Triple forty-two...

Bij deze titel zal menig darter nu zijn wenkbrauwen fronsen, maar aangezien het hier over het volbrengen van een derde marathon in krap drie maanden tijd gaat zouden de wenkbrauwen bij het zien van de posturen van de dartheren tegenwoordig dezelfde kant op deinzen indien zij de triple forty-two zouden volbrengen.

Goed...we hebben het dus over een midwinter, een marathon en dat in Apeldoorn. Na Limburg bevinden zich op deze uitgekozen route de hoogste bergen van het kleine landje. Sinds Spijkenisse zo'n zeven weken eerder nog wel getracht om na kort herstel weer in marathon-modus te komen, maar dat wilde niet echt meer lukken. Een 20km werd nog goed volbracht met 15 in het uur als training vijf weken voor Apeldoorn, maar daarna stokte de teller met nog 1x een 23km met veel tegenzin (de wind en kou helpen in trainingen niet echt mee). Op Texel werd nog een 28km gelopen...maar die was dan weer gebroken...en zo voelde ik me ook de dagen erna. In de tussentijd begonnen met krachtoefeningen (Insanity)...leuk, zwaar en iets te fanatieke start bij verkeerde kledij. Een half uur springen op blote voeten waarbij de enkels alle standen voor zijn botten kreeg...dat is vragen om problemen. Laatste maand dus ook lichte klachten gehad in achilles en lies...eigen schuld. Moet toch beter weten zo langzaamaan.

De weken kabbelden zo voorbij...en dan is opeens de dag weer daar. Het was een zonnige, frisse dag op weg in de auto naar Apeldoorn. In Orpheus mijn spullen gestald en langzaamaan naar het startvak begeven. Sta je dankzij de werkgever opeens (weliswaar op verzoek) in het wedstrijdvak...maar dan ook echt helemaal vooraan. Nu is het niet dat ik een flater sla...maar dit was dus bij de genodigden. Toen 'wij' "genodigden" (je voelt je snel één van hun) achter de hekken moesten toch maar wel bescheiden de achterste van de vier linies gekozen. Doel was heel erg ingehouden starten en dan moet je niet bij Kenianen of Krotwaars in de buurt staan...althans...ik niet! Ondanks dat ik me mega aan het inhouden was ging de 1e kilometer in 3:51...dat is toch sneller dan de 4:17, maar het voelde als 5:00...zo makkelijk en ontspannen voelde ik me. Ook de kilometers die gingen volgen zouden niets aan het gevoel wijzigen. Het tempo bleef in continue intensiteit (snelheid wilde wel eens wijzigen afhankelijk van de hellingspercentages) doorgaan. Zo nu en dan haalde een groep mij in...en soms haalde ik mensen in (en zelfs ook weer groepen terug). Onderweg kom ik Tom Fokkens en Geert Nobel nog tegen en volledig fit maak ik een kleine detour voor een high-five. Op de vraag van Teus hoe het gaat antwoord ik: super-makkelijk. Dit was op 25km...en 3km later sloeg het beeld om. De Asselronde mocht rechtdoor de Loolaan af richting de groene boog...en 'wij' marathonlopers rechtsaf. Terug de heuvels in. Voor me loopt iemand weer flink zijn PR te verbeteren door de bochten af te steken buiten het parcours om en zijn fietser op de wind tegen stukken voor hem te laten fietsen. Tja...een confessie bij Oprah zou hem niet misstaan hebben...maar dat duurt dan nog een paar jaar!

De klim begint zijn tol te eisen op de achilles die nu flink gevoelig wordt. Het tempo gaat daardoor omlaag van zo'n 4:10 continu naar 4:30+. Bij de 30km pak ik de rust om mijn achilles weer op een lijn te krijgen. Dat werd teveel gewaardeerd en de zeven kilometers die volgende werd het ritueel nog een aantal maal over gedaan (zelfs tot boomduwen aan toe). Ik scoor hier dan ook een aantal vijf-plussers waar ik amper drie kwartier geleden nog dacht aan twee vingers, een neus en een twee-uur-vijvenvijftig. Bij 37km stop ik opnieuw om mijn achilles te rekken als een sportieve fietser me vraagt wat het probleem is. Wanneer ik aangeef dat mijn achilles weigert...pakt hij resoluut mijn voet en zegt: "Ik maak je enkel even los". Inmiddels is Melanie (Spruijt) en Irene Kinnegim me (weer) gepasseerd. Wanneer ik weer ga lopen roept de fietser me toe dat ik naar Melanie toe moet en samen moet gaan werken. De pijn is compleet verdwenen en ik loop in volle vaart naar voren met 15kmu (moest flink werken om Melanie in te halen). Ondertussen krijg ik techniekaanwijzingen van de fietser: naar voren leunen, lang maken...ARM-INZET en mijn tempo blijft zeer hoog. Ik kom bij Melanie, kijk om en zie dat het tempo net iets te hoog is. Vlak daarna komt ook Irene weer terug in het vizier en het blijft maar hard gaan onder de aanmoedigingen. Bij de 40km begint het kaarsje te dimmen en omkijkend zie ik dat Melanie toch goed gevolgd is en weer terug in mijn slipstream komt. Om mezelf op te peppen en een nieuw doel te krijgen, te hebben en te houden kies ik om haar de laatste kilometers te hazen. Gek genoeg is dat niet enkel voor haar een voordeel, maar dat geeft me die push om te moeten blijven lopen. Ik sleur haar mee naar voren en alle pijn van een kwartier eerder is helemaal weg. De boog komt uiteindelijk na 3:03...en laat dat nu EN mijn voorspelling zijn EN mijn startnummer. Hoe toevallig kun je het hebben (en dus niet op gelopen!).

Ben nu blij dat het avontuur over is welke in augustus begon met nog 1x een snelle marathon in Amsterdam...maar al snel een flink vervolg kreeg. Na zes maanden marathon-head ben ik niet zozeer fysiek klaar met de marathon...maar mentaal. Maar ja...over zeven maanden mag ik weer in Almere...gelukkig mag ik dan een stukje warm-zwemmen en fietsen voorgaand. Ook leuk!

1 Weg, 738 benen en 4000 lichtjes

In navolging van de populariteit van een cijfer in de titel van diverse literatuur heeft deze blog ook wat cijfertjes als opening. Nu wil ik niet beweren dat snotterende mannen en vrouwen met zwaarbedekte lichaamsdelen in afscherming van koude omstandigheden evenveel erotisch gezinde lezers zal trekken als 'mijn collega' dat heeft gedaan met '50 tinten grijs'...het heeft wel meteen jullie aandacht!

De dag is 25 januari 2013...de start van een nieuw ATC en de start van een NIEUW ATC. De organisatie heeft de succesformule van het traditionele circuit omgegooid en met innovatief denken wordt het succes getart en opnieuw (uit)gevonden. Op deze dag...hoewel, de dag was al bijna voorbij, begeven driehonderdnegenenzestig atleten met dubbel zoveel benen zich over een donkere weg langs het Gooimeer. De organisatie heeft in aanloop naar de KidneyRun@Night verwoedde pogingen gedaan om de mannen van het Guiness Book Of Records te overtuigen dat de vierduizend waxinelichtjes op rij langs het parcours wel degelijk de langste landingsbaan in de geschiedenis van de luchtvaart vormden. De mannen waren echter niet te vermurwen en het record blijft vacant. De atleten genoten echter zichtbaar van de spookachtige omgeving en sferen.

Ikzelf had met het oog op het donker en de gladheid het voornemen om geen risico te nemen en vooral op zeker te lopen. Dit hield een zeer behouden start in waarbij medeatleten hun kans schoon zagen en mijn handelsmerk spontaan overnamen: een bliksemstart. Zelf glibberde ik nog de eerste bochten door en bevond me meteen op positie 20. Verbazingwekkend hoe hard anderen durfden te vertrekken. Ik weet Frank Veltman naast me en Wanni Friderichs en Menno van der Meer voor me. Voor het klassement zijn dit mijn directe concurrenten. Dit jaar is een podiumplek de grote vraag. Allen kunnen ze goed lopen en fietsen en Frank en Menno kunnen ook nog eens sterk zwemmen. Vierde eindpositie lijkt nu het hoogst haalbare. Allemaal gedachten die in je opkomen in de eerste kilometers langs het donkere Gooimeer. Frank heeft inmiddels een gaatje moeten laten en voor me zie ik de lange gestalte van Cor Boerman opdoemen. Ik moet nog een paar kilometer flink doorlopen om bij te komen maar eenmaal in de buurt moet ik even wachten met passeren. De terugweg laat helaas weinig ruimte om te passeren met alle tegenliggers. Terug in haven na de eerste lus lijkt de sfeer er goed in te zitten en ik herken de aanmoedingen van Merijn Schuurman aan zijn stem. Gezien heb ik hem niet want de frisse tegenwind zorgt voor tranende ogen...en oh ja, het was donker!

Bij begin tweede lus (een andere dan de eerste overigens) moeten wij atleten onder een boog door welke geflankeerd is door een bouwlamp: Gamma zei u???, ik zag wel enkele seconden enkel nog gammastralen in mijn ogen flikkeren...de weg was nog zoeker dan een paar minuten daarvoor. Toen het licht terugkeerde kwamen ook de vrolijk flikkerende lampjes terug en ik loop verder. Van Annette hoorde ik dat ik inmiddels twaalfde lag en voor me doemt een groot postuur op. Zo'n man van dik 90kg die je niet voor je verwacht, maar het wel mooi even doet. Langzaam komen onze wegen kortstondig samen om daarna weer te splitsen (figuurlijk dan, want de lampjes doen goed hun werk om de driehondervijfenzestig -er waren een paar uitvallers- dwaallichten op het rechte pad te houden. In de verte komt de volgende loper in het troebele beeld. Wanneer ik hem bijhaal blijkt het Menno te zijn. Dit verbaast me aangezien de loopcapaciteiten gelijkwaardig zijn. Opnieuw is het samenzijn kortstondig en wordt de weg in eenzaamheid vervolgd. Na het keerpunts stopt de wind met tegenwerken en gaat nu in de rug blazen. Milco Driessen, de leider in de wedstrijd, heeft een megagat geslagen, maar de rest ligt toch behoorlijk in de buurt. Het tempo is inmiddels weer flink omhooggekrikt van 3:55 (wind tegen) terug naar 3:40 (wind mee). Ik loop nog steeds heerlijk ontspannen en alert. De mijnlamp die ik opgezet heb helpt prima om de weg nog enigszins te kunnen lezen en me te behoeden voor oneffenheden. Op zo'n kilometer voor de finish krijg ik van toeschouwers te horen: "vlak voor je loopt Lampie...", die is dus met een prima wedstrijd bezig. Ik versnel niet en blijf in het cadans van de afgelopen negen kilometer. Terug bij de bouwlamp die nu elke gelaatstrek mijdt is het laatste gladde stukje richting finish, een bocht...en de benen houden na zevenendertignulzeven halt. Een prima tijd een week voor de trilogische marathonwinter. Had vooraf een achtendertiger in mijn hoofd en deze zevenendertiger voelde uiteindelijk net zo makkelijk.

Na de finish was het nog wel even wachten op de prijzenceremonie. Voor mij was het ook nog even onduidelijk of ik nu derde H40 of vierde was geworden. Annette en Sjaak waren inmiddels behoorlijk verkleumd, maar bleven trouw mee wachten. Uiteindelijk bleek ik toch vierde geworden te zijn. Het was een hele aparte ervaring en boven verwachting leuk om te doen. Nu nog een weekje rustig doorlopen en naar mijn best voorbereide marathon ooit...ahum... Ik zal wel zien wat Apeldoorn in petto heeft voor me. Ik kom dit keer niet voor een tijd, maar enkel voor de afstand en dan is met Amsterdam en Spijkenisse toch nog een flinke basis gelegd om ook Apeldoorn op normaal tempo mee te doen. Ik start onder nummer 303...zal dat ook mijn tijd worden. Wellicht moet ik flink doorlopen, maar kan ook halt moeten houden voor de finish. De klok tikt door.

Overigens bleek de aanmoeding niet Lampie, maar Wanni te betreffen. Tja..de oren waren dus blijkbaar ook wat dichtgevroren.

Met ongenoegen geen genoegen nemen!

Na mijn tegenvallende of teleurstellende (het tijdstip van de dag wil deze woorden in retrospectief nog wel eens aanpassen) deelname aan Amsterdam heb ik welgeteld twee dagen lopen chagerijnen. Achteraf (is altijd makkelijk) had ik gewoon niet moeten starten. De hele voorbereiding (ook altijd makkelijk achteraf) klopte niet. De daken konden me niet hoog genoeg zijn, lange trainingen werden veelvuldig niet compleet afgemaakt, de piek was veel te vroeg, de taper veels te rustig en lang, de overtuiging was er niet, er zou tegen een (die van mij in deze) natuur in gelopen gaan worden op een strak schema. Het al vaker genoemde schip en de bijbehorende binoculair die de horizon afspeurt hoe het schip zolang mogelijk van strandingsmogelijkheden gevrijwaard kan blijven is meer mijn ding. Starten, knallen en langzaam maar zeker instorten maar vechten voor wat ik waard ben. Bij de start van Amsterdam slechts één gedachte: wat in vredesnaam doe ik hier (en vul hier maar heel veel vraagtekens in). Vanwege de eerder genoemde daken wilde ik toch pogen te lopen voor wat ik waard was, maar een klein deukje in het zelfvertrouwen in de vorm van wat windvlagen zorgden uiteindelijk voor de vrije val naar teleurstelling. Na afloop enkel ongeloof, onvrede maar vooral frustatie dat ik niet dat gedaan heb waar ik al dik 20 jaar in excelleer: het uitvinden van mijn eigen wiel en daar vol geloof en overtuiging in blijven geloven en overtuiging uit blijven halen. Ik ben nu eenmaal de triatleet die kijkt hoe sterk hij is als de eenzame fietser die vecht tegen de wind...oftewel..Sinatra´s My Way.

Twee dagen na Amsterdam had Annette weinig overtuigingskracht en opbeurende woorden meer nodig om me te overtuigen dat ik voor eind 2012 een nieuwe marathon zou gaan pogen. Dit keer zou alles wat fout ging voor Amsterdam niet meer gebeuren (en vul hier dan maar veel uitroeptekens in). Niemand zou mogen weten waar ik aan zou beginnen. Geen (zelf-ingebeelde) druk van buitenaf, geen trainingen meer inkorten, laat staan overslaan en belangrijkste geen plan trekken, maar gewoon gaan als een schip. Doelen kunnen geen teleurstelling worden als je ze niet hebt! Met dit inzicht was de datum en lokatie na vlot zoeken snel gevonden: 16 december te Spijkenisse.

Met deze inzichten en wetenschap ging de voorbereiding vlekkeloos. In acht dagen tijd werd drie maal een 30+km als trainingen gelopen met steeds langer wordende snelle marathon blokken...en dat terwijl na de 3e 30km nog de Kromslootpark op het programma stond. Ik was in deze wedstrijd in absolute topvorm en 100% strijdvaardig. Beste trainingsmoment lag 10 dagen voor de marathon: een 25km die ongenadig sterk in een wit landschap bij blote knietjes werd afgelegd binnen de 1u43 (oftewel: dicht tegen de 15kmu). Hierbij moest ik soms nog mijn voeten terugzoeken die op stukken alle kanten opglibberden. Mijn laatste piekmoment (de Koude Polder Loop) ging helaas niet door waar ik een zeer goede Welcome Back tijd wilde zetten. Alles was gebasseerd op het verkrijgen maar vooral behouden van overtuiging. Pas drie dagen voor de marathon kwam langzaamaan de afbouw (hoewel een rustig duurloopje over 8km in 14kmu nog steeds geen echte taper is). Het hele hoofd en fysiek klopte dit keer wel: gretigheid en overtuiging voor de start. Afspraak met Annette was dat wanneer het niet zou gaan ik zo snel als mogelijk zou uitstappen om niet opnieuw voor de deuken te gaan...maar met als enige doel vooral goed te lopen en de uiteindelijke tijd voor lief te nemen zou uitstappen niet echt aan de orde komen.

Bij de start de allervoorste lijn opgezocht en een ieder die voor me dreigde te gaan vermanend aangekeken. Dat ik niet zou winnen wist ik al, maar een podiumplek in mijn klasse was zeker niet uitgesloten (ongeacht wie mijn tegenstand was een top drie vereiste een 2u48 had ik gezien). Na het startschot nam ik na 100m de koppositie en onder luid gejuich verliet ik na anderhalf rondje atletiekbaan of 600m plek waar ik zo hard als mogelijk weer naar terug zou willen keren. De kop behield ik uiteindelijk 1500m en ik voelde me sterk. Bij de 3km zou Annette klaarstaan om me in dit avontuur te gaan begeleiden vooral stilzwijgend want aanwezigheid is voor mij voldoende. Na amper 4km zie ik voor me een stevig talud opdoemen...damn, dat gaat kracht kosten en dat kostte het ook. Na deze zouden er echter nog vele volgen. Mijn parcourskennis had me in combinatie met mijn weerkennis wel laten zien waar ik vooral de stevige tegenwind zou gaan verwachten, maar hoogteverschillen verwacht je niet snel in het polderlandschap en was ik niet echt op voorbereid. Na 5km (18:10) en inmiddels al twee taluds voelde ik al dat de Kromslootparkkracht er dit keer niet was, maar mentaal nog steeds sterk. Vanaf 7km zou het eerste deel van 3km vol de wind op kop volgen wat verder zijn krachten van me eisten. Het restje gedachten aan de 2u40 ging snel weg en maakte plaats voor absolute leegte en totale focus in mijn hoofd. Bij 13km kreeg ik last van pijn in mijn onderrug, maar twee kilometer later was dit weer onder controle. De weg was lang, glooiend, kronkelend en vooral eenzaam als wedstrijdloper. Na een uur nam ik (op aandringen van Annette) mijn eerste slok drinken...die viel slecht want het was voor mij lekker fris, maar het drinken op weg naar mijn inwendige voelde als een blok die korte buikkrampen veroorzaakte. Hierdoor kreeg ik angst voor nieuwe pogingen tot drinken en stelde dit zo lang mogelijk uit. Vanaf 17km (na een 3km rugwind) kwam het zwaarste open stuk wind tegen. Dit was vooral lang en zwaar en toch bleef ik dicht tegen de 3:50/km aanlopen maar vroeg opnieuw veel kracht. Ik wist dat bij 23km er een lang stuk (tot ca 33km) van gunstige parcourswisselingen zouden volgen dus het was even doorbijten. Ondertussen zag ik bij de scherpe bochten mijn concurrenten nog op grote achterstand, maar het was zich inmiddels aan het stabiliseren. Opnieuw een slok drinken en opnieuw last van het koude blok op weg naar beneden. Toen ik het Annette vertelde, maakte ze er snel moedermelk van en werd er daarna het drinken vanuit de borst gegeven...dat hielp prima, want het was snel warm en drinkbaar geworden.

Bij de 25km linksaf en de zoveelste beklimming, dit keer een dijk naar boven (stevig). Amper een kilometer later weer naar beneden...nog steviger en ik moest tegenhangen om de controle over de benen niet te verliezen. Imiddels begon het te regenen en was het even erg koud geworden en nog steeds liep ik super. De tijden waren zich langzaam aan het vertragen, maar nog steeds dichtbij de 4:00 de kilometer en ik voelde me op allerlei kleine ongemakjes (voeten, hamstring, onderrug die weer terugkwam) na gewoon goed in het hoofd en qua conditie. Tot 28km bleef ik tweede in de wedstrijd alvorens ingehaald te worden. Bij de 29km lag ik echter wel meteen vijfde (een groepje van drie had met de wind blijkbaar goed samengewerkt). Het grote aftellen begon inmiddels...een 10km klinkt immers niet zo ver meer voor een marathonloper. Bij de 31km nog wel door een klein dorpje met altijd lastig loopbare klinkers en natuurlijk...weer een heftige klim (mijn langzaamste kilometer: 4:25). Vanaf 35km kwam ik op bekend terrein van de triathlon Spijkenisse waardoor ik enigszins wist waar ik was. Pas vanaf 38km ging het tempo echt wat trager maar bleef nog braaf hangen op de 4:17...en ik bleef doorgaan met (technisch) goed lopen. Dit schip zou dit keer niet stranden! Op 39km werd ik onverwacht nog een keer ingehaald, maar de jongen zag er een stuk jonger uit... Linksaf langs een lang stuk brug waar je na een soort van 180 graden tegenop mocht stomen...altijd leuk bij je 40e kilometer....pracht van een vooruitzicht. Voordeel onderweg naar boven was wel dat ik de achteropkomers kon inschalen...en dat leek een veilige afstand om de 6e plek vast te houden. Na ruim 500m vals plat links en weer links om in amper 200m in een klaverbladbocht weer naar beneden te denderen...weer op de hamstrings letten want de krampen dienden zich inmiddels. De finisharea lag echter al vlak naast me en ik hoorde de speakers al. Op de atletiekbaan probeerde Annette me nog naar een sub-2u50 te schreeuwen, maar een aanzet van 100m en mijn hamstrings protesteerden tegen de tempo-versnelling en lieten me meteen weer in het prettig voelende tempo terugvallen. Op de klok zie ik net de 2u50 passeren als ik uitermate tevreden de lijn passeer en mijn benen tot halt roep. Ik zie de Garmin overigens op 42,8km staan iets wat ik onderweg al vermoedde....de kilometerbordjes kwamen steeds meer later dan mijn kilometersignalen. Thuis had ik al gezien dat de route wsl wat langer zou zijn en met het kleine stukje nieuw route die niet op de parcourskaart stond zag ik op Garmin Connect dat de kaart ook op 42,7km kwam (via Endomondo bleek de marathonafstand na 2u47m47 te zijn volbracht).

Dit keer gelopen voor wat ik waard was en gek genoeg voel ik me conditioneel nog steeds fris. De belemmering vond ik vooral in fysieke pijntjes en ongemakken. Wellicht met iets betere voeding onderweg had er meer ingezeten, maar dan had ik wsl andere problemen gekend. Deze marathon was voor 100% ok. Nu klaar? Nou, een dag nadat ik besloot Spijkenisse te gaan lopen kwam mijn werkgever met de melding dat ze uitgenodigd waren voor de MidWinter te Apeldoorn. Tja...over zes weken dus mijn derde marathon in korte tijd. Dit keer echter gewoon meedoen. Doel? Gewoon lekker lopen en 3:00-3:15 vind ik prima. Sneller mag, langzamer ook...ik zie het wel. Ik doe gewoon waar ik me lekker bij voel...en zie wel hoe de wind in mijn zeilen staat.

Vliegen om het Kromslootpark.

Iedereen heeft ze wel...wedstrijden waar je ondanks je gevoel of nivo van dat moment altijd goed weet te presteren. Jaren geleden in Triathlon Schagen Old Skool zwom ik netjes, fietste ik leuk maar liep ik iedere deelname als een topper. Huizen ook zo'n wedstrijd waar de loopbenen zich opeens weer kunnen laten zien. In Woerden presteer ik het om mijn beste fietskant te laten zien. Afgelopen weekend was er weer zo'n feel-good wedstrijd. Het is ontastbaar en ongrijpbaar, maar ook hier heb ik bijna altijd magische benen.

De laatste weken goed en veel getraind en vooral ook weer variatie gezocht en gevonden door heuvelloopjes terug in mijn trainingen te brengen (laatste paar jaar teveel duurlopen...kort of lang). De trainingen gingen volgens de theorie vrijwel allemaal te hard, maar als iedereen echter volgens dezelfde theorie traint zijn er nauwelijks nog verrassingen en is sport ook niet echt leuk. Ik wijk dus graag af.

Voor de start was het weliswaar fris maar de zon was in alle blijheid aanwezig en liet zich gelden. Bij de warming-up zag ik Maikel Zuijderhoudt zijn skippings maken...man, wat ziet dat er toch mooi en soepel uit bij die jongen. Ook meetpunt Wanni Friderichs deed mee. Met een over het algemeen gelijkwaardig nivo zou ik me prima kunnen meten waar ik sta op dit moment. Ik voelde me fysiek en mentaal sterk. Het was nu een kwestie van kijken of gevoel met praktijk klopt. Na het startschot ging Maikel er snel vandoor...zoals verwacht. De verrassing kwam van Wanni die brutaal me in de eerste kilometer voorbleef. De openingskilometer is toch mijn terrein? Heel even kreeg ik twijfel over wat Wanni aan het doen was (topvorm of tactiek). Na de kilometer in 3:16 zag ik dat mijn tempo in ieder geval op hoog nivo was. De volgende kilometer kon ik steeds meer aandringen bij Wanni om het voortouw proberen over te nemen. De eerste twee pogingen werden nog afgeslagen, maar de derde was het toch raak. Niet zo zeer met het idee om er vandoor te gaan, maar als je dan in een groepje loopt, wil ik in ieder geval de workload eerlijk verdelen en het niet op de schouders van één persoon laten rusten.

De overname zorgde echter voor een klein gaatje dat Wanni in tegenstelling tot Hansje Brinker niet gelijk kon houden...het werd snel groter tot de term voorsprong gerechtvaardigd was. Nu ben ik wel van het beruchte schip en de bijbehorende stranden, dus ik wist dat er een moment (snel) zou komen dat de voorsprong zijn natuurkundige eenheid en grootheid zou behouden en a la het universum op een gegeven moment weer zou krimpen. Zaak was dus om te blijven bewegen. Ondertussen bleven de kilometertijden tot de 5 angstaanjagend snel. Na 17:22 zat de 5km erop. Toptijd en heel erg lang geleden. Inmiddels zakte het tempo wel wat terug naar 3:40/km maar het bleef op dit nivo goed voelen. Na de opgang terug richting dijk begon de tweede ronde. Idee was om hier weer tempo op te pikken omdat er nu weer een aantal kilometers met wind mee kwamen. Hoe ik ook mijn best deed, mijn Garmin bleef echter 3:40 aangeven en dreigt zelfs met een 3:45 in de 10e kilometer. De doorkomst op de 10km kwam na 35:50 en daarmee ook het keerpunt terug tegen de wind in. Ook nu laat ik de theorie voor wat het is door opeens wel te kunnen versnellen terug naar de 3:40. In het heen-weertje zie ik Wanni op zo'n 100m...en dat betekent doorlopen voor me. Terug in het park zie ik 10km lopers waardoor je een streefpunt krijgt. De snelheid gaat druppelsgewijs verder omhoog en sluit mijn laatste kilometer zelfs met een 3:38 en kom daarmee in 53:36 als tweede over de finish. Het gat met Wanni blijkt vanaf zo'n 5-6km constant te zijn gebleven en nog onder de 54 sluit hij het podium als derde.

Ik kan opnieuw terugkijken op een zeer geslaagde deelname aan de KSP waarbij ik toch keer op keer mijn beste benen weet te vinden. Je hebt nu eenmaal van die wedstrijden die wel (bijna) altijd lukken.

Even een smaakje wegspoelen...

Het is inmiddels alweer twee weken geleden dat ik mijn goede en snelle halve marathon van Amsterdam naar Ouderkerk a/d Amstel liep. Op dat moment had ik nog het idee om net zo snel als ik heen gegaan was ook weer terug te gaan. Helaas was ik op het kruispunt wel heengegaan, maar voelde ik me bij de teruggang richting het Olympische Vuur ook heengegaan...althans, de spieren en de spirit dan. Het tweede deel verzandde derhalve in een mooie rustige duurloop.

De dagen erna had ik op mijn linker-hamstring (en dit woord aan elkaar houden...de ham-string roept immers andere beelden op!) na weinig naschik van de afgelegde Amsterdamse marathon. De gehoopte spierpijn bleef uit wat in lijn was met de gewenste eindtijd. Spoedig kon ik dus de trainingen hervatten en een nieuwe kalender smeden.

Het eerste item op mijn nieuwe kalender zou de halve marathon van Renswoude weergeven. Aangezien de laatste maanden in het teken van lange duur stond zou het ingeslagen pad best voortgezet kunnen worden. In de wedstrijd zou mijn gevoel mij weer gaan leiden ipv een strak vooropgezet plan en vooraf bedachte tussentijden. Het startschot is de opening voor het schip dat ergens mag stranden. Vanaf de opening loop ik mee met de tweede kopgroep met hierin o.a. Michael Woerden, Han Wolsing, Melchior v/d Pol en triatleet Vincent Bohm. Met de wind op kop wordt er goed samengewerkt door het grootste deel. Op goed tempo wordt dan ook de 1e vijf kilometer ovebrugd. Toch voel ik mijn linkerquad weer gevoelig worden net zoals de laatste weken voorgaand aan Amsterdam. Geen blessure, gewoon stijf. Na een korte verhoging in NAP besluit ik het groepje te laten gaan en op eigen kracht verder te gaan.

Inmiddels loop ik in Niemandsland. De groep voor me verdwijnt uit zicht en achterop komt een sporadische 10,5km deelnemer aanzetten om vervolgens weer het ruime sop te verkiezen. Bij de 10km zie ik mijn voormalige groepje begonnen aan hun tweede ronde. Van de eerdere 5 mede-atleten zijn er nog drie over. De anderen gingen voor de 10,5km (wat vooraf al besproken was). Het timen wanneer ik op ditzelfde punt passeer leert me dat ik inmiddels een achterstand van 1 minuut 40 heb. Hetzelfde gebeurt andersom op mijn achtervolgers die ik op hetzelfde stuk passeer als waar ik eerder mijn voorgangers tegenkwam. Op een lang recht stuk zie ik het zwaailicht van de kopgroep. Zo dichtbij...maar toch heel ver weg. Een nieuwe meting op 15km toont een verdere achterstand van bijna 3 minuten. Achterom kijkend komen de achtervolgers wel dichterbij. Na 16km besluit ik de feitenmachine uit te zetten en puur het parcours op mijn klokje te tonen. Geen tussentijdse informatie meer omtrent snelheden en tijden...puur gevoel en knokken. Mano-a-tres-mano. Dapper trilt het klokje bij iedere nieuwe kilometer die ik dan nog wel bekijk. De eerdere 3:58/km (van 13 t/m 16km) heeft plaatsgemaakt voor een 3:48! De kilometers tellen snel af en in mijn hoofd gonst: "als ze willen winnen, moeten ze nu 3:38/km gaan lopen...no way" en ik blijf doortrekken.

Terug in Renswoude zie ik mijn achtervolgers uitgelopen zijn...althans, naar achteren en de positie kan me niet meer ontgaan. Na 1u20m54 stopt de klok en vermoed ik 4e overall te zijn geworden en 3e H40+. Bij de prijsuitreiking komt er een verrassing. De categorie is geen H40..H50, maar H35..H45. Opeens blijk ik eerste geworden in mijn categorie...die had ik niet verwacht. Een bos bloemen en enveloppe is mijn deel. Belangrijkere prijs is het optreden op gebied van wilskracht in de wedstrijd. Dat geeft een goede impuls voor komende maanden en daarmee is het smaakje van de twee halve marathonnen twee weken eerder helemaal weggespoeld!

A Tale Of Two Cities....And Two Half Marathons

21 oktober...D-Day! Vandaag was de Amsterdam marathon. Na mijn goede halve marathon tijdens de Geinloop (<1u17) werd in het triathlon-rustjaar een nieuw doel gesmeed. De focus zou na Wiesbaden compleet op een (laatste?) snelle marathon komen te liggen. Omdat mijn PR op 2u44 staat en een kleine verbetering me wel heel dicht bij het meest gunstige startvak zou brengen me ingeschreven op een iets grotere verbetering van dit PR. Geen idee of het zou lukken, maar wanneer je je erop inschrijft, moet je er in ieder geval voor gaan en voor strijden (op zijn minst in de voorbereiding). Het leek hoog gegrepen maar wanneer je het in blokken van 10km opdeelt valt het best mee.

Een maand in de voorbereiding (van de twee maanden) liep ik een toptraining (32km op de Veluwe 4x 4km marathon en tijd in 2u12) en leek het allemaal goed te komen en was de overtuiging volop aanwezig. Nu terugkijkend bleek die periode gek genoeg al mijn piek te zijn geweest. Na deze training zou het mentale aspect en daarmee onherroepelijk ook het fysieke neerwaarts gaan. De ultieme test in de Twiskemolenloop verliep compleet anders dan gepland en de laatste tien dagen in herstelfase werd het herstel overschaduwd door negatieve gedachten. De zekerheid begon steeds meer plaats te maken voor onzekerheid. De rustige trainingen werden een bevestiging in mijn hoofd dat het weg was ondanks dat de rustige trainingen juist geen info zouden mogen geven of invloed zouden mogen hebben. De laatste lange duurloop (10 dagen voor de marathon) over 25km met als doel 4:50 / km ging volgens plan, maar gaf mijn hoofd het definitieve verkeerde signaal.

De ochtend van de marathon was ik nauwelijks zenuwachtig tot ca 1,5 uur voor de start...het hele gevoel was vooral lusteloosheid. Pas op de startstreep begon ik enigszins zin te krijgen om te starten...het was ook redelijk fris dus dat zal ook meegespeeld hebben. Na de start was het tempo drukken om vooral niet te hard gaan. De 1e 5km had ik me voorgenomen met 3:44/km te gaan en iedere volgende 5km 1s per kilometer vertraging. Tegen mijn natuur in zou ik dus behoorlijk vlak willen gaan lopen zonder halverwege een voorsprong op het doel te hebben opgebouwd. Omdat ik in de voorste gelederen stond, kon ik meteen mooi mijn eigen tempo zoeken. Binnen de kilometer bleek ik ook dermate van voren te zitten dat er al kleine kliekjes onstonden en helaas niet van mijn beoogde tempo. Met de wind in het vooruitzicht besloot ik in de rug van het groepje voor me mee te gaan die leken te willen starten op de 3:40 / km. Als het eerste deel wind tegen achter de rug zou zijn, zou ik me laten zakken in tempo en de opgebouwde marge gebruiken om het volgende vak als bonus te zien. De 5km kwam in 18:30 waardoor de marge 10s bedroeg, maar ik liep lekker. De groep liet ik wel gaan om terug te gaan naar mijn tempo, de wind was immers nu in de rug. De volgende 5km ging goed volgens plan en het voelde prima, de marge bleef op het snelste schema 10s. Ook de 15km kwam ik precies volgens schema door en dit zou ook het punt zijn waar een kruising van de drie doelen zou zijn (het langzaamste doel zou de snelste opening kennen, maar meer verval). Omdat ik de wind vooral redelijk gunstig had, besloot ik me toch te richten op het middendoel (2u42) en niet te willen gaan voor de <2u40.

Na 20km werd Ouderkerk a/d Amstel bereikt (nog volgens schema) en kwam ik heel snel in een compleet andere wedstrijd terecht. De wind stond nu behoorlijk op kop en het lichte verval wat optrad begon in mij kop te dansen. Nog voor de 22km werd het doel opeens bijgesteld van 2u42 naar 2u48. De opgebouwde zekerheid van de 1e 20km bleek vreselijk broos en de onzekerheid kreeg de overhand...zwaar de overhand. Inmiddels liep ik boven de 4:00 / km en had het zwaar benauwd. Ik kwam in een spiraal terecht waar ik niet meer uit zou kunnen komen. Bij 27km stonden Annette en mijn ouders me aan te moedigen en ik gaf aan dat het niet meer liep, maar streed nog dapper door. Bij de 28km kwam er echter kleur in mijn ogen...hoewel zwart nu niet de kleur was die ik hoopte. Ik stond stil...het moment maar gebruiken om te plassen en voeding te nemen. Een dikke minuut langs het parcours gestaan in de hoop krachten terug te krijgen, het lukte niet en de kou eiste zijn tol op mijn hamstring die rap zou verstijven. De kilometers die volgden gingen met veel wandelen en steeds trager. Positie <100 werd snel positie 300+ en verder. Opgeven kwam niet in mij op, maar de doelen werden bijgesteld. Met 2u25 op de 37km zou ik 5:00 / km mogen lopen voor sub 3. Een dag eerder niet eens over nagedacht, nu leek dat het doel te gaan worden. Amper twee kilometer later opnieuw bijstelling tot het ultiem teleurstellende en meest wanhopige doel: finishen...ongeacht tijd. Er volgden 3 kilometers van ruim 6:00 per stuk. Hoewel de 1e 21km in 1u20 ging, bleek het verval enorm met het 2e deel in 1u45. Na 3:05:47 zat de ellende erop. Om me heen keken mensen blij...ik liep (mentaal) gebroken langs de finish en kon enkel nee schudden. Dit was niet wat ik gehoopt had, maar wat ik de laatste dagen onbewust wel voelde aankomen. Niet te hoog ingezet, niet te hard geopend, perfect weer, veel publiek, alles prima....kortom: het moment klopte persoonlijk niet en dat is ook marathon.

Is het nu klaar en ga ik met (marathon)pensioen? Geen idee...wsl zal ik ooit nog een snelle poging wagen, maar dat zal voor 2014 zijn. Volgend jaar weer Almere Triathlon...ook daar zijn doelen te behalen, maar wellicht kan ik beter eens alles op zijn beloop laten (hoewel het schrijven makkelijker is dan dit ook daadwerkelijk te realiseren...ik blijf immers een prestatie-atleet!!!).

Hogere wiskunde..

Dit weekend had ik een belangrijk speerpunt richting de Amsterdam Marathon op het programma gezet. Er zou een 30km op marathon tempo gelopen gaan worden. Met het niet doorgaan van de 30 van Almere viel het oog op de Twiskemolenloop nabij Landsmeer. De organisatie had naast de bekende afstanden ook een 30km loop toegevoegd als prestatieloop. Enkele weken vooraf had ik het parcourskaartje bestudeerd en in tegenstelling tot normale routes, moest ik hier toch wel even flink puzzelen wat wanneer welke kant op zou gaan (nog niet in correlatie met de andere deelnemende afstanden).

Bij het klaarmaken van mijn versnaperingen voor onderweg, bleek kleine Sjaak een van mijn flesjes als bijtring te hebben gebruikt. De Isostar die ik erin had gestopt, kwam er met een minuscuul klein straaltje net zo hard weer uit. Gelukkig zat het lek hoog in het flesje dus oplossing bleek vrij simpel: slok eruit drinken en de voedingslijn kwam onder het lek te zitten (easy as that). Dit bleek echter een voorbode op hetgeen komen ging. Tijdens het inlopen bleek in mijn drinkbelt linksvoor een soort stofmoeheid te zitten, waardoor het aldaar aanwezige flesje niet de vastigheid had die je als loper wenst. Ik dacht dit te kunnen oplossen door hem telkens terug in zijn houder te duwen. Zo'n 400m na de start bleek dat scenario al overboord te kunnen in navolging van het flesje wat datzelfde scenario al voorging: overboord. De anticipatie was gelukkig goed geweest door in dit specifieke hokje de voormalige bijtring van de destijds kleine Sjaak te stoppen.

Mijn opdracht was vandaag vlak lopen...zo vlak als mogelijk om te kijken hoe dat voelt op een langere afstand. Ik kwam daardoor als 2e van de baan af om het avontuur in den open te beginnen. De klok nauwlettend in de gaten houdend. De eerste kilometer gaf net onder de 3:40 aan waarbij ik het gevoel had te wandelen. Ik hield het grote plaatje echter in beeld en de medeloper die ook kenbaar maakte voor een 1u54 te gaan vandaag liep langzaam op me uit terwijl de 2e kilometer in 3:42 ging. Volgen zou dus een te hoog tempo beteken (bij doortrekken zou je immers op 1u51) uitkomen dus ik hoopte de medeloper met dit eigen tempo op later tijdstip nog ergens tegen te komen. De kilometers erna moest ik tempo blijven drukken en het tempo bleef in een lineaire lijn enorm vlak rond de 3:45. Na 8km luidde de bocht naar links een kleine 2km open stuk in...met behoorlijke wind op kop. Hier moest ik wel even wat inleveren door de kilometers af te leggen in 3:51 per stuk (mijn parcoursherinnering van Amsterdam is dat het minder open is, dus ik hoop een dergelijk deel dan ook niet tegen te komen). De Garmin afstand die bij 5km een kleine voorsprong aangaf tov de routekilometetrering gaf bij de 10km nu een kleine achterstand aan. Een doorkomst van 37:20 was genoteerd, prima dus want ik had niet echt het idee flink aan het werk te zijn.

Na 13km kwam ik terug in de 'bewoonde' wereld en nu begon het lastig te worden (zo bleek later). Niet zo zeer het fysiek zou nu getest gaan worden, maar de kennis. Op de vraag aan de aldaar aanwezig zijnde vrijwilliger "30km, 2e ronde, rechtdoor?" (in de wedstrijd beperken dergelijke vragen zich tot dergelijke kreten) kreeg ik een volmondig ja te horen. Toen ik 1,5km later echter in een kleine 56 minuten het 20km-bordje passeerde en ik toch echt blanke benen onder me zag schuifelen verkeerde ik in een kleine identiteitscrisis. De Garmin bracht me verlichting door me resoluut te vertellen dat ik er toch echt pas 15 op had zitten. De wet van de quantumdynamica had zijn intrede in het hardlopen gedaan: de waarheid van een route is pas dan gewaarborgd indien deze ook als feit tot uitdrukking gekomen is...tot het moment van deze waarheid is feitelijk iedere route de juiste en kunnen alle afslagen tegelijk de waarheid vormen (je hebt wel eens van dergelijke Eureka en E=MC2 openbaringen in het hardlopershigh).

Na deze conclusie kreeg ik snel een nieuwe conclusie...doordrukken op tempo zou totaal geen nut hebben want de 30km waarvoor ik gekomen was, was verloren. Met dit besef verdween de concentratie als sneeuw voor de zon (of donderklap bij heldere hemel...kies je eigen metafoor hier). Het tempo vloog omlaag en al snel werd de 4:00/km gepasseerd. De hartslag ging inmiddels over in duurloopzone en het enige wat ik in mijn hoofd had was maar richting de finish te gaan en zo snel mogelijk naar huis met 'slechts' 25km op zak. Toen ik opnieuw bij het gebied aankwam waar andere natuurwetten schenen te gelden, toch maar even gestopt om aan de vrijwilliger te vragen wat nu de bedoeling was van het parcours (ik zag van rechts lopers komen vanuit een gebied die ik niet eerder gezien had). Ik moest nog kort rechtdoor en daarna rechtsaf (voor finish). Toen ik dit opvolgde werd me langzaam duidelijk dat dit dus de ronde moest zijn die in eerdere fase de waarheid zou inluiden. Ik kon snel concluderen wanneer ik die lus alsnog zou lopen er uiteindelijk toch nog een 30km gelopen zou worden. Mijn doeltijd was echter inmiddels onmogelijk geworden (liep al meerdere minuten achter hierop), maar een tijd van onder de 2uur was aanwezig en daarmee ook verbetering van mijn clubrecord bij Running2000.

De lus werd volbracht en opnieuw op weg naar de finish kwam ik een medeloper tegen. Hij vertelde me dat hij de lus nu al voor de 4e keer aan het volbrengen was en geen idee had in welke realiteit hij zich nu bevond. Onderwijl haalden we lopers in die mopperden dat je voor zeven euro inschrijfgeld toch een fatsoenlijke beroutewijzering zou mogen verwachten (in gedachte gaf ik ze gelijk). Na 1:59:58 werd de finishlijn gepassseerd en gaf mijn Garmin 30,00km aan. De organisatie had dus wel een hele strakke 30.000m weten neer te zetten, maar de briefing vooraf had hetgeen wat volgen ging eigenlijk al ingeluid: "Gij zult de bordjes 30km volgen totdat gij dezen niet meer aanschouwt, hetgeen voor thou het moment zal zijn om den bordjes van de 16,1km te zullen volgen" (en dit verhaal nog behoorlijk verloren gaand in ruis op de microfoonlijn).

Na de finish meteen balend vertrokken...wel in een lichte hardlooppas, want fysiek voelde ik me nog steeds oppersterk. Enige wat me aan de afgelopen twee uur herinnerde was een linkerkuit die het blijkbaar toch wel indrukwekkend vond, want die zat redelijk vast. Maar ja, na een 30km acht dagen eerder en een 28km 3 dagen eerder had hij ook wel reden om in dergelijke staat te verkeren. Er zal nu tot Amsterdam nog ergens 1 dertiger volgen komende week en dan begint het aftellen. Ik zal mijn schema inzetten op 2:39:50 om van daaruit te kunnen zien wat uiteindelijk op de klokken komt. Het meest realistische is een persoonlijk record (2u42), maar wie weet als ik een topdag heb...en dan kun je beter tempo vol moeten houden dan nog eens na 30km te gaan versnellen.

Het bijbehorende schema is overigens: 37:20 / 37:40 / 38:00 / 38:20 wat als losse 10km zeer makkelijk voelde, maar als serieel geheel toch best wel een uitdaging lijkt te vormen. Binnen drie weken weet ik meer...