Met ongenoegen geen genoegen nemen!

Na mijn tegenvallende of teleurstellende (het tijdstip van de dag wil deze woorden in retrospectief nog wel eens aanpassen) deelname aan Amsterdam heb ik welgeteld twee dagen lopen chagerijnen. Achteraf (is altijd makkelijk) had ik gewoon niet moeten starten. De hele voorbereiding (ook altijd makkelijk achteraf) klopte niet. De daken konden me niet hoog genoeg zijn, lange trainingen werden veelvuldig niet compleet afgemaakt, de piek was veel te vroeg, de taper veels te rustig en lang, de overtuiging was er niet, er zou tegen een (die van mij in deze) natuur in gelopen gaan worden op een strak schema. Het al vaker genoemde schip en de bijbehorende binoculair die de horizon afspeurt hoe het schip zolang mogelijk van strandingsmogelijkheden gevrijwaard kan blijven is meer mijn ding. Starten, knallen en langzaam maar zeker instorten maar vechten voor wat ik waard ben. Bij de start van Amsterdam slechts één gedachte: wat in vredesnaam doe ik hier (en vul hier maar heel veel vraagtekens in). Vanwege de eerder genoemde daken wilde ik toch pogen te lopen voor wat ik waard was, maar een klein deukje in het zelfvertrouwen in de vorm van wat windvlagen zorgden uiteindelijk voor de vrije val naar teleurstelling. Na afloop enkel ongeloof, onvrede maar vooral frustatie dat ik niet dat gedaan heb waar ik al dik 20 jaar in excelleer: het uitvinden van mijn eigen wiel en daar vol geloof en overtuiging in blijven geloven en overtuiging uit blijven halen. Ik ben nu eenmaal de triatleet die kijkt hoe sterk hij is als de eenzame fietser die vecht tegen de wind...oftewel..Sinatra´s My Way.

Twee dagen na Amsterdam had Annette weinig overtuigingskracht en opbeurende woorden meer nodig om me te overtuigen dat ik voor eind 2012 een nieuwe marathon zou gaan pogen. Dit keer zou alles wat fout ging voor Amsterdam niet meer gebeuren (en vul hier dan maar veel uitroeptekens in). Niemand zou mogen weten waar ik aan zou beginnen. Geen (zelf-ingebeelde) druk van buitenaf, geen trainingen meer inkorten, laat staan overslaan en belangrijkste geen plan trekken, maar gewoon gaan als een schip. Doelen kunnen geen teleurstelling worden als je ze niet hebt! Met dit inzicht was de datum en lokatie na vlot zoeken snel gevonden: 16 december te Spijkenisse.

Met deze inzichten en wetenschap ging de voorbereiding vlekkeloos. In acht dagen tijd werd drie maal een 30+km als trainingen gelopen met steeds langer wordende snelle marathon blokken...en dat terwijl na de 3e 30km nog de Kromslootpark op het programma stond. Ik was in deze wedstrijd in absolute topvorm en 100% strijdvaardig. Beste trainingsmoment lag 10 dagen voor de marathon: een 25km die ongenadig sterk in een wit landschap bij blote knietjes werd afgelegd binnen de 1u43 (oftewel: dicht tegen de 15kmu). Hierbij moest ik soms nog mijn voeten terugzoeken die op stukken alle kanten opglibberden. Mijn laatste piekmoment (de Koude Polder Loop) ging helaas niet door waar ik een zeer goede Welcome Back tijd wilde zetten. Alles was gebasseerd op het verkrijgen maar vooral behouden van overtuiging. Pas drie dagen voor de marathon kwam langzaamaan de afbouw (hoewel een rustig duurloopje over 8km in 14kmu nog steeds geen echte taper is). Het hele hoofd en fysiek klopte dit keer wel: gretigheid en overtuiging voor de start. Afspraak met Annette was dat wanneer het niet zou gaan ik zo snel als mogelijk zou uitstappen om niet opnieuw voor de deuken te gaan...maar met als enige doel vooral goed te lopen en de uiteindelijke tijd voor lief te nemen zou uitstappen niet echt aan de orde komen.

Bij de start de allervoorste lijn opgezocht en een ieder die voor me dreigde te gaan vermanend aangekeken. Dat ik niet zou winnen wist ik al, maar een podiumplek in mijn klasse was zeker niet uitgesloten (ongeacht wie mijn tegenstand was een top drie vereiste een 2u48 had ik gezien). Na het startschot nam ik na 100m de koppositie en onder luid gejuich verliet ik na anderhalf rondje atletiekbaan of 600m plek waar ik zo hard als mogelijk weer naar terug zou willen keren. De kop behield ik uiteindelijk 1500m en ik voelde me sterk. Bij de 3km zou Annette klaarstaan om me in dit avontuur te gaan begeleiden vooral stilzwijgend want aanwezigheid is voor mij voldoende. Na amper 4km zie ik voor me een stevig talud opdoemen...damn, dat gaat kracht kosten en dat kostte het ook. Na deze zouden er echter nog vele volgen. Mijn parcourskennis had me in combinatie met mijn weerkennis wel laten zien waar ik vooral de stevige tegenwind zou gaan verwachten, maar hoogteverschillen verwacht je niet snel in het polderlandschap en was ik niet echt op voorbereid. Na 5km (18:10) en inmiddels al twee taluds voelde ik al dat de Kromslootparkkracht er dit keer niet was, maar mentaal nog steeds sterk. Vanaf 7km zou het eerste deel van 3km vol de wind op kop volgen wat verder zijn krachten van me eisten. Het restje gedachten aan de 2u40 ging snel weg en maakte plaats voor absolute leegte en totale focus in mijn hoofd. Bij 13km kreeg ik last van pijn in mijn onderrug, maar twee kilometer later was dit weer onder controle. De weg was lang, glooiend, kronkelend en vooral eenzaam als wedstrijdloper. Na een uur nam ik (op aandringen van Annette) mijn eerste slok drinken...die viel slecht want het was voor mij lekker fris, maar het drinken op weg naar mijn inwendige voelde als een blok die korte buikkrampen veroorzaakte. Hierdoor kreeg ik angst voor nieuwe pogingen tot drinken en stelde dit zo lang mogelijk uit. Vanaf 17km (na een 3km rugwind) kwam het zwaarste open stuk wind tegen. Dit was vooral lang en zwaar en toch bleef ik dicht tegen de 3:50/km aanlopen maar vroeg opnieuw veel kracht. Ik wist dat bij 23km er een lang stuk (tot ca 33km) van gunstige parcourswisselingen zouden volgen dus het was even doorbijten. Ondertussen zag ik bij de scherpe bochten mijn concurrenten nog op grote achterstand, maar het was zich inmiddels aan het stabiliseren. Opnieuw een slok drinken en opnieuw last van het koude blok op weg naar beneden. Toen ik het Annette vertelde, maakte ze er snel moedermelk van en werd er daarna het drinken vanuit de borst gegeven...dat hielp prima, want het was snel warm en drinkbaar geworden.

Bij de 25km linksaf en de zoveelste beklimming, dit keer een dijk naar boven (stevig). Amper een kilometer later weer naar beneden...nog steviger en ik moest tegenhangen om de controle over de benen niet te verliezen. Imiddels begon het te regenen en was het even erg koud geworden en nog steeds liep ik super. De tijden waren zich langzaam aan het vertragen, maar nog steeds dichtbij de 4:00 de kilometer en ik voelde me op allerlei kleine ongemakjes (voeten, hamstring, onderrug die weer terugkwam) na gewoon goed in het hoofd en qua conditie. Tot 28km bleef ik tweede in de wedstrijd alvorens ingehaald te worden. Bij de 29km lag ik echter wel meteen vijfde (een groepje van drie had met de wind blijkbaar goed samengewerkt). Het grote aftellen begon inmiddels...een 10km klinkt immers niet zo ver meer voor een marathonloper. Bij de 31km nog wel door een klein dorpje met altijd lastig loopbare klinkers en natuurlijk...weer een heftige klim (mijn langzaamste kilometer: 4:25). Vanaf 35km kwam ik op bekend terrein van de triathlon Spijkenisse waardoor ik enigszins wist waar ik was. Pas vanaf 38km ging het tempo echt wat trager maar bleef nog braaf hangen op de 4:17...en ik bleef doorgaan met (technisch) goed lopen. Dit schip zou dit keer niet stranden! Op 39km werd ik onverwacht nog een keer ingehaald, maar de jongen zag er een stuk jonger uit... Linksaf langs een lang stuk brug waar je na een soort van 180 graden tegenop mocht stomen...altijd leuk bij je 40e kilometer....pracht van een vooruitzicht. Voordeel onderweg naar boven was wel dat ik de achteropkomers kon inschalen...en dat leek een veilige afstand om de 6e plek vast te houden. Na ruim 500m vals plat links en weer links om in amper 200m in een klaverbladbocht weer naar beneden te denderen...weer op de hamstrings letten want de krampen dienden zich inmiddels. De finisharea lag echter al vlak naast me en ik hoorde de speakers al. Op de atletiekbaan probeerde Annette me nog naar een sub-2u50 te schreeuwen, maar een aanzet van 100m en mijn hamstrings protesteerden tegen de tempo-versnelling en lieten me meteen weer in het prettig voelende tempo terugvallen. Op de klok zie ik net de 2u50 passeren als ik uitermate tevreden de lijn passeer en mijn benen tot halt roep. Ik zie de Garmin overigens op 42,8km staan iets wat ik onderweg al vermoedde....de kilometerbordjes kwamen steeds meer later dan mijn kilometersignalen. Thuis had ik al gezien dat de route wsl wat langer zou zijn en met het kleine stukje nieuw route die niet op de parcourskaart stond zag ik op Garmin Connect dat de kaart ook op 42,7km kwam (via Endomondo bleek de marathonafstand na 2u47m47 te zijn volbracht).

Dit keer gelopen voor wat ik waard was en gek genoeg voel ik me conditioneel nog steeds fris. De belemmering vond ik vooral in fysieke pijntjes en ongemakken. Wellicht met iets betere voeding onderweg had er meer ingezeten, maar dan had ik wsl andere problemen gekend. Deze marathon was voor 100% ok. Nu klaar? Nou, een dag nadat ik besloot Spijkenisse te gaan lopen kwam mijn werkgever met de melding dat ze uitgenodigd waren voor de MidWinter te Apeldoorn. Tja...over zes weken dus mijn derde marathon in korte tijd. Dit keer echter gewoon meedoen. Doel? Gewoon lekker lopen en 3:00-3:15 vind ik prima. Sneller mag, langzamer ook...ik zie het wel. Ik doe gewoon waar ik me lekker bij voel...en zie wel hoe de wind in mijn zeilen staat.

Vliegen om het Kromslootpark.

Iedereen heeft ze wel...wedstrijden waar je ondanks je gevoel of nivo van dat moment altijd goed weet te presteren. Jaren geleden in Triathlon Schagen Old Skool zwom ik netjes, fietste ik leuk maar liep ik iedere deelname als een topper. Huizen ook zo'n wedstrijd waar de loopbenen zich opeens weer kunnen laten zien. In Woerden presteer ik het om mijn beste fietskant te laten zien. Afgelopen weekend was er weer zo'n feel-good wedstrijd. Het is ontastbaar en ongrijpbaar, maar ook hier heb ik bijna altijd magische benen.

De laatste weken goed en veel getraind en vooral ook weer variatie gezocht en gevonden door heuvelloopjes terug in mijn trainingen te brengen (laatste paar jaar teveel duurlopen...kort of lang). De trainingen gingen volgens de theorie vrijwel allemaal te hard, maar als iedereen echter volgens dezelfde theorie traint zijn er nauwelijks nog verrassingen en is sport ook niet echt leuk. Ik wijk dus graag af.

Voor de start was het weliswaar fris maar de zon was in alle blijheid aanwezig en liet zich gelden. Bij de warming-up zag ik Maikel Zuijderhoudt zijn skippings maken...man, wat ziet dat er toch mooi en soepel uit bij die jongen. Ook meetpunt Wanni Friderichs deed mee. Met een over het algemeen gelijkwaardig nivo zou ik me prima kunnen meten waar ik sta op dit moment. Ik voelde me fysiek en mentaal sterk. Het was nu een kwestie van kijken of gevoel met praktijk klopt. Na het startschot ging Maikel er snel vandoor...zoals verwacht. De verrassing kwam van Wanni die brutaal me in de eerste kilometer voorbleef. De openingskilometer is toch mijn terrein? Heel even kreeg ik twijfel over wat Wanni aan het doen was (topvorm of tactiek). Na de kilometer in 3:16 zag ik dat mijn tempo in ieder geval op hoog nivo was. De volgende kilometer kon ik steeds meer aandringen bij Wanni om het voortouw proberen over te nemen. De eerste twee pogingen werden nog afgeslagen, maar de derde was het toch raak. Niet zo zeer met het idee om er vandoor te gaan, maar als je dan in een groepje loopt, wil ik in ieder geval de workload eerlijk verdelen en het niet op de schouders van één persoon laten rusten.

De overname zorgde echter voor een klein gaatje dat Wanni in tegenstelling tot Hansje Brinker niet gelijk kon houden...het werd snel groter tot de term voorsprong gerechtvaardigd was. Nu ben ik wel van het beruchte schip en de bijbehorende stranden, dus ik wist dat er een moment (snel) zou komen dat de voorsprong zijn natuurkundige eenheid en grootheid zou behouden en a la het universum op een gegeven moment weer zou krimpen. Zaak was dus om te blijven bewegen. Ondertussen bleven de kilometertijden tot de 5 angstaanjagend snel. Na 17:22 zat de 5km erop. Toptijd en heel erg lang geleden. Inmiddels zakte het tempo wel wat terug naar 3:40/km maar het bleef op dit nivo goed voelen. Na de opgang terug richting dijk begon de tweede ronde. Idee was om hier weer tempo op te pikken omdat er nu weer een aantal kilometers met wind mee kwamen. Hoe ik ook mijn best deed, mijn Garmin bleef echter 3:40 aangeven en dreigt zelfs met een 3:45 in de 10e kilometer. De doorkomst op de 10km kwam na 35:50 en daarmee ook het keerpunt terug tegen de wind in. Ook nu laat ik de theorie voor wat het is door opeens wel te kunnen versnellen terug naar de 3:40. In het heen-weertje zie ik Wanni op zo'n 100m...en dat betekent doorlopen voor me. Terug in het park zie ik 10km lopers waardoor je een streefpunt krijgt. De snelheid gaat druppelsgewijs verder omhoog en sluit mijn laatste kilometer zelfs met een 3:38 en kom daarmee in 53:36 als tweede over de finish. Het gat met Wanni blijkt vanaf zo'n 5-6km constant te zijn gebleven en nog onder de 54 sluit hij het podium als derde.

Ik kan opnieuw terugkijken op een zeer geslaagde deelname aan de KSP waarbij ik toch keer op keer mijn beste benen weet te vinden. Je hebt nu eenmaal van die wedstrijden die wel (bijna) altijd lukken.

Even een smaakje wegspoelen...

Het is inmiddels alweer twee weken geleden dat ik mijn goede en snelle halve marathon van Amsterdam naar Ouderkerk a/d Amstel liep. Op dat moment had ik nog het idee om net zo snel als ik heen gegaan was ook weer terug te gaan. Helaas was ik op het kruispunt wel heengegaan, maar voelde ik me bij de teruggang richting het Olympische Vuur ook heengegaan...althans, de spieren en de spirit dan. Het tweede deel verzandde derhalve in een mooie rustige duurloop.

De dagen erna had ik op mijn linker-hamstring (en dit woord aan elkaar houden...de ham-string roept immers andere beelden op!) na weinig naschik van de afgelegde Amsterdamse marathon. De gehoopte spierpijn bleef uit wat in lijn was met de gewenste eindtijd. Spoedig kon ik dus de trainingen hervatten en een nieuwe kalender smeden.

Het eerste item op mijn nieuwe kalender zou de halve marathon van Renswoude weergeven. Aangezien de laatste maanden in het teken van lange duur stond zou het ingeslagen pad best voortgezet kunnen worden. In de wedstrijd zou mijn gevoel mij weer gaan leiden ipv een strak vooropgezet plan en vooraf bedachte tussentijden. Het startschot is de opening voor het schip dat ergens mag stranden. Vanaf de opening loop ik mee met de tweede kopgroep met hierin o.a. Michael Woerden, Han Wolsing, Melchior v/d Pol en triatleet Vincent Bohm. Met de wind op kop wordt er goed samengewerkt door het grootste deel. Op goed tempo wordt dan ook de 1e vijf kilometer ovebrugd. Toch voel ik mijn linkerquad weer gevoelig worden net zoals de laatste weken voorgaand aan Amsterdam. Geen blessure, gewoon stijf. Na een korte verhoging in NAP besluit ik het groepje te laten gaan en op eigen kracht verder te gaan.

Inmiddels loop ik in Niemandsland. De groep voor me verdwijnt uit zicht en achterop komt een sporadische 10,5km deelnemer aanzetten om vervolgens weer het ruime sop te verkiezen. Bij de 10km zie ik mijn voormalige groepje begonnen aan hun tweede ronde. Van de eerdere 5 mede-atleten zijn er nog drie over. De anderen gingen voor de 10,5km (wat vooraf al besproken was). Het timen wanneer ik op ditzelfde punt passeer leert me dat ik inmiddels een achterstand van 1 minuut 40 heb. Hetzelfde gebeurt andersom op mijn achtervolgers die ik op hetzelfde stuk passeer als waar ik eerder mijn voorgangers tegenkwam. Op een lang recht stuk zie ik het zwaailicht van de kopgroep. Zo dichtbij...maar toch heel ver weg. Een nieuwe meting op 15km toont een verdere achterstand van bijna 3 minuten. Achterom kijkend komen de achtervolgers wel dichterbij. Na 16km besluit ik de feitenmachine uit te zetten en puur het parcours op mijn klokje te tonen. Geen tussentijdse informatie meer omtrent snelheden en tijden...puur gevoel en knokken. Mano-a-tres-mano. Dapper trilt het klokje bij iedere nieuwe kilometer die ik dan nog wel bekijk. De eerdere 3:58/km (van 13 t/m 16km) heeft plaatsgemaakt voor een 3:48! De kilometers tellen snel af en in mijn hoofd gonst: "als ze willen winnen, moeten ze nu 3:38/km gaan lopen...no way" en ik blijf doortrekken.

Terug in Renswoude zie ik mijn achtervolgers uitgelopen zijn...althans, naar achteren en de positie kan me niet meer ontgaan. Na 1u20m54 stopt de klok en vermoed ik 4e overall te zijn geworden en 3e H40+. Bij de prijsuitreiking komt er een verrassing. De categorie is geen H40..H50, maar H35..H45. Opeens blijk ik eerste geworden in mijn categorie...die had ik niet verwacht. Een bos bloemen en enveloppe is mijn deel. Belangrijkere prijs is het optreden op gebied van wilskracht in de wedstrijd. Dat geeft een goede impuls voor komende maanden en daarmee is het smaakje van de twee halve marathonnen twee weken eerder helemaal weggespoeld!

A Tale Of Two Cities....And Two Half Marathons

21 oktober...D-Day! Vandaag was de Amsterdam marathon. Na mijn goede halve marathon tijdens de Geinloop (<1u17) werd in het triathlon-rustjaar een nieuw doel gesmeed. De focus zou na Wiesbaden compleet op een (laatste?) snelle marathon komen te liggen. Omdat mijn PR op 2u44 staat en een kleine verbetering me wel heel dicht bij het meest gunstige startvak zou brengen me ingeschreven op een iets grotere verbetering van dit PR. Geen idee of het zou lukken, maar wanneer je je erop inschrijft, moet je er in ieder geval voor gaan en voor strijden (op zijn minst in de voorbereiding). Het leek hoog gegrepen maar wanneer je het in blokken van 10km opdeelt valt het best mee.

Een maand in de voorbereiding (van de twee maanden) liep ik een toptraining (32km op de Veluwe 4x 4km marathon en tijd in 2u12) en leek het allemaal goed te komen en was de overtuiging volop aanwezig. Nu terugkijkend bleek die periode gek genoeg al mijn piek te zijn geweest. Na deze training zou het mentale aspect en daarmee onherroepelijk ook het fysieke neerwaarts gaan. De ultieme test in de Twiskemolenloop verliep compleet anders dan gepland en de laatste tien dagen in herstelfase werd het herstel overschaduwd door negatieve gedachten. De zekerheid begon steeds meer plaats te maken voor onzekerheid. De rustige trainingen werden een bevestiging in mijn hoofd dat het weg was ondanks dat de rustige trainingen juist geen info zouden mogen geven of invloed zouden mogen hebben. De laatste lange duurloop (10 dagen voor de marathon) over 25km met als doel 4:50 / km ging volgens plan, maar gaf mijn hoofd het definitieve verkeerde signaal.

De ochtend van de marathon was ik nauwelijks zenuwachtig tot ca 1,5 uur voor de start...het hele gevoel was vooral lusteloosheid. Pas op de startstreep begon ik enigszins zin te krijgen om te starten...het was ook redelijk fris dus dat zal ook meegespeeld hebben. Na de start was het tempo drukken om vooral niet te hard gaan. De 1e 5km had ik me voorgenomen met 3:44/km te gaan en iedere volgende 5km 1s per kilometer vertraging. Tegen mijn natuur in zou ik dus behoorlijk vlak willen gaan lopen zonder halverwege een voorsprong op het doel te hebben opgebouwd. Omdat ik in de voorste gelederen stond, kon ik meteen mooi mijn eigen tempo zoeken. Binnen de kilometer bleek ik ook dermate van voren te zitten dat er al kleine kliekjes onstonden en helaas niet van mijn beoogde tempo. Met de wind in het vooruitzicht besloot ik in de rug van het groepje voor me mee te gaan die leken te willen starten op de 3:40 / km. Als het eerste deel wind tegen achter de rug zou zijn, zou ik me laten zakken in tempo en de opgebouwde marge gebruiken om het volgende vak als bonus te zien. De 5km kwam in 18:30 waardoor de marge 10s bedroeg, maar ik liep lekker. De groep liet ik wel gaan om terug te gaan naar mijn tempo, de wind was immers nu in de rug. De volgende 5km ging goed volgens plan en het voelde prima, de marge bleef op het snelste schema 10s. Ook de 15km kwam ik precies volgens schema door en dit zou ook het punt zijn waar een kruising van de drie doelen zou zijn (het langzaamste doel zou de snelste opening kennen, maar meer verval). Omdat ik de wind vooral redelijk gunstig had, besloot ik me toch te richten op het middendoel (2u42) en niet te willen gaan voor de <2u40.

Na 20km werd Ouderkerk a/d Amstel bereikt (nog volgens schema) en kwam ik heel snel in een compleet andere wedstrijd terecht. De wind stond nu behoorlijk op kop en het lichte verval wat optrad begon in mij kop te dansen. Nog voor de 22km werd het doel opeens bijgesteld van 2u42 naar 2u48. De opgebouwde zekerheid van de 1e 20km bleek vreselijk broos en de onzekerheid kreeg de overhand...zwaar de overhand. Inmiddels liep ik boven de 4:00 / km en had het zwaar benauwd. Ik kwam in een spiraal terecht waar ik niet meer uit zou kunnen komen. Bij 27km stonden Annette en mijn ouders me aan te moedigen en ik gaf aan dat het niet meer liep, maar streed nog dapper door. Bij de 28km kwam er echter kleur in mijn ogen...hoewel zwart nu niet de kleur was die ik hoopte. Ik stond stil...het moment maar gebruiken om te plassen en voeding te nemen. Een dikke minuut langs het parcours gestaan in de hoop krachten terug te krijgen, het lukte niet en de kou eiste zijn tol op mijn hamstring die rap zou verstijven. De kilometers die volgden gingen met veel wandelen en steeds trager. Positie <100 werd snel positie 300+ en verder. Opgeven kwam niet in mij op, maar de doelen werden bijgesteld. Met 2u25 op de 37km zou ik 5:00 / km mogen lopen voor sub 3. Een dag eerder niet eens over nagedacht, nu leek dat het doel te gaan worden. Amper twee kilometer later opnieuw bijstelling tot het ultiem teleurstellende en meest wanhopige doel: finishen...ongeacht tijd. Er volgden 3 kilometers van ruim 6:00 per stuk. Hoewel de 1e 21km in 1u20 ging, bleek het verval enorm met het 2e deel in 1u45. Na 3:05:47 zat de ellende erop. Om me heen keken mensen blij...ik liep (mentaal) gebroken langs de finish en kon enkel nee schudden. Dit was niet wat ik gehoopt had, maar wat ik de laatste dagen onbewust wel voelde aankomen. Niet te hoog ingezet, niet te hard geopend, perfect weer, veel publiek, alles prima....kortom: het moment klopte persoonlijk niet en dat is ook marathon.

Is het nu klaar en ga ik met (marathon)pensioen? Geen idee...wsl zal ik ooit nog een snelle poging wagen, maar dat zal voor 2014 zijn. Volgend jaar weer Almere Triathlon...ook daar zijn doelen te behalen, maar wellicht kan ik beter eens alles op zijn beloop laten (hoewel het schrijven makkelijker is dan dit ook daadwerkelijk te realiseren...ik blijf immers een prestatie-atleet!!!).

Hogere wiskunde..

Dit weekend had ik een belangrijk speerpunt richting de Amsterdam Marathon op het programma gezet. Er zou een 30km op marathon tempo gelopen gaan worden. Met het niet doorgaan van de 30 van Almere viel het oog op de Twiskemolenloop nabij Landsmeer. De organisatie had naast de bekende afstanden ook een 30km loop toegevoegd als prestatieloop. Enkele weken vooraf had ik het parcourskaartje bestudeerd en in tegenstelling tot normale routes, moest ik hier toch wel even flink puzzelen wat wanneer welke kant op zou gaan (nog niet in correlatie met de andere deelnemende afstanden).

Bij het klaarmaken van mijn versnaperingen voor onderweg, bleek kleine Sjaak een van mijn flesjes als bijtring te hebben gebruikt. De Isostar die ik erin had gestopt, kwam er met een minuscuul klein straaltje net zo hard weer uit. Gelukkig zat het lek hoog in het flesje dus oplossing bleek vrij simpel: slok eruit drinken en de voedingslijn kwam onder het lek te zitten (easy as that). Dit bleek echter een voorbode op hetgeen komen ging. Tijdens het inlopen bleek in mijn drinkbelt linksvoor een soort stofmoeheid te zitten, waardoor het aldaar aanwezige flesje niet de vastigheid had die je als loper wenst. Ik dacht dit te kunnen oplossen door hem telkens terug in zijn houder te duwen. Zo'n 400m na de start bleek dat scenario al overboord te kunnen in navolging van het flesje wat datzelfde scenario al voorging: overboord. De anticipatie was gelukkig goed geweest door in dit specifieke hokje de voormalige bijtring van de destijds kleine Sjaak te stoppen.

Mijn opdracht was vandaag vlak lopen...zo vlak als mogelijk om te kijken hoe dat voelt op een langere afstand. Ik kwam daardoor als 2e van de baan af om het avontuur in den open te beginnen. De klok nauwlettend in de gaten houdend. De eerste kilometer gaf net onder de 3:40 aan waarbij ik het gevoel had te wandelen. Ik hield het grote plaatje echter in beeld en de medeloper die ook kenbaar maakte voor een 1u54 te gaan vandaag liep langzaam op me uit terwijl de 2e kilometer in 3:42 ging. Volgen zou dus een te hoog tempo beteken (bij doortrekken zou je immers op 1u51) uitkomen dus ik hoopte de medeloper met dit eigen tempo op later tijdstip nog ergens tegen te komen. De kilometers erna moest ik tempo blijven drukken en het tempo bleef in een lineaire lijn enorm vlak rond de 3:45. Na 8km luidde de bocht naar links een kleine 2km open stuk in...met behoorlijke wind op kop. Hier moest ik wel even wat inleveren door de kilometers af te leggen in 3:51 per stuk (mijn parcoursherinnering van Amsterdam is dat het minder open is, dus ik hoop een dergelijk deel dan ook niet tegen te komen). De Garmin afstand die bij 5km een kleine voorsprong aangaf tov de routekilometetrering gaf bij de 10km nu een kleine achterstand aan. Een doorkomst van 37:20 was genoteerd, prima dus want ik had niet echt het idee flink aan het werk te zijn.

Na 13km kwam ik terug in de 'bewoonde' wereld en nu begon het lastig te worden (zo bleek later). Niet zo zeer het fysiek zou nu getest gaan worden, maar de kennis. Op de vraag aan de aldaar aanwezig zijnde vrijwilliger "30km, 2e ronde, rechtdoor?" (in de wedstrijd beperken dergelijke vragen zich tot dergelijke kreten) kreeg ik een volmondig ja te horen. Toen ik 1,5km later echter in een kleine 56 minuten het 20km-bordje passeerde en ik toch echt blanke benen onder me zag schuifelen verkeerde ik in een kleine identiteitscrisis. De Garmin bracht me verlichting door me resoluut te vertellen dat ik er toch echt pas 15 op had zitten. De wet van de quantumdynamica had zijn intrede in het hardlopen gedaan: de waarheid van een route is pas dan gewaarborgd indien deze ook als feit tot uitdrukking gekomen is...tot het moment van deze waarheid is feitelijk iedere route de juiste en kunnen alle afslagen tegelijk de waarheid vormen (je hebt wel eens van dergelijke Eureka en E=MC2 openbaringen in het hardlopershigh).

Na deze conclusie kreeg ik snel een nieuwe conclusie...doordrukken op tempo zou totaal geen nut hebben want de 30km waarvoor ik gekomen was, was verloren. Met dit besef verdween de concentratie als sneeuw voor de zon (of donderklap bij heldere hemel...kies je eigen metafoor hier). Het tempo vloog omlaag en al snel werd de 4:00/km gepasseerd. De hartslag ging inmiddels over in duurloopzone en het enige wat ik in mijn hoofd had was maar richting de finish te gaan en zo snel mogelijk naar huis met 'slechts' 25km op zak. Toen ik opnieuw bij het gebied aankwam waar andere natuurwetten schenen te gelden, toch maar even gestopt om aan de vrijwilliger te vragen wat nu de bedoeling was van het parcours (ik zag van rechts lopers komen vanuit een gebied die ik niet eerder gezien had). Ik moest nog kort rechtdoor en daarna rechtsaf (voor finish). Toen ik dit opvolgde werd me langzaam duidelijk dat dit dus de ronde moest zijn die in eerdere fase de waarheid zou inluiden. Ik kon snel concluderen wanneer ik die lus alsnog zou lopen er uiteindelijk toch nog een 30km gelopen zou worden. Mijn doeltijd was echter inmiddels onmogelijk geworden (liep al meerdere minuten achter hierop), maar een tijd van onder de 2uur was aanwezig en daarmee ook verbetering van mijn clubrecord bij Running2000.

De lus werd volbracht en opnieuw op weg naar de finish kwam ik een medeloper tegen. Hij vertelde me dat hij de lus nu al voor de 4e keer aan het volbrengen was en geen idee had in welke realiteit hij zich nu bevond. Onderwijl haalden we lopers in die mopperden dat je voor zeven euro inschrijfgeld toch een fatsoenlijke beroutewijzering zou mogen verwachten (in gedachte gaf ik ze gelijk). Na 1:59:58 werd de finishlijn gepassseerd en gaf mijn Garmin 30,00km aan. De organisatie had dus wel een hele strakke 30.000m weten neer te zetten, maar de briefing vooraf had hetgeen wat volgen ging eigenlijk al ingeluid: "Gij zult de bordjes 30km volgen totdat gij dezen niet meer aanschouwt, hetgeen voor thou het moment zal zijn om den bordjes van de 16,1km te zullen volgen" (en dit verhaal nog behoorlijk verloren gaand in ruis op de microfoonlijn).

Na de finish meteen balend vertrokken...wel in een lichte hardlooppas, want fysiek voelde ik me nog steeds oppersterk. Enige wat me aan de afgelopen twee uur herinnerde was een linkerkuit die het blijkbaar toch wel indrukwekkend vond, want die zat redelijk vast. Maar ja, na een 30km acht dagen eerder en een 28km 3 dagen eerder had hij ook wel reden om in dergelijke staat te verkeren. Er zal nu tot Amsterdam nog ergens 1 dertiger volgen komende week en dan begint het aftellen. Ik zal mijn schema inzetten op 2:39:50 om van daaruit te kunnen zien wat uiteindelijk op de klokken komt. Het meest realistische is een persoonlijk record (2u42), maar wie weet als ik een topdag heb...en dan kun je beter tempo vol moeten houden dan nog eens na 30km te gaan versnellen.

Het bijbehorende schema is overigens: 37:20 / 37:40 / 38:00 / 38:20 wat als losse 10km zeer makkelijk voelde, maar als serieel geheel toch best wel een uitdaging lijkt te vormen. Binnen drie weken weet ik meer...

En het...

En het...was weer tijd voor een wedstrijd. De Wolderwijdloop te Zeewolde was immers alweer een jaar geleden. En het zag ernaar uit dat het mijn dag zou worden, lekker koel (14 graden) een waterig zonnetje en een bries (hoewel de geluiden om me heen aangaven dat het toch wel behoorlijk woei). Half uurtje voor de start tegen mijn gewoonte in nog 2km ingelopen en het voelde goed. Ok, de onderrug liet zich gelden, maar die moest maar even op zijn wervels bijten. Bij de start had ik me nu eens een goede positie verschaft en het ging meteen op full-speed. Na 500m liep ik in het groepje: Wilfried Verhagen, Koen Henkes en Albert Meijer en het ging niet eens hard (zo leek het). De doorkomst op de 1e kilometer toonde echter de ware snelheid: 3:13...noem dat maar niet hard. Qua feit is dat f**king snel! Tijdens een klein stukje crossen onstond het gaatje naar de drie. Ik zou het niet meer dichtlopen. Ondertussen liepen we vol op de dijk en het briesde toch behoorlijk. Met de mannen in het vizier houdende kon ik het tempo wel hoog houden met een lage 3:30. Het verlaten van de dijk luidde een tijdelijke versnelling in. Niet omdat ik harder wilde, maar dat gaat vanzelf met wind in de rug en hellend vlak af. Ik zag mijn klokje bij de 4e km nog een snelle 3:25 aangeven. Inmiddels kwam de finish 1e ronde in zicht en het leek er steeds meer op dat het een prima ronde ging worden. Na 17:30 werd ik kortstondig door het publiek aangemoedigd om daarna snel (minder snel dan 5km ervoor, dat dan weer wel) aan mijn 2e ronde te beginnen. Bij het opgaan van de dijk ging mijn quad weer pijn doen en het ging toch wel redelijk langzamer hoewel het gevoel goed was. Na het stukje cross opnieuw de dijk op en wind tegen. Liep ik eerder nog de 3:30, nu bleef ik steken op 3:52. Gelukkig de wetenschap dat ik de rugwind en het stukje flauwe helling af nog voor de boeg had (ik klokte hier opnieuw een snelle 3:33). De positie was inmiddels vervallen tot een 7e met nummers 5 en 6 op geen 100m strak voor me. Tot 8km leek het erop dat ik nog zou kunnen vechten voor de sub 36, maar (scherpe) steken in mijn onderrug gaven dat ik niet harder moest gaan en het zou hoe dan ook toch al een prima tijd worden. Met een slotkilometer van 3:42 kwam ik net 13 seconden te kort voor de 35er. De 36:12 is echter zeker prima en het resulteerde ook nog eens in 1e H40+. Ook een leuke opsteker. In de grafiek zie ik later een zeer vlakke lijn vanaf 1,5km in de hartslag. Qua intensiteit dus een perfecte inspanning. Toch voel ik geen vermoeidheid. Dat bleek een dag later ook wel toen ik Annette meldde dat ik een stuk ging lopen. Op de vraag hoeveel antwoordde ik nog tussen de 5 en 34km...afhankelijk van het gevoel en het werden er toch vrij makkelijk 30 met een leuk tempo tot de 27km (2 uur precies). Geen drinken meegenomen dus de boiler was toen echter wel leeg. Vanaf 27km nog 3km relaxt uitgedribbeld om de marathon in 24 uur te voltooien. Komend weekend een laatste marathon test in de Twiskemolenloop met een 30km tegen marathontempo, maar de laatste weken gaan steeds beter en het zal dus vast wel goedkomen!

Blij dat het de helft was...

In aanloop naar de Halve van Hattem heb ik een zware week gedraaid met (gek genoeg) wel wat gaten in het midden. Zes dagen voor deze wedstrijd liep ik een dubbele 18km over twee nieuw uitgezette routes (Garmin helpt me perfect om van de gebaande paden af te krijgen...letterlijk). De ochtendroute liep dwars (opnieuw letterlijk) door het Visvijverbos bij Lelystad. Ik woon nu toch hier al ettelijke jaren, maar nooit van het bestaan afgeweten dus nieuwsgierig en verrast dat in GarminConnect bleek dat hier 'fietspaden' doorheen liepen. Nadruk op liepen, want ik heb ze niet kunnen ontdekken. Toen ik na 7km bij het bos aankwam zag ik een gluiperig smal schelpenpaadje lopen. Dat was het laatste van de menselijke beschaving (kunnen die twee woorden bij elkaar?) wat ik de komende twee kilometer zou zien. Ik ging off-road...en hoe. Kietelgras tot de blote knieen en laatste 200m zelfs vochtig riet tot de oksels...was een nieuwe ervaring. De 2e route van 18km in de middag ging over bekender terrein hoewel nog steeds als route nieuw te beschouwen (de stukken an sich waren bekend, maar nimmer tot route aaneengeregen). Beide lopen ging behoorlijk rustig, maar uiteindelijk toch een smashing 36km op de teller op 1 dag (mijn langste training).

De dag erna maar wat rust genomen (werkzaamheden en het lichaam stelde het ook wel op prijs). Dinsdag weer echter aan de (volle) bak. Een 13km op gevoel werd toch uiteindelijk een 13km met flink tempo (3:57/km). Het lichaam kon het verdragen en wie ben ik dan om NEE te zeggen. Dag later stond echter opnieuw een behoorlijk initiatief op het programma. Langs een zeer mooie route (opnieuw dwars) door de Veluwe (toch flinke stukken off-route, maar nu goed begaanbaar...aanrader voor iedereen overigens!) zou ik een ruime 30km afleggen met 4 blokken van 4km op marathontempo (of een benadering ervan). Het ging wel heel erg lekker en ik voelde me werkelijk super. De tempoblokken gingen in 3:45/km dus dat is gewoon hard (2u38 als ik dit in Amsterdam zou kunnen...tja, als). De herstelblokken (2km) gingen echter ook op hoog tempo (4:20). Niet dat ik snel de Veluwe wilde verlaten, maar rondom Zandenplas (waar ik ook langskwam) werkt magisch op me...iedere keer weer. Een kleine 2u12 was mijn auto verbaasd me weer te zien na de 32km (ik was nog een paar keer verkeerd gelopen: "Moet ik hier rechtdoor? Er is enkel een hazepad..." (wat ik soms moest kiezen omdat de ruiterpaden wel hele grote pony's konden herbergen).

Goed...tot zover de twee dagen VOOR de wedstrijd (er werd hierna wel redelijk hersteld, maar een ritje Parijs en terug omdat Annette en ik even weg wilden helpt niet super aan het herstel...met de benen in de nek omdat Sjaak zonodig ook voorin wil zitten...bij je voeten). Hattem is een middagwedstrijd (16:35 start) waar ik vaak niet goed mee weet om te gaan. Hele dag is ingesteld op wachten en vraagtekens (wanneer eten, wat kan ik nog wel/niet doen). Het loslopen om 12:00 gaf niet echt superbenen, maar goed genoeg. De start ging uiteindelijk nog redelijk (3m25), maar ik had me voor de start toch weer weg laten drukken door twee heren die braaf vertelden (tegen elkaar) een 4:00/km te willen gaan lopen (stap dan wat meer naar achteren). Ik moest dus in 1e instantie licht zigzaggen om wat naar voren te komen. Ik kwam uiteindelijk (na ca 1,5km) tot op 5m van nr 1 (Bas Mekking), maar voelde toen snel de benen (vooral links weer en nu grote quadricep) al vollopen. Bovendien had mijn Forerunner moeite met geduldig wachten gehad. Een half uur voor de wedstrijd hem prikkelen betekende dat ik de 1e 7km uiteindelijk zonder snelheidindicatie liep (gek genoeg registreerde hij -bleek later- wel de gelopen route). Een kontplakker moest ik nog op kop dwingen door flinke snelheidsafname nadat hij 2km in mijn rug had toegekeken (vlak daarna riep hij nog: "Samenwerken...met zijn drieen!"...no way dus, had je eerder moeten bedenken). Ondertussen gingen mijn buikspieren ook protesteren en voelde het allemaal niet echt fijn. De bordjes waardoor ik mijn tussentijden kon zien gaven niet echt positieve berichten. De 5km gaf een ruime 18+ aan en ik liep al een tempo waarmee de volgende 5km hard richting de 19+ zou gaan. In mijn hoofd was ik al meer bezig met stevig trainen dan met nog een wedstrijd lopen. Dit gehark duurde tot ca 18km (ik lag inmiddels 7e) en mijn hartslag was van 170 na 4km teruggevallen tot een (voor training leuke) 160. Een blik achterom leerde dat er nog atleten achterop dichterbij kwamen. Dit gaf waarschijnlijk moed en kracht en ook lossere benen want opeens ging het tempo weer omhoog. Van ampele 4:00/km de kilometers ervoor kwam ik terug naar slotkilometers in 3:55, 3:52 en 3:49 (en een slothartslag op 174). De tijd was verre van goed maar ik kan het gelukkig relativeren en verklaren. Richting Amsterdam nog wel wat werk te verzetten (hoewel ik met de tijd toch tevreden kan zijn) en dan vooral in de laatste week. Rust is immers een zeer belangrijk facet in sportbeoefening en dit component moet ik die laatste week ten volle gaan zien te benutten. Ik ben wel blij dat het nu slechts de helft was van wat ik over een ruime maand wil gaan doen.

Link: Garmin Uitdraai