo van 3.50...maar die zou ik niet meer terugzien. Ik voelde de vermoeidheid in de mulle zandstrook van 300m in mijn benen schieten en had het gevoel dat ik wel ademde...maar niet inhaleerde. De zuurstof ging met moeite over de longen. In de route zaten twee (normaliter lichte) klimmetjes, maar ze voelden als de Kilimanjaro. Het werd een flinke strijd...maar vooral tegen mezelf. De bandenplakker werd begin tweede ronde voorbijgegaan. Dat was mijn eer te na om die voor me te laten. Bij 8km begonnen ook de nieuwe Hyperspeeds hun tol te eisen zonder sokken. Een mooie gevoelige plek was zich aan het vormen op mijn achilles. Was wel pijnlijk, maar daar valt mee te lopen. Uiteindelijk na 2u12 over de finish hetgeen niet zoveel zegt in triatlon omdat afstanden varieren. Dit was uiteindelijk een 1300m-37,5km-10km. Op de genormaliseerde afstand kom ik dan rond de 2u20...wat voor mijn doen aan de onderkant van goed is (iig beter dan slecht...zeker gezien het loopparcours). Na de finish tot 's avonds laat nodig gehad om weer echt zuurstof te krijgen. De ademhalingsspieren lijken in de afgelopen maanden dus de grootste achterstand te hebben opgelopen. Daarmee was dit een mooie test en zijn ook die spieren nu wakker geschud. Toch proberen zo nu en dan ook in training wat meer de rode zone op te zoeken.

Oh ja...de kauwgom bleek uiteindelijk tweede te zijn geworden...jammer genoeg.