Als laatste in lijn op de voorbereiding CAA stond Veenendaal op het programma. Plan was om lekker te zwemmen (nipt hogere frequentie = 68/min), sterk te fietsen en lekker te lopen. De beide transities vond ik minder interessant evenals eindtijd of eventuele positie.
Om 9.15 zou er gestart worden wat ik toch wel erg vroeg vind, maar ja, over twee weken hoop ik dan al langs de vogelaarshut op de Knardijk te zijn gereden. Voor de start loop ik te prutsen met mijn wetsuit. Zo'n quick-release is leuk...in de wedstrijd, maar als je je wetsuit aan het aantrekken bent en toch iets te laat bent, is het toch vervelend als je iets te hard aan je koord trekt en de wetsuit in de quick-release stand schiet. Gelukkig was er hulp nabij in de vorm van Roy die de rits opnieuw wist vast te maken. De lijn lag rechts bij het zwemmen en dat is voor een rechts-ademer toch wel prettig. Zwemmen voelde goed en ik kon behoorlijk de voeten voor me houden en zag dat ik netjes in het veld lag. Mid derde ronde voelde ik de druk toenemen...op mijn blaas wel te verstaan...en moest ik mijn concentratie verleggen op het verhogen van het waterpeil. Toen ik opnieuw opkeek bleken de voeten inmiddels 25m voor me te liggen. Met een krappe 24 minuten klom ik de kant op en ging de suit opnieuw in de quick-release...nu toegestaan. Mijn linkerhand aan mijn achterwiel om me staande te houden en het suit ging in tegenstelling tot NOP een week eerder wel makkelijk uit. Toch geen sterke T1 hoewel hij langer was dan een week eerder...maar het boeit niet.
Het fietsen gaat over de randweg van Veenendaal, met twee U-bochten, twee (redelijk pittige) viaducten, vier rotondes en ca acht haakse bochten...per ronde. De wind stond niet echt voordelig en blies voortdurend van de zijkant. Op het heen-terug deel kon ik snel positie inschatten (want uiteindelijk doe je dat toch) en ik kom tot twaalf voorgangers. Ik verbaas me over de vele rode nummers en ga ervan uit dat die van een eerdere serie/afstand zijn. Pas met het lopen kom ik erachter dat ook ik met een rood nummer loop. Snel haal ik een aantal van die rode nummers in zonder me El Toro te voelen. De benen voelen goed en keer op keer geeft Garmin een mooi 5km signaal af: <8:00. De rondgang door het stadion is lastig en technisch. De mannen die op de rechte gedeeltes moeten lossen komen in de bochtige rondgang strak op mijn wiel. Terug op het parcours gaan de benen vol in spanning en binnen no-time is het gat terug met mijn achterliggers. Veelvuldig zie ik de teller op 38-40+kmu staan...het gemiddelde blijft door alle bochten echter steken op de 37,8. Bij 38km (6e ronde) merk ik vertwijfeld het bordje in het stadion op welke aangeeft: 6 ronde linksaf. Vol in de wedstrijd is mijn logica ver te zoeken en opnieuw duik ik het parcours op voor een zevende ronde...met alarmbellen in mijn achterhoofd. Ik voel dat ik met een ereronde bezig ben, maar die doet men normaliter niet in de wedstrijd zelf. Amper 200m op weg besef ik al dat ik een rondje teveel aan het doen ben. De 38km, het bordje boden ruimte voor twijfel, maar met enige logica had ik kunnen beredeneren dat het er slechts zes hoefden te zijn...er was immers ook een achtste wedstrijd en dan is een even aantal ronden stukken logischer. Met dit besef gaat de laatste ronde licht langzamer en vormt er zich een grote groep (40 man) achter me en ik hoor een waar fluitconcert...van de jury wel te verstaan. Bij de tweede U-bocht merk ik op dat de groep flink uitgedund is, maar toch nog een man of 15 beslaat. Terug richting stadion heb je dan altijd mannen die opeens volle bak willen en met nog 400m te gaan word ik voor het eerst ingehaald...door vier man. Ik hou de benen maar even stil.
Terug bij T2 de sokken aan, veters vast en flesje in mijn hand...lopen maar. Het voelt meteen goed en makkelijk. Desondanks geeft de teller een 4:02/km aan...keer op keer. Het voelt erg sterk. In het stadion wordt ik hartelijk ontvangen door speaker Wim v/d Broek en zo gaat het ronde na ronde. Ik dol wat met de watergevers, word boos op een atleet die ongetwijfeld weer een hele scherpe tijd gelopen heeft...helaas niet over het aangegeven parcours en kijk relaxt om me heen en sla het allemaal gade. In de plas waar ik anderhalf uur eerder in lag zijn andere atleten inmiddels bezig tot ik eind vierde snelle stappen in mijn rug hoor. Met nog een krappe kilometer te gaan besluit ik eens te kijken wat ik kan en pak de uitdaging op. De kilometertijd gaat van 4:02 naar 3:40 en 500m later staken de snelle stappen achter me. Toch trek ik nu door richting finish om weer even het gevoel van hardloper te hebben....en kom nauwelijks vermoeid uiteindelijk tot stilstand. De test is reuze geslaagd en ik ben klaar voor Almere...
Achteraf blijkt dat ik 22e ben geworden ondanks mijn ronde teveel fietsen (de echt sterke mannen deden overigens in de middag het NK, dus niet geheel...ehm, geheel niet representatief). Wanneer ik wat beter opgelet had, had ik echter mijn hoogste OD-positie ooit gehaald (veilig / zeker 5e). De uitslagenlijst leert verder een 14e positie met zwemmen, 5e met fietsen en 3e met lopen (van 69 deelnemers), maar de verschillen met nummer twee bij het fietsen (8s) en lopen (2s) zijn zeer klein. Voor het eerst dat ik in een wedstrijd echt aan de voorkant fietsen meedoe.
In deze blog zal ik mijn wedstrijd ervaringen delen. De belevenissen worden informatief, belevend, eerlijk en soms met een knipoog weergegeven.
maandag 2 september 2013
zondag 25 augustus 2013
NOP...I feel good: YES!
Na twee maanden voorbereiding op de Challenge Almere Amsterdam is de laatste fase inmiddels ingegaan. Voorbereiding startte goed met een rondje IJsselmeer begin juli, maar daarna toch vele weken ongemakkelijkheidjes gekend. Een lymfklierontsteking zorgde voor een wekenlange irritatie aan mijn ogen en aanhoudende verkoudheid. Ook de core-stability bleek in dit lichaam niet meer zo stabiel als het zijn moest. De liezen, lage rugspieren, buikspieren en heupspieren lieten X op X (de X kom ik zo nog op) weten het allemaal niet plezant meer te vinden. Toch konden de trainingen wel gedraaid worden, maar vroeg een langere training (vooral lopen) een dag extra herstel om de anarchistische pijn weer in het gareel te krijgen. Nu ben ik niet zo'n liefhebber van twee maanden voor het uur U al klaar te zijn (kan mezelf uitzonderlijk goed dan de onzekerheid in denken) dus op zich was het eigenlijk een prima voorbereiding. Inmiddels liggen de laatste ongemakken zo'n twee weken achter me en CAA drie weken voor me...en voel ik me prima. Afgelopen weekend een prima drie dagen gepakt met een 180km deels op wedstrijdtempo en twee dagen later een 34km die geweldig voelde (het regende dan ook lichtjes). Dus het vertrouwen kreeg een geweldige boost.
Vandaag stond NOP op het programma of om uit de afkorting te komen: Triatlon Noord Oost Polder. Helaas kan ik momenteel niet beschikken over mijn nieuwe tri-suit omdat de prominent aanwezige X op het been na slechts drie keer gebruik het al voor gezien houdt oftewel, als Kinesiotaping is mijn knie gecoverd met de bedrukking van het suit, maar dat is toch niet de bedoeling lijkt me. Sanden Sports heeft het pak 'ter beoordeling' liggen om te kijken of ze garantie zullen gaan geven. Mag toch aannemen dat ze met gezond verstand ook zullen begrijpen dat een dergelijk product niet dusdanige gebreken mag vertonen na amper zes uurtjes sporten. Hoop dat dit niet een te lang staartje gaat worden. Kon vandaag dus in mijn oude suit aan de start verschijnen.
Doel was vandaag goed te fietsen, het zwemmen op normaal nivo te doen en met het lopen enigszins in te houden om de ongemakken buiten de deur te houden. Bij aankomst in Emmeloord bemerk ik dat ik er weer even uit ben geweest. Nummerband vergeten en geen chip bij me. Categorie: Lekker Handig. Gelukkig kon ik van #69 (what's in a number) een startband lenen en bleek de tijdregistratie handmatig te zijn (long live the good old dayz) en was de brand snel geblust. Bij de denkbeeldige startlijn in het water was het een wirwar van armen en benen om me heen en ik probeerde iedere keer uit de kl(a)uwen te blijven. Had hier weinig succes in. Gelukkig bleef een wilde start uit en kon ik ca 50m goed in eigen slag komen. De wetronoom op 67 slagen/minuut en ik had het gevoel dat ik in moest houden. Volgende week toch nog eens op 68 zetten dus. Ik kwam in de tweede groep terecht en bungelde achteraan. Het voelde goed en easy en na 17 minuten (1040m) kon ik de kant opklimmen. Badmuts, noom uit en daarna een partij klungelen om mijn wetsuit uit te krijgen. Kreeg mijn rechterbeen er niet uit en viel tot drie keer toe bijna om. Dat staand wisselen lukt me nu al dik twintig jaar niet...dus welke illussie heb ik nog. Na 1.40 kon ik het relatief korte PF verlaten en de fiets op.
Fietsen ging meteen goed. Cadans op 90+ en rugwind dus vaart maken. Mijn oude suit wapperde in de wind en gaf de reden aan waarom ik toch wel degelijk aan vervanging toe ben. Begint een beetje een Lubberding te worden (niet te verwarren met de TdF fietser van weleer). Het parcours was 5km heen en 5km terug met U-bochten en een viaduct halverwege (dus 8x te nemen). De 1e U-bocht werd met 42kmu bereikt en ik had nu niet het gevoel van storm mee in mijn gedachten rondzingen. Terug bleek de wind wel aanwezig, maar dat weerhield me toch niet om goed te blijven trappen en met 34-35 soms 36kmu terug richting Emmeloord te gaan. Mid tweede ronde gaf de Garmin een ruime 39er (39,7 meen ik) aan en terug zat ik nog steeds op de 39.2kmu. Halverwege 3e ronde zie ik Corine Nelen voor me fietsen en AS MAN DO...zet ik even aan (nu is Corine ook wel een kerel van een fietser...ze trapt een flink potje door)...en ik zie de Garmin 47.7 (snelheid dan, niet kmu) aangeven en met de bocht naar rechts komt de wind weer in de kont en trap ik door op deze snelheid. Feels good. De U-bocht geeft weer een 39,7kmu aan, maar terug bleek de wind licht gedraaid en toch wat aangezet wat meer kracht kostte en waardoor de gewonnen snelheid weer ingeleverd werd. Ook de vierde ronde bleven de benen goed voelen en zo gebeurde het dat ik het parc ferme voor het eerst in een triatlon inging met een 39.0kmu op de teller!! Yes...I feel damn good!
De T2 ging wat rustiger. Even de sokjes aan om de tere voetjes niet te beschadigen en een drinkbelt om want ik mocht eens dorst krijgen onderweg (ok, ok...plan de campagne...en dus CAA training) en met 1.10 werden de loopbenen aan het werk gezet. Mid ronde drie had ik de slimheid om de benen even los te willen schudden, maar de lies vond dat geen goed plan...dus voorzichtigheid geboden. Ben in de vier rondjes slechts 1x sub 4.00 gegaan en de rest heb ik erg close erboven gehouden. Oefenen met drinken, goed blijven voelen was de voornaamste opdracht vandaag. Tijd en positie irrelevant...maar toch lag ik inmiddels 8e in de wedstrijd. Die positie is gehandhaafd en met 2u02 kwam ik na 41.30 (10.2km) lopen over de finish en voelde me nog uitstekend. Het is dus maar goed dat het vandaag geen generale was, want die behoren slecht te gaan. Volgende week een nieuwe kans op een slechte generale in Veenendaal, maar voor het zelfvertrouwen wil ik toch liever met die slechte generale traditie breken en ook in Veenendaal een feel-good wedstrijd hebben...hoewel hij wel erg vroeg in de ochtend is (maar ja, dat is CAA ook dus ook daar een prima trainmomentje).
Vandaag stond NOP op het programma of om uit de afkorting te komen: Triatlon Noord Oost Polder. Helaas kan ik momenteel niet beschikken over mijn nieuwe tri-suit omdat de prominent aanwezige X op het been na slechts drie keer gebruik het al voor gezien houdt oftewel, als Kinesiotaping is mijn knie gecoverd met de bedrukking van het suit, maar dat is toch niet de bedoeling lijkt me. Sanden Sports heeft het pak 'ter beoordeling' liggen om te kijken of ze garantie zullen gaan geven. Mag toch aannemen dat ze met gezond verstand ook zullen begrijpen dat een dergelijk product niet dusdanige gebreken mag vertonen na amper zes uurtjes sporten. Hoop dat dit niet een te lang staartje gaat worden. Kon vandaag dus in mijn oude suit aan de start verschijnen.
Doel was vandaag goed te fietsen, het zwemmen op normaal nivo te doen en met het lopen enigszins in te houden om de ongemakken buiten de deur te houden. Bij aankomst in Emmeloord bemerk ik dat ik er weer even uit ben geweest. Nummerband vergeten en geen chip bij me. Categorie: Lekker Handig. Gelukkig kon ik van #69 (what's in a number) een startband lenen en bleek de tijdregistratie handmatig te zijn (long live the good old dayz) en was de brand snel geblust. Bij de denkbeeldige startlijn in het water was het een wirwar van armen en benen om me heen en ik probeerde iedere keer uit de kl(a)uwen te blijven. Had hier weinig succes in. Gelukkig bleef een wilde start uit en kon ik ca 50m goed in eigen slag komen. De wetronoom op 67 slagen/minuut en ik had het gevoel dat ik in moest houden. Volgende week toch nog eens op 68 zetten dus. Ik kwam in de tweede groep terecht en bungelde achteraan. Het voelde goed en easy en na 17 minuten (1040m) kon ik de kant opklimmen. Badmuts, noom uit en daarna een partij klungelen om mijn wetsuit uit te krijgen. Kreeg mijn rechterbeen er niet uit en viel tot drie keer toe bijna om. Dat staand wisselen lukt me nu al dik twintig jaar niet...dus welke illussie heb ik nog. Na 1.40 kon ik het relatief korte PF verlaten en de fiets op.
Fietsen ging meteen goed. Cadans op 90+ en rugwind dus vaart maken. Mijn oude suit wapperde in de wind en gaf de reden aan waarom ik toch wel degelijk aan vervanging toe ben. Begint een beetje een Lubberding te worden (niet te verwarren met de TdF fietser van weleer). Het parcours was 5km heen en 5km terug met U-bochten en een viaduct halverwege (dus 8x te nemen). De 1e U-bocht werd met 42kmu bereikt en ik had nu niet het gevoel van storm mee in mijn gedachten rondzingen. Terug bleek de wind wel aanwezig, maar dat weerhield me toch niet om goed te blijven trappen en met 34-35 soms 36kmu terug richting Emmeloord te gaan. Mid tweede ronde gaf de Garmin een ruime 39er (39,7 meen ik) aan en terug zat ik nog steeds op de 39.2kmu. Halverwege 3e ronde zie ik Corine Nelen voor me fietsen en AS MAN DO...zet ik even aan (nu is Corine ook wel een kerel van een fietser...ze trapt een flink potje door)...en ik zie de Garmin 47.7 (snelheid dan, niet kmu) aangeven en met de bocht naar rechts komt de wind weer in de kont en trap ik door op deze snelheid. Feels good. De U-bocht geeft weer een 39,7kmu aan, maar terug bleek de wind licht gedraaid en toch wat aangezet wat meer kracht kostte en waardoor de gewonnen snelheid weer ingeleverd werd. Ook de vierde ronde bleven de benen goed voelen en zo gebeurde het dat ik het parc ferme voor het eerst in een triatlon inging met een 39.0kmu op de teller!! Yes...I feel damn good!
De T2 ging wat rustiger. Even de sokjes aan om de tere voetjes niet te beschadigen en een drinkbelt om want ik mocht eens dorst krijgen onderweg (ok, ok...plan de campagne...en dus CAA training) en met 1.10 werden de loopbenen aan het werk gezet. Mid ronde drie had ik de slimheid om de benen even los te willen schudden, maar de lies vond dat geen goed plan...dus voorzichtigheid geboden. Ben in de vier rondjes slechts 1x sub 4.00 gegaan en de rest heb ik erg close erboven gehouden. Oefenen met drinken, goed blijven voelen was de voornaamste opdracht vandaag. Tijd en positie irrelevant...maar toch lag ik inmiddels 8e in de wedstrijd. Die positie is gehandhaafd en met 2u02 kwam ik na 41.30 (10.2km) lopen over de finish en voelde me nog uitstekend. Het is dus maar goed dat het vandaag geen generale was, want die behoren slecht te gaan. Volgende week een nieuwe kans op een slechte generale in Veenendaal, maar voor het zelfvertrouwen wil ik toch liever met die slechte generale traditie breken en ook in Veenendaal een feel-good wedstrijd hebben...hoewel hij wel erg vroeg in de ochtend is (maar ja, dat is CAA ook dus ook daar een prima trainmomentje).
zondag 7 juli 2013
Tevredenheid in de bakoven Noordwijkerhout...
Even geen puf om een andere meer gevatte titel te bedenken....deze volstaat.
De weermannen hadden voor de sport een mooie dag uitgezocht...maar het lopen zou voor mij en de vele atleten met me toch een bakoven blijken te zijn. Gelukkig begint triatlon altijd eerst met een frisse verkoelende plens in één of ander idyllisch gelegen meertje. De timer weer een tandje hoger dan vorige week ingesteld...ditmaal op 69 (zonder op dit getal verdere opmerkingen te maken vervolg ik mijn schrijven). Bij de start en de daarop volgende eerste meters leek dit getal opnieuw te langzaam, maar na 100m kwam ik dan toch in het monotone gemakkelijk voelende ritme welke in mijn kop dreunde. Ik had mijn sight gelocked op een tweetal bomen aan de andere kant van het meer zodat een rechte lijn dit keer wel gezwommen zou kunnen en gaan worden. Het voelde goed. Bij de boei had ik naast me een atleet die toch flinke boeivrees bleek te hebben, want hoewel de boei naderde bleek hij toch een radius van 100m om de boei aan te willen houden. Prima...maar heb je er bezwaar tegen als ik dan maar links langs je ga. Hij had geen bezwaar. De weg terug richting parc ferme verliep ook soepel en ik bleek het groepje goed te kunnen volgen waar ik mij zo'n beetje in begaf. De voeten bleven verschoond van enige verdere tikken dus ik was wellicht laatste in deze groep. Na een ruime 16 minuten stapte ik weer aan wal (de Garmin gaf later een 14:30 op de kilometer aan...en een wat langere dan voorgeschreven kilometer, maar vorige week vertrouwde ik deze eerste twee cijfers van de Garmin ook al niet en nu ook niet dus vervang de 14 maar voor 15).
Het fietsen voelde meteen goed. Er was weinig wind en het begon al wat op te warmen. Snelheid ging snel richting de 38kmu gemiddeld. Geen last van de 60k op toch flink tempo gisteren en ik was klaar voor de strijd. Helaas werd ik voorbijgestoken door een groepje die wel hele kleine meetlatten hanteerden (later bleek ik één van de atleten te herkennen als lid van het voorbijstekende groepje in Huizen). Uiteindelijk vormde zich voor me een groepje van 5 man die elkaar zeer lief vonden en voor zover ik het kon volgen op het parcours elkaar ook tot het lopen lief bleven vinden. Een jurylid nog aangemaand om er iets aan te doen, maar met 80dB hoort menig sporter de handhaver aankomen en stuift men verschrikt op de voorgeschreven afstand om bij het verlaten van het gezoem mekander snel weer lief te gaan vinden. Het irriteert me mateloos. De rondes vliegen voorbij en ik blijf de 38+kmu continu op mijn teller zien staan. Wind tegen terug naar de 38 laag en wind mee weer oplopend. Ik kom het parc ferme terug binnen met 38.3kmu op de teller en moet voor dit tempo terug naar voor de milleniumwissel in Rijkevoort. Een zwoele zomeravond waarbij mijn drinksysteem vlak voor aanvang klapte (voor de jeugd: wij pompten toen het drinken onder druk in ballonnetjes...) en ik dus in de verzengende hitte zonder enig vocht toch een 38.3kmu op mijn CatEye liet verschijnen. Het lopen zal ik maar laten voor wat het was.
Na de wissel zet ik het op een lopen, maar het voelt stroef en moeizaam. De longen zijn niet echt bereid zuurstof tot zich te nemen door de gevoelsmatig afgeknepen aanvoer van lucht er naartoe en ik accepteer de mindere kwaliteit van mijn lopen maar. Toch haal ik nog lopers in zonder dat ik nu echt kracht uitstraal en voel. Op het parcours zijn een paar schaduwplekken die ik gulzig tot me neem evenals de sponzen die verkoelend aangereikt worden door de vrijwilligers. Het lichaam schreeuwt van de eerste kilometer af om wandelen, maar het hoofd blijft overtuigd en er wordt nimmer een tijdelijk verlaagde snelheid ingezet. Uiteindelijk bleek de 10km toch nog in 38:19 afgelegd hetgeen verre van dergelijke tijd voelde (en vooraf gemeten afstand gaf eerder een + dan een - aan). Verbazingwekkend dus dat het gevoel niet overeenstemt met realiteit. Over de finish word ik ondervraagd door de aanwezige speaker en ik geef aan dat Lelystad, thuis, met airco inderdaad wat koeler is. Op de volgende vraag kan ik geen antwoord meer geven want ik ben tijdelijk even flink naar de klote en de longen proberen nog steeds ieder zuchtje zuurstof uit de aangeleverde lucht te persen. Van Annette hoor ik dat ik 15e overall ben en dat er redelijk wat getekende gezichten voor me zaten. Vermoeid, verrot als ik me voel stel ik voor om naar huis te gaan omdat prijsuitreikingen vaak lang op zich laten wachten en je met een plek 15 weinig kans maakt om een top 3 in je klasse te bewerkstelligen. Uiteraard blijkt deze ene keer de uitzondering op de regel want thuis bleek ik 3e H40+ te zijn geworden en daarmee voor het eerst een positie op de kortere afstand te hebben gepakt. Jammer dat ik niet bij de huldiging kon zijn, maar het lichaam waardeerde de verkoelende blower in de auto met vol genieten en zo'n beetje bij Diemen voelde de atleet zich langzaam weer mens worden.
Na de wissel zet ik het op een lopen, maar het voelt stroef en moeizaam. De longen zijn niet echt bereid zuurstof tot zich te nemen door de gevoelsmatig afgeknepen aanvoer van lucht er naartoe en ik accepteer de mindere kwaliteit van mijn lopen maar. Toch haal ik nog lopers in zonder dat ik nu echt kracht uitstraal en voel. Op het parcours zijn een paar schaduwplekken die ik gulzig tot me neem evenals de sponzen die verkoelend aangereikt worden door de vrijwilligers. Het lichaam schreeuwt van de eerste kilometer af om wandelen, maar het hoofd blijft overtuigd en er wordt nimmer een tijdelijk verlaagde snelheid ingezet. Uiteindelijk bleek de 10km toch nog in 38:19 afgelegd hetgeen verre van dergelijke tijd voelde (en vooraf gemeten afstand gaf eerder een + dan een - aan). Verbazingwekkend dus dat het gevoel niet overeenstemt met realiteit. Over de finish word ik ondervraagd door de aanwezige speaker en ik geef aan dat Lelystad, thuis, met airco inderdaad wat koeler is. Op de volgende vraag kan ik geen antwoord meer geven want ik ben tijdelijk even flink naar de klote en de longen proberen nog steeds ieder zuchtje zuurstof uit de aangeleverde lucht te persen. Van Annette hoor ik dat ik 15e overall ben en dat er redelijk wat getekende gezichten voor me zaten. Vermoeid, verrot als ik me voel stel ik voor om naar huis te gaan omdat prijsuitreikingen vaak lang op zich laten wachten en je met een plek 15 weinig kans maakt om een top 3 in je klasse te bewerkstelligen. Uiteraard blijkt deze ene keer de uitzondering op de regel want thuis bleek ik 3e H40+ te zijn geworden en daarmee voor het eerst een positie op de kortere afstand te hebben gepakt. Jammer dat ik niet bij de huldiging kon zijn, maar het lichaam waardeerde de verkoelende blower in de auto met vol genieten en zo'n beetje bij Diemen voelde de atleet zich langzaam weer mens worden.
Vanaf nu gaat het vizier op Almere. Ik heb in ieder geval een prima eerste deel gedraaid en hoop ook het tweede deel zo door te kunnen zetten.
zondag 30 juni 2013
Slappe hap lopen...
Op 29-06-2013 konden de triatleten regio Flevoland verzuchtend achterom kijken mijmerend over vijf voorbije maanden. Het was immers alweer de laatste wedstrijd in het zojuist begonnen Almeers Triatlon Circuit. In tegenstelling tot voorgaande jaren was de zwemloop het afsluitende onderdeel. Ook in tegenstelling tot voorgaande jaren had ik een voorsprong te verdedigen NA onderdelen met fietsen erin t.o.v. Frank Veltman. Bovendien was de manier van klassering in 2013 radicaal aangepast...oftewel: geen punten, maar tijd telde. Dat maakte het voor de H40+ op papier reuzespannend. Leider was immers Menno v/d Meer met mijzelf op 7 seconden in het kielzog. Frank had een wat ongelukkig triatlon en keek daardoor tegen 98s achterstand op Menno aan. Toch wisten de kenners bij voorbaat al dat het slechts om zilver of brons zou gaan. Menno is immers een maatje te groot met zwemmen en ook op het looponderdeel moeten alle zeilen bijgezet worden om tot een gelijkwaardige looptijd te komen. Ok...die was buiten bereik dus voor twee naar voren kijkende heren.
Ik moest dus naar achteren kijken en een voorsprong van 91s zien te verdedigen. Ik had er een hard hoofd in. In het binnenbad is Frank al gauw een minuut sneller gebleken op de kilometer...in het buitenwater is het vaak nog meer. Bovendien heeft hij vlijmscherpe tanden waarmee hij zich in zijn prooi vast kan bijten. Ik blaakte dus van....zelfmedelij (ik geef het je te doen). Na mijn goede triatlon in Almere krappe maand eerder begon het een beetje te kwakkelen. Huizen ging op zich nog goed, maar tijdens de wedstrijd 2x afstappen voor materiaal is geen goed vooruitzicht. Dit werd in Amsterdam bevestigd met een No Finish. Afgelopen maandag op mijn oude ros naar huis gefietst en met moeite de 29kmu kunnen rijden...om dit een dag later op mijn nieuwe ros overigens weer goed te maken met een 36kmu. Ook sukkel ik al maanden met gevoelige liezen, niet in wedstrijden en niet echt pijn, maar toch, vertrouwen put je er niet uit. Dinsdagavond echter de boosdoener te pakken en deze flink onderhanden genomen. Een dag later leg ik vol zelfvertrouwen een super 20km in training tegen de 15kmu...en het voelde verdorie makkelijk en nagenoeg geen last van de liezen. Probleem opgelost dus.
Ook de zwempartij in de avond in de Reigerplas gaf een goed gevoel en ik zwom zeer prettig. Slagfrequentie op 67 werd makkelijk volgehouden en 69 kostte iets teveel inspanning, dus de 68 zou ik in de zwemloop in mijn tempo trainer zetten. Ik had een goed gevoel dus...totdat! Op donderdag ging ik in de Koploper voor mijn gebruikelijke lange duurzwem over 3000m. Ik voel me daar prettig bij. Het ritme ingesteld op 66...maar in binnenwater is dit tempo toch echt te hoog om te beginnen. Na 10 baantjes wist ik al dat dit een lange zwem zou gaan worden. Nog bijgesteld naar 65, maar het kwaad was al geschied. Ik zat vooral te worstelen...en laat dat nu net niet het 4e onderdeel in de triatlon zijn (het is immers geen quadratlon!). De 1000m ging nog...maar daarna ging het snel langzamer. Een dikke 91s (signaal??) langzamer dan twee weken eerder op dezelfde afstand. Op vrijdag werd er nog 8km losgelopen...tegen 13kmu. Ook dit werd worstelen. Ik hou niet van rustig lopen en moet gewoon temporammen. Krijg ik vertrouwen van en voel ik me sterk bij. Het klokje bleef echter nee zeggen en hield stug de 4m30+ in gedachten. Dit was dan wel de planning...maar het gevoel had dan wel soepel mogen zijn.
Op zaterdag opnieuw een deuk in het broze vertrouwen. Het loslooploopje met amper 12kmu voelde lastig. Conditioneel voelt het prima...maar kracht is zeer ver te zoeken. De hel zou om me heen losbarsten in de wedstrijd (zo bleek later ook in het water waar het zwart van de bodem me verzwolg en onderscheid tussen boven, voor, onder en achter compleet zoek was...net zoals mijn mede-atleten).
Na het te water gaan per ongeluk (ik doe zelden aan WUpjes) nog een meter of 200 'ingezwommen' (was even abuis met de startlijn). Bij de start lag ik vooraan en ik was goed weg. Het water was zoals eerder aangehaald...zwart (Nieuwkoop heeft helder water hierbij). Ik zag dus geen hand voor ogen...met zwemmen een positie die toch vaak door de handen (weliswaar in ritmische wisselingen) ingenomen wordt. Bij de 100m kijk ik voor zover mogelijk naar rechts en zie daar een vrouwelijke badmuts zwemmend in pak zonder mouwen. Ik ken maar één persoon die die dag bij die beschrijving zou kunnen horen...en voor zover ik gelaten kon ontwaren, klopte het ook: Marleen Vos! Ok...ik ben dus goed begonnen (of Marleen doet het rustig aan...maar in een wedstrijd...dan ben ik voor mezelf altijd goed begonnen). Inmiddels kwam ik los van het gevecht (een iemand mijn tenen laten proeven toen ik 4 slagen op rij een flinke duw op de kuiten kreeg...het lampje ging bij de achtervolger blijkbaar niet branden dat er iemand zich in dezelfde 4 dimensies begaf als waar hij/zij zich wilde begeven). Toch bij 200m bij een rode boei stopt een zwemster plotsklaps op het punt waar alle andere zwemmers de bocht naar links moesten gaan maken. Ze deed dat heel uitgekiend op het moment dat mijn linkerarm aan de overhaal begon en ik rechts probeerde wat O2 te krijgen. Op het slapste moment van mijn pols (Joling en Gordon zouden trots zijn geweest bij de aanblik van deze polshoek), raakte ik vol haar achterhoofd. Weet niet wie er meer pijn had, maar mijn pols voelde een behoorlijke dreun. Even mopperen in mezelf en 2 minuten later was het voorval vergeten en de pijn alweer verdwenen. Terug in mijn ritme op zoek naar de volgende boei. Ik had geen idee waar ze lagen en aangezien ik solo lag (tussen groep 1 en 2 in) moest ik echt zelf zoeken. Later bleek ik een aantal mooie hoeken te hebben gemaakt op een toch recht doorgaand bedoelde route. Om de brugpilaren heen en terug naar de startlijn en route naar ronde twee. Ik zwom verder prima...met kracht en ritme. Top apparaat die tempo trainer...en in Noordwijkerhout (komend weekend) probeer ik de 69 slagen uit (wsl. mijn Almere-ritme). Na 650m zie ik rechts Annette en mijn ouders staan aan de promenade (want het was ook voor het publiek een geweldig, volgbaar parcours) en in de overhaal zwaai ik nog snel 2x. De resterende 350-450m blijf ik dronken zwalkend over een gepoogde rechte lijn...maar uiteindelijk mag ik het water verlaten. Tijd is niet denderend, maar Garmin gaf een 1,14km aan met een tempo van 14m47 op de kilometer. Ok...ik wil best goedgelovige Harry spelen, maar ben hier toch sceptisch over. Ik hou het op een tempo van 15m30.
Snel naar de wissel en bij het aantrekken van mijn schoenen (staand) de standaard duizeling die me opnieuw doet besluiten (zoals al dik 23 jaar) zittend de schoenen aan te doen. Toch met de break-away zipper op mijn Huub ben ik snel klaar en wissel vlot. Inmiddels verneem ik dat Frank op 2 minuten zit. De eerste 500m rotzooi ik met mijn horloge om deze van zwemmen op lopen te zetten alvorens ik het zelf op een loop moet gaan zetten (een klein probleem in versie xx.7 zorgt bij multi-sport mode dat je je na het zwemmen vliegensvlug verplaatst naar 0,0...de evenaar...en ik hou al zo van warmte). Wanneer ik mijn snelheid te zien krijg, schrik ik. Ik loop voor mijn gevoel op tempo...maar Garmin geeft een 3m58/km aan...en deze vertrouw ik wel. Versnellen kan ik niet...dus ik voel en zie de bui al hangen. Er is een project gaande van Thijs: "Die berg die komt er!". Nou Thijs...goed nieuws voor je...die berg die is er al. Wat een Kolere-pukkel doemt er op na 1200m lopen. Naar boven is pittig, maar afdalen is zo niet nog lastiger (en onderaan meteen een flinke bocht). Bij ca 1800m zie ik de overkant van het parcours...en het oranje hesje van Frank. Ik kan klokken, maar behoef eigenlijk geen bevestiging. Ronde na ronde zie ik Frank op het zelfde punt verschijnen als de 1e keer dat ik hem zag (de gelovige op zoek naar Maagd Maria zou hier gelukkig van worden, maar ik zou dit wonder toch liever telkens wat eerder willen zien). Afstand blijft dus steken op 2 minuten zelfs wanneer ik laatste ronde een boze blik van Martijn als aanmoediging verwerk tot schop onder mijn luie hol en eindelijk een beetje op gang kom. De krappe 15kmu maakt de laatste 2km plaats voor een 16kmu. Frank heeft echter dezelfde blik gehad want ook deze ronde is nagenoeg gelijk.
Uiteindelijk kom ik balend over de finish. Niet omdat ik een positie verloren ben...dat boeit me voor geen meter en is wedstrijd-gebruikelijk, een strijd waar ik van houd. In duursport verlies je nu eenmaal vaker dan dat je wint. Ik baal vooral van mijn slappe optreden met het lopen. Ik liep nauwelijks sneller dan 3 dagen eerder in training...over dubbele afstand. Reden is lichtelijk onbekend, maar heeft vooral te maken met slappe hap training sinds mid februari. Ik heb op marathon-basis (3x) behoorlijk goed kunnen blijven presteren voorbijgaande maanden, maar de neus is nu toch op de feiten gedrukt. Richting Almere kan ik niet langer op het verleden blijven vertrouwen en ik zal toch echt kilometers moeten beginnen te maken. Het lopen is een beetje ondergeschoven kindje geweest ten faveure van het zwemmen en fietsen. Nu moet ik de aandacht gelijkelijk gaan verdelen. Ik sluit ATC 2013 met brons af en heb in de voorbije vijf maanden meer strijd kunnen leveren dan ik vooraf voor mogelijk had gehouden. Dit boek zal over 7 maanden weer open gaan en een nieuwe spannende strijd zal beginnen. Want het blijft nu eenmaal een leuk circuit...met vooral in de klasse H40+ een mooie podiastrijd.
Ik moest dus naar achteren kijken en een voorsprong van 91s zien te verdedigen. Ik had er een hard hoofd in. In het binnenbad is Frank al gauw een minuut sneller gebleken op de kilometer...in het buitenwater is het vaak nog meer. Bovendien heeft hij vlijmscherpe tanden waarmee hij zich in zijn prooi vast kan bijten. Ik blaakte dus van....zelfmedelij (ik geef het je te doen). Na mijn goede triatlon in Almere krappe maand eerder begon het een beetje te kwakkelen. Huizen ging op zich nog goed, maar tijdens de wedstrijd 2x afstappen voor materiaal is geen goed vooruitzicht. Dit werd in Amsterdam bevestigd met een No Finish. Afgelopen maandag op mijn oude ros naar huis gefietst en met moeite de 29kmu kunnen rijden...om dit een dag later op mijn nieuwe ros overigens weer goed te maken met een 36kmu. Ook sukkel ik al maanden met gevoelige liezen, niet in wedstrijden en niet echt pijn, maar toch, vertrouwen put je er niet uit. Dinsdagavond echter de boosdoener te pakken en deze flink onderhanden genomen. Een dag later leg ik vol zelfvertrouwen een super 20km in training tegen de 15kmu...en het voelde verdorie makkelijk en nagenoeg geen last van de liezen. Probleem opgelost dus.
Ook de zwempartij in de avond in de Reigerplas gaf een goed gevoel en ik zwom zeer prettig. Slagfrequentie op 67 werd makkelijk volgehouden en 69 kostte iets teveel inspanning, dus de 68 zou ik in de zwemloop in mijn tempo trainer zetten. Ik had een goed gevoel dus...totdat! Op donderdag ging ik in de Koploper voor mijn gebruikelijke lange duurzwem over 3000m. Ik voel me daar prettig bij. Het ritme ingesteld op 66...maar in binnenwater is dit tempo toch echt te hoog om te beginnen. Na 10 baantjes wist ik al dat dit een lange zwem zou gaan worden. Nog bijgesteld naar 65, maar het kwaad was al geschied. Ik zat vooral te worstelen...en laat dat nu net niet het 4e onderdeel in de triatlon zijn (het is immers geen quadratlon!). De 1000m ging nog...maar daarna ging het snel langzamer. Een dikke 91s (signaal??) langzamer dan twee weken eerder op dezelfde afstand. Op vrijdag werd er nog 8km losgelopen...tegen 13kmu. Ook dit werd worstelen. Ik hou niet van rustig lopen en moet gewoon temporammen. Krijg ik vertrouwen van en voel ik me sterk bij. Het klokje bleef echter nee zeggen en hield stug de 4m30+ in gedachten. Dit was dan wel de planning...maar het gevoel had dan wel soepel mogen zijn.
Op zaterdag opnieuw een deuk in het broze vertrouwen. Het loslooploopje met amper 12kmu voelde lastig. Conditioneel voelt het prima...maar kracht is zeer ver te zoeken. De hel zou om me heen losbarsten in de wedstrijd (zo bleek later ook in het water waar het zwart van de bodem me verzwolg en onderscheid tussen boven, voor, onder en achter compleet zoek was...net zoals mijn mede-atleten).
Na het te water gaan per ongeluk (ik doe zelden aan WUpjes) nog een meter of 200 'ingezwommen' (was even abuis met de startlijn). Bij de start lag ik vooraan en ik was goed weg. Het water was zoals eerder aangehaald...zwart (Nieuwkoop heeft helder water hierbij). Ik zag dus geen hand voor ogen...met zwemmen een positie die toch vaak door de handen (weliswaar in ritmische wisselingen) ingenomen wordt. Bij de 100m kijk ik voor zover mogelijk naar rechts en zie daar een vrouwelijke badmuts zwemmend in pak zonder mouwen. Ik ken maar één persoon die die dag bij die beschrijving zou kunnen horen...en voor zover ik gelaten kon ontwaren, klopte het ook: Marleen Vos! Ok...ik ben dus goed begonnen (of Marleen doet het rustig aan...maar in een wedstrijd...dan ben ik voor mezelf altijd goed begonnen). Inmiddels kwam ik los van het gevecht (een iemand mijn tenen laten proeven toen ik 4 slagen op rij een flinke duw op de kuiten kreeg...het lampje ging bij de achtervolger blijkbaar niet branden dat er iemand zich in dezelfde 4 dimensies begaf als waar hij/zij zich wilde begeven). Toch bij 200m bij een rode boei stopt een zwemster plotsklaps op het punt waar alle andere zwemmers de bocht naar links moesten gaan maken. Ze deed dat heel uitgekiend op het moment dat mijn linkerarm aan de overhaal begon en ik rechts probeerde wat O2 te krijgen. Op het slapste moment van mijn pols (Joling en Gordon zouden trots zijn geweest bij de aanblik van deze polshoek), raakte ik vol haar achterhoofd. Weet niet wie er meer pijn had, maar mijn pols voelde een behoorlijke dreun. Even mopperen in mezelf en 2 minuten later was het voorval vergeten en de pijn alweer verdwenen. Terug in mijn ritme op zoek naar de volgende boei. Ik had geen idee waar ze lagen en aangezien ik solo lag (tussen groep 1 en 2 in) moest ik echt zelf zoeken. Later bleek ik een aantal mooie hoeken te hebben gemaakt op een toch recht doorgaand bedoelde route. Om de brugpilaren heen en terug naar de startlijn en route naar ronde twee. Ik zwom verder prima...met kracht en ritme. Top apparaat die tempo trainer...en in Noordwijkerhout (komend weekend) probeer ik de 69 slagen uit (wsl. mijn Almere-ritme). Na 650m zie ik rechts Annette en mijn ouders staan aan de promenade (want het was ook voor het publiek een geweldig, volgbaar parcours) en in de overhaal zwaai ik nog snel 2x. De resterende 350-450m blijf ik dronken zwalkend over een gepoogde rechte lijn...maar uiteindelijk mag ik het water verlaten. Tijd is niet denderend, maar Garmin gaf een 1,14km aan met een tempo van 14m47 op de kilometer. Ok...ik wil best goedgelovige Harry spelen, maar ben hier toch sceptisch over. Ik hou het op een tempo van 15m30.
Snel naar de wissel en bij het aantrekken van mijn schoenen (staand) de standaard duizeling die me opnieuw doet besluiten (zoals al dik 23 jaar) zittend de schoenen aan te doen. Toch met de break-away zipper op mijn Huub ben ik snel klaar en wissel vlot. Inmiddels verneem ik dat Frank op 2 minuten zit. De eerste 500m rotzooi ik met mijn horloge om deze van zwemmen op lopen te zetten alvorens ik het zelf op een loop moet gaan zetten (een klein probleem in versie xx.7 zorgt bij multi-sport mode dat je je na het zwemmen vliegensvlug verplaatst naar 0,0...de evenaar...en ik hou al zo van warmte). Wanneer ik mijn snelheid te zien krijg, schrik ik. Ik loop voor mijn gevoel op tempo...maar Garmin geeft een 3m58/km aan...en deze vertrouw ik wel. Versnellen kan ik niet...dus ik voel en zie de bui al hangen. Er is een project gaande van Thijs: "Die berg die komt er!". Nou Thijs...goed nieuws voor je...die berg die is er al. Wat een Kolere-pukkel doemt er op na 1200m lopen. Naar boven is pittig, maar afdalen is zo niet nog lastiger (en onderaan meteen een flinke bocht). Bij ca 1800m zie ik de overkant van het parcours...en het oranje hesje van Frank. Ik kan klokken, maar behoef eigenlijk geen bevestiging. Ronde na ronde zie ik Frank op het zelfde punt verschijnen als de 1e keer dat ik hem zag (de gelovige op zoek naar Maagd Maria zou hier gelukkig van worden, maar ik zou dit wonder toch liever telkens wat eerder willen zien). Afstand blijft dus steken op 2 minuten zelfs wanneer ik laatste ronde een boze blik van Martijn als aanmoediging verwerk tot schop onder mijn luie hol en eindelijk een beetje op gang kom. De krappe 15kmu maakt de laatste 2km plaats voor een 16kmu. Frank heeft echter dezelfde blik gehad want ook deze ronde is nagenoeg gelijk.
Uiteindelijk kom ik balend over de finish. Niet omdat ik een positie verloren ben...dat boeit me voor geen meter en is wedstrijd-gebruikelijk, een strijd waar ik van houd. In duursport verlies je nu eenmaal vaker dan dat je wint. Ik baal vooral van mijn slappe optreden met het lopen. Ik liep nauwelijks sneller dan 3 dagen eerder in training...over dubbele afstand. Reden is lichtelijk onbekend, maar heeft vooral te maken met slappe hap training sinds mid februari. Ik heb op marathon-basis (3x) behoorlijk goed kunnen blijven presteren voorbijgaande maanden, maar de neus is nu toch op de feiten gedrukt. Richting Almere kan ik niet langer op het verleden blijven vertrouwen en ik zal toch echt kilometers moeten beginnen te maken. Het lopen is een beetje ondergeschoven kindje geweest ten faveure van het zwemmen en fietsen. Nu moet ik de aandacht gelijkelijk gaan verdelen. Ik sluit ATC 2013 met brons af en heb in de voorbije vijf maanden meer strijd kunnen leveren dan ik vooraf voor mogelijk had gehouden. Dit boek zal over 7 maanden weer open gaan en een nieuwe spannende strijd zal beginnen. Want het blijft nu eenmaal een leuk circuit...met vooral in de klasse H40+ een mooie podiastrijd.
maandag 17 juni 2013
24 Minuten...
De derde achtereenvolgende wedstrijd (Olympische Afstand) vond plaats in de enige Olympische Hoofdstad van Nederland...Amsterdam. Er zitten veel hoofdletters in voorgaande zin, maar de wedstrijd was geen hoofddoel op mijn programma. De wedstrijd zou gebruikt worden om op behoorlijke intensiteit vooral kilometers te maken. Dag voor de wedstrijd was het plan 4x een kort tempo (4km) te doen op de fiets, maar dat verliep flink anders. Tijdens de eerste tempo werd wel snelheid gemaakt, maar de harde zijwind zorgde voor een ongewilde haakse bocht die me even flink liet schrikken. Het tweede tempo ging daarom al flink wat kalmer. Aan het eind afremmen voor de bocht...en dat was ook meteen einde training. De band liet een duidelijk stopschot horen en mijn velg en het asfalt maakten nader kennis. In de nabije verte pakten donkere wolken (letterlijk en figuurlijk) zich boven mijn hoofd samen en na het wisselen van mijn binnenband kon ik in stromende regen de laatste 7km naar huis fietsen. Later op de dag (de zon scheen uitbundig inmiddels weer...de rotzak) nog wel een totale 4000m gezwommen. Eerst onder de bomen van mijn tuin een soepele 20 minuten afgewerkt en meteen daarna nog een piramide van 700-600-...-100 in de Koploper. Het voelde goed.
Amsterdam kenmerkt zich tijdens het fietsen door de duizelingwekkende hoeveelheid rondes...acht stuks. Iedere ronde kent twee U-bochten, nu ja...één u-bocht en één U-bocht. De verste vereist flink wat remwerk om met 40kmu zo soepel mogelijk tot bijna stilstand te komen en de bocht te nemen.
Voor het zwemmen maakte ik dit keer gebruik van mijn tempo trainer. Met een cadans van 66 slagen/minuut zou ik kijken hoe het gevoel was en hieruit indicatie halen voor Almere. Met de uitspraak nog 30s te gaan viel het startschot behoorlijk onverwacht na 15s. Ik was bezig om mijn GPS in te stellen en was dus vrij laat op weg om mijn horloge me nog als partner in crime de wedstrijd te laten begeleiden. Toch kwam ik eenmaal op gang snel in mijn ritme (wat een topgadget). In het begin werd ik nog door wat zwemmers ingehaald, maar na 200m begonnen de rollen zich langzaamaan om te draaien. De ontstane gaten voor me werden kleiner en kleiner en links en rechts haalde ik zwemmers in. Dat is vrij nieuw voor me. Halverwege tweede ronde blijk ik zelfs zo makkelijk maar goed te zwemmen dat wanneer ik voor me kijk enkel leegte zie en verderop een groep zwemmers...de eerste groep. Ik ben dus gewoon de tweede groep aan het leiden. Nadeel is dat sighten nu wel even belangrijker wordt omdat de bepaalde lijn toch echt nu mijn keuze is geworden. Na krap 24 minuten verliet ik het water en rustig loop ik naar mijn fiets toe (de tempo trainer heeft zijn werk gedaan en moet uitgezet worden).
De eerste kilometers fietsen gebruik ik om in mijn ritme te komen. Na 3km komt de wind hard uit een open rechtergedeelte zetten en met 40kmu ga ik weer vol van rechts naar links liggend in mijn stuurtje. De hartslag sprong even omhoog. Na de U-bocht is het tegenwind en ik ben zoekende. Kost moeite om 33kmu te rijden en mijn quad voelt stijf. Gelukkig is dit deel maar kort en al snel word de wind weer behoorlijk geblokkeerd door omliggende gebouwen. De tweede ronde gaat het tempo langzaamaan omhoog en voel ik me beter worden. Na een 36kmu eind eerste ronde prijkt er een 36,5kmu eind tweede ronde. Eind tweede ronde moet ik tijdelijk even de benen stilhouden om niet in stayerpositie te komen wanneer een groepje atleten me tijdens het drinken voorbijkomt. Nadat ze alle vijf (!!) gepasseerd zijn en de u-bocht genomen is, begint de derde ronde. De zojuist genoemde atleten krijgen het bekende koekje en eigen deeg. Snelheid gaat verder omhoog en alvorens ik moet gaan remmen voor de 3e keer U-bocht zie ik mijn teller 37,5kmu aangeven. Ik maak me klaar voor de bocht en zie de snelheid afnemen van 43kmu naar 25kmu...en hoor PANG... Helaas was dit niet het startschot van de volgende serie, maar mijn achterband die het stopschot inluidde. Na opnieuw 24 minuten (ditmaal fietsend) was het einde oefening. Balen, maar je doet er weinig aan. Voor een OD geen materiaal bij me, maar mocht wel van het meest verre punt terugwandelen op blote voeten richting PF...ca 2,5 kilometer dus opnieuw 24 minuten bezigheidstherapie. Gezien de uitslagen heb ik me de hele avond afgevraagd wat mijn resultaat had kunnen worden. ALS...dan had ik wsl 4e H40 en top 10 kunnen halen. Maar ja...ALS telt natuurlijk niet. Wel jammer, want ik voelde me goed in de wedstrijd liggen en was op weg naar voren.
Thuisgekomen mijn banden en wielen gecontroleerd en daar bleek het probleem van de voortijdige stops. Op één plek zag ik mijn beide Bontragers (beide banden zijn helaas onbruikbaar geworden) flinke slijtage vertonen. Dit zette me aan tot nauwkeurige controle van mijn remblokjes. Het blijkt dat één van deze net iets te hoog geplaatst is (1mm) waardoor hij net over de velgrand heen aangrijpt...en zich dus in het rubber naar binnen vreet.
Amsterdam kenmerkt zich tijdens het fietsen door de duizelingwekkende hoeveelheid rondes...acht stuks. Iedere ronde kent twee U-bochten, nu ja...één u-bocht en één U-bocht. De verste vereist flink wat remwerk om met 40kmu zo soepel mogelijk tot bijna stilstand te komen en de bocht te nemen.
Voor het zwemmen maakte ik dit keer gebruik van mijn tempo trainer. Met een cadans van 66 slagen/minuut zou ik kijken hoe het gevoel was en hieruit indicatie halen voor Almere. Met de uitspraak nog 30s te gaan viel het startschot behoorlijk onverwacht na 15s. Ik was bezig om mijn GPS in te stellen en was dus vrij laat op weg om mijn horloge me nog als partner in crime de wedstrijd te laten begeleiden. Toch kwam ik eenmaal op gang snel in mijn ritme (wat een topgadget). In het begin werd ik nog door wat zwemmers ingehaald, maar na 200m begonnen de rollen zich langzaamaan om te draaien. De ontstane gaten voor me werden kleiner en kleiner en links en rechts haalde ik zwemmers in. Dat is vrij nieuw voor me. Halverwege tweede ronde blijk ik zelfs zo makkelijk maar goed te zwemmen dat wanneer ik voor me kijk enkel leegte zie en verderop een groep zwemmers...de eerste groep. Ik ben dus gewoon de tweede groep aan het leiden. Nadeel is dat sighten nu wel even belangrijker wordt omdat de bepaalde lijn toch echt nu mijn keuze is geworden. Na krap 24 minuten verliet ik het water en rustig loop ik naar mijn fiets toe (de tempo trainer heeft zijn werk gedaan en moet uitgezet worden).
De eerste kilometers fietsen gebruik ik om in mijn ritme te komen. Na 3km komt de wind hard uit een open rechtergedeelte zetten en met 40kmu ga ik weer vol van rechts naar links liggend in mijn stuurtje. De hartslag sprong even omhoog. Na de U-bocht is het tegenwind en ik ben zoekende. Kost moeite om 33kmu te rijden en mijn quad voelt stijf. Gelukkig is dit deel maar kort en al snel word de wind weer behoorlijk geblokkeerd door omliggende gebouwen. De tweede ronde gaat het tempo langzaamaan omhoog en voel ik me beter worden. Na een 36kmu eind eerste ronde prijkt er een 36,5kmu eind tweede ronde. Eind tweede ronde moet ik tijdelijk even de benen stilhouden om niet in stayerpositie te komen wanneer een groepje atleten me tijdens het drinken voorbijkomt. Nadat ze alle vijf (!!) gepasseerd zijn en de u-bocht genomen is, begint de derde ronde. De zojuist genoemde atleten krijgen het bekende koekje en eigen deeg. Snelheid gaat verder omhoog en alvorens ik moet gaan remmen voor de 3e keer U-bocht zie ik mijn teller 37,5kmu aangeven. Ik maak me klaar voor de bocht en zie de snelheid afnemen van 43kmu naar 25kmu...en hoor PANG... Helaas was dit niet het startschot van de volgende serie, maar mijn achterband die het stopschot inluidde. Na opnieuw 24 minuten (ditmaal fietsend) was het einde oefening. Balen, maar je doet er weinig aan. Voor een OD geen materiaal bij me, maar mocht wel van het meest verre punt terugwandelen op blote voeten richting PF...ca 2,5 kilometer dus opnieuw 24 minuten bezigheidstherapie. Gezien de uitslagen heb ik me de hele avond afgevraagd wat mijn resultaat had kunnen worden. ALS...dan had ik wsl 4e H40 en top 10 kunnen halen. Maar ja...ALS telt natuurlijk niet. Wel jammer, want ik voelde me goed in de wedstrijd liggen en was op weg naar voren.
Thuisgekomen mijn banden en wielen gecontroleerd en daar bleek het probleem van de voortijdige stops. Op één plek zag ik mijn beide Bontragers (beide banden zijn helaas onbruikbaar geworden) flinke slijtage vertonen. Dit zette me aan tot nauwkeurige controle van mijn remblokjes. Het blijkt dat één van deze net iets te hoog geplaatst is (1mm) waardoor hij net over de velgrand heen aangrijpt...en zich dus in het rubber naar binnen vreet.
maandag 10 juni 2013
Stop en go en stop en go....en stop en go!
Zaterdag, 8 juni, 2013 en het is tijd voor mijn tweede OD in zes dagen en ook van 2013. Huizen was de locatie en de temperaturen (vooral van het water) zijn inmiddels behoorlijk omhoog gegaan. Na het ingehouden zwemmen van een week eerder was mijn doel om nu snoeihard erin te vliegen. Wetende dat het een Le Mans start zou worden nog wat video's gezien van The Race Club op YouTube waarin ze dit fenomeen uitleggen. Toch wat nuttige tips opgepikt, sommige bekend andere nieuw. Dolfijnen was me wel bekend, maar nooit echt toegepast, ging ik nu wel doen (maar wat kost dat veel lucht zeg). Nieuw was mijn onderbenen in een onnatuurlijke houding...zijwaarts...over het water heen te scheren om zo ver mogelijk door te kunnen lopen. Normaal lig ik in 3cm water al als een vis op het droge te ploeteren om mee te komen langs de benen die zich nog als ware reigers een weg naar voren banen. Bij de start stond de bulk van de atleten rechts daar waar de buitenkant van het parcours zich bevond en dus op weg richting vrij zwemmen. Normaal wil ik die kant hebben omdat ik geen zin in het gevecht heb bij de start. Nu moest ik wel aan de binnenkant staan en bevond ik mij in tweede linie vlak achter jongens als Martijn Boot, Thomas Naasz en Guido Kwakkel. Er zou dus een gevecht komen van de rechtsopzettende massa.
Na de Carmina Burana en een tijdelijk weigerend kanon (veel verbazing om me heen of het stoppen van de muziek nu ook het startschot was) werden we alsnog weggeschoten. Met de nieuwe toegepaste technieken was ik sneller dan ooit weg en lag ik toen ik eindelijk ging zwemmen zo'n beetje twintigste. Had wel veel kracht gekost dus moest even mijn adem zien te vinden. Ondertussen kwamen er wel atleten langszij zetten en soms ook voorlangs op weg richting Huizen (we moesten toch echt de lijn richting het eilandje aanhouden). Tijdens het zwemmen goed geconcentreerd op armtempo en vermijden van mijn dead-spot voor in de slag. Het voelde heftig, adembenemend en goed. Met de golven tegen (ik vond het relatief meevallen in vergelijking met een week eerder) moest ik toch een paar keer Gooimeer ademen en werd het ademritme 2-4-2-4 soms even 2-4-2-6-2-2-4 en dat was even niet prettig. Bij de eerste semi-landlap zie ik mijn klokje een lage 13 minuten aangeven en de afstand op 850m staan...oftewel, ik ben goed bezig. Opnieuw de technieken en opnieuw de complete zuurstofschuld en een kopie daarna van de eerste ronde. Met een kleine 27 minuten en 1650m later sta ik aan de kant...even zoeken naar het touw van mijn wetsuit die carnivalesk van voor naar achter (en ook links en rechts) aan het spelen was, maar uiteindelijk kreeg ik dat onding toch te pakken. Mijn schoenen had ik op mijn fiets gemonteerd voor een snelle wissel.
Tja...en dat moet je dan toch oefenen. Een schoen stuiterde nogal dus voor de veiligheid mijn achterwiel opgetild. Bij de balk opstappen en mijn schoenen zoeken met mijn voeten. Dat werd een missie die ik na 150m maar opgaf. Die schoenen waande zich in het pretpark en bleven rondjes draaien. Nimmer de teenvlugheid gehad om in te steken. Langs het parcours mijn fiets stilgezet, afgestapt en vervolgens zittend in het gras alsnog mijn schoenen aangedaan. Kostte behoorlijk wat onnodig tijd. Na de Stichtse Brug kon ik langs het Gooimeer met wind links/schuinachter (?? kon hem niet echt bevatten) behoorlijk vaart maken. Haalde veel fietsers in terwijl de teller tussen de 42-44 bleef aangeven. Wind leek toch vooral van zij te komen omdat ik met tri-spoke voor en dicht achter soms behoorlijk moest corrigeren. Bij de Eemhof kwam er een kleine slinger en daarna slecht, trillend wegdek. Ik keek omlaag tussen de trappers door en mijn achterband leek plat en zo voelde het ook. Onzeker keek ik nog een tweede keer en nam daarna het zekere voor het onzekere: full-stop nummer twee. De band bleek echter vol te zitten en de stop was dus onnodig, maar opnieuw tijd verloren. Een groepje van drie man (en dan bedoel ik geen losse atleten) kwam me op het wind tegen (en het woei best) stuk voorbijzetten. Twee van de drie zijn toch 3km lang (eentje zelfs stuk langer) in het wiel van de voorganger gebleven...stelletje eikels! Ik irriteerde me mateloos en was mijn ritme en focus even kwijt. Toch bleef ik rond de 150-200m stabiel op afstand. Wind mee kon de kraan weer open en langzaamaan werd het herfst...oftewel, de eikels werden opgeraapt en achter me verbrand. Marleen Vos had ik nog steeds niet ingehaald, maar ik naderde inmiddels snel het 2011-ontmoetingspunt...en ja hoor...op hetzelfde punt haalde ik mijn clubgenoot weer bij. Was een smal paadje dus moest nog even brullen voor veiligheid, maar kon de weg met 45kmu vervolgen...iets te snel voor de korte slinger eigenlijk. Ik schoot even door het gras omdat ik de bocht niet kon nemen. Daarna was het terug richting Eemhof met wind schuinzij/achter en bleef de snelheid rond de 44-45. De dijk richting Huizen ligt 180 graden tov de weg ervoor, dus ik verwachtte hier veel inspanning te moeten leveren. Toch bleef ik goed kunnen trappen. De wind viel mee doordat we achter een lage dijk fietsen en dus kon ik de snelheid houden op 34-38kmu. De Stichtse Brug op was lastig met de korte bochtjes en de vermoeidheid. Ben al niet de beste stuurder en met de tegemoetkomende kwart-atleten werd het lastig. Ik nam de bocht inderdaad erg ruim...maar de tegenliggers namen de weg ook wel erg breed. Bij Huizen gaf de Garmin toch een 37,8 gemiddeld aan maar het lastige bospaadje zou nog volgen. Ik verloor hier dan ook nog 3-tiende.
Opnieuw een snelle wissel en het lopen voelt erg makkelijk, maar niet krachtig en dus ook niet snel. Na 200m zie ik mijn nummer nog aan één hoekje bungelen en lopend vastmaken van het andere hoekje lukte niet. Stop nummer drie werd een feit, maar daarna begon ik toch echt met lopen. Na 500m hadden vrijwilligers ruzie met een 'local' (??) en tijdens het passeren hoorde ik woorden als vechten en politieburo...bracht me even van mijn stuk (de vrijwilligers staan er voor ons atleten, dus ik voelde me medeverantwoordelijk). Beenritme was goed en ik haalde wel atleten in, maar omdat de Garmin besloot geen snelheid aan te geven, moest ik het zelf inschatten. Heb klaarblijkelijk geen tempogevoel. Ik dacht hooguit een 14-15kmu te lopen en het voelde ook verder makkelijk, maar harder kon ik niet. Later bleek ik toch gemiddeld 3m47 te hebben gelopen en dicht tegen de 16 te hebben gezeten. Op 7,5km zie ik Manolo zo'n 100m voor me lopen en loop snel in. Toch de laatste 5m waren zeer lastig om dicht te lopen. Met nog 400m tot de finish lukte het dan toch en voor me zie ik nog een roze armband ten teken dat inhalen een positie winst betekende. Helaas lukte dit net niet meer en kwam ik 3s na Waldo Duin binnen. Toch een prima prestatie. Uiteindelijk 12e H40 geworden en 23e overall. Opnieuw tevreden met de prestatie enkel jammer van de onnodige stops. Die hadden me wat hoger in de lijst kunnen brengen...maar mijn doel was nu vooral goed te zwemmen en opnieuw sterk te fietsen...en daarin ben ik toch behoorlijk geslaagd. Komend weekend Amsterdam waar het zwemmen weer wat relaxter gaat en er nu een combi fietsen/lopen moet komen. Oftewel...het looponderdeel moet goed krachtig en snel voelen (en ook zijn).
Na de Carmina Burana en een tijdelijk weigerend kanon (veel verbazing om me heen of het stoppen van de muziek nu ook het startschot was) werden we alsnog weggeschoten. Met de nieuwe toegepaste technieken was ik sneller dan ooit weg en lag ik toen ik eindelijk ging zwemmen zo'n beetje twintigste. Had wel veel kracht gekost dus moest even mijn adem zien te vinden. Ondertussen kwamen er wel atleten langszij zetten en soms ook voorlangs op weg richting Huizen (we moesten toch echt de lijn richting het eilandje aanhouden). Tijdens het zwemmen goed geconcentreerd op armtempo en vermijden van mijn dead-spot voor in de slag. Het voelde heftig, adembenemend en goed. Met de golven tegen (ik vond het relatief meevallen in vergelijking met een week eerder) moest ik toch een paar keer Gooimeer ademen en werd het ademritme 2-4-2-4 soms even 2-4-2-6-2-2-4 en dat was even niet prettig. Bij de eerste semi-landlap zie ik mijn klokje een lage 13 minuten aangeven en de afstand op 850m staan...oftewel, ik ben goed bezig. Opnieuw de technieken en opnieuw de complete zuurstofschuld en een kopie daarna van de eerste ronde. Met een kleine 27 minuten en 1650m later sta ik aan de kant...even zoeken naar het touw van mijn wetsuit die carnivalesk van voor naar achter (en ook links en rechts) aan het spelen was, maar uiteindelijk kreeg ik dat onding toch te pakken. Mijn schoenen had ik op mijn fiets gemonteerd voor een snelle wissel.
Tja...en dat moet je dan toch oefenen. Een schoen stuiterde nogal dus voor de veiligheid mijn achterwiel opgetild. Bij de balk opstappen en mijn schoenen zoeken met mijn voeten. Dat werd een missie die ik na 150m maar opgaf. Die schoenen waande zich in het pretpark en bleven rondjes draaien. Nimmer de teenvlugheid gehad om in te steken. Langs het parcours mijn fiets stilgezet, afgestapt en vervolgens zittend in het gras alsnog mijn schoenen aangedaan. Kostte behoorlijk wat onnodig tijd. Na de Stichtse Brug kon ik langs het Gooimeer met wind links/schuinachter (?? kon hem niet echt bevatten) behoorlijk vaart maken. Haalde veel fietsers in terwijl de teller tussen de 42-44 bleef aangeven. Wind leek toch vooral van zij te komen omdat ik met tri-spoke voor en dicht achter soms behoorlijk moest corrigeren. Bij de Eemhof kwam er een kleine slinger en daarna slecht, trillend wegdek. Ik keek omlaag tussen de trappers door en mijn achterband leek plat en zo voelde het ook. Onzeker keek ik nog een tweede keer en nam daarna het zekere voor het onzekere: full-stop nummer twee. De band bleek echter vol te zitten en de stop was dus onnodig, maar opnieuw tijd verloren. Een groepje van drie man (en dan bedoel ik geen losse atleten) kwam me op het wind tegen (en het woei best) stuk voorbijzetten. Twee van de drie zijn toch 3km lang (eentje zelfs stuk langer) in het wiel van de voorganger gebleven...stelletje eikels! Ik irriteerde me mateloos en was mijn ritme en focus even kwijt. Toch bleef ik rond de 150-200m stabiel op afstand. Wind mee kon de kraan weer open en langzaamaan werd het herfst...oftewel, de eikels werden opgeraapt en achter me verbrand. Marleen Vos had ik nog steeds niet ingehaald, maar ik naderde inmiddels snel het 2011-ontmoetingspunt...en ja hoor...op hetzelfde punt haalde ik mijn clubgenoot weer bij. Was een smal paadje dus moest nog even brullen voor veiligheid, maar kon de weg met 45kmu vervolgen...iets te snel voor de korte slinger eigenlijk. Ik schoot even door het gras omdat ik de bocht niet kon nemen. Daarna was het terug richting Eemhof met wind schuinzij/achter en bleef de snelheid rond de 44-45. De dijk richting Huizen ligt 180 graden tov de weg ervoor, dus ik verwachtte hier veel inspanning te moeten leveren. Toch bleef ik goed kunnen trappen. De wind viel mee doordat we achter een lage dijk fietsen en dus kon ik de snelheid houden op 34-38kmu. De Stichtse Brug op was lastig met de korte bochtjes en de vermoeidheid. Ben al niet de beste stuurder en met de tegemoetkomende kwart-atleten werd het lastig. Ik nam de bocht inderdaad erg ruim...maar de tegenliggers namen de weg ook wel erg breed. Bij Huizen gaf de Garmin toch een 37,8 gemiddeld aan maar het lastige bospaadje zou nog volgen. Ik verloor hier dan ook nog 3-tiende.
Opnieuw een snelle wissel en het lopen voelt erg makkelijk, maar niet krachtig en dus ook niet snel. Na 200m zie ik mijn nummer nog aan één hoekje bungelen en lopend vastmaken van het andere hoekje lukte niet. Stop nummer drie werd een feit, maar daarna begon ik toch echt met lopen. Na 500m hadden vrijwilligers ruzie met een 'local' (??) en tijdens het passeren hoorde ik woorden als vechten en politieburo...bracht me even van mijn stuk (de vrijwilligers staan er voor ons atleten, dus ik voelde me medeverantwoordelijk). Beenritme was goed en ik haalde wel atleten in, maar omdat de Garmin besloot geen snelheid aan te geven, moest ik het zelf inschatten. Heb klaarblijkelijk geen tempogevoel. Ik dacht hooguit een 14-15kmu te lopen en het voelde ook verder makkelijk, maar harder kon ik niet. Later bleek ik toch gemiddeld 3m47 te hebben gelopen en dicht tegen de 16 te hebben gezeten. Op 7,5km zie ik Manolo zo'n 100m voor me lopen en loop snel in. Toch de laatste 5m waren zeer lastig om dicht te lopen. Met nog 400m tot de finish lukte het dan toch en voor me zie ik nog een roze armband ten teken dat inhalen een positie winst betekende. Helaas lukte dit net niet meer en kwam ik 3s na Waldo Duin binnen. Toch een prima prestatie. Uiteindelijk 12e H40 geworden en 23e overall. Opnieuw tevreden met de prestatie enkel jammer van de onnodige stops. Die hadden me wat hoger in de lijst kunnen brengen...maar mijn doel was nu vooral goed te zwemmen en opnieuw sterk te fietsen...en daarin ben ik toch behoorlijk geslaagd. Komend weekend Amsterdam waar het zwemmen weer wat relaxter gaat en er nu een combi fietsen/lopen moet komen. Oftewel...het looponderdeel moet goed krachtig en snel voelen (en ook zijn).
maandag 3 juni 2013
De kou, de wind en de atleet...
Nu de triatlon zo langzaamaan meer een wintersport begint te worden had de Duin Triatlon van het ATC een prachtige Almeerse retro te pakken. Zwemmen, fietsen en lopen langs de dijken met wind...heel veel polderwind en daardoor ook golven...heel veel golven. De wasmachine zorgde voor een witgebleekte toet na het zwemmen...MIELE, er is geen betere!
Op het nieuwe sfeervolle parcours bij het IJmeer startte ik de wedstrijd met 61s voorsprong op Frank Veltman en 251s op Menno v/d Meer in het circuit. Beiden zijn betere triatleten, dus ik wist dat de voorsprong zou gaan krimpen en wsl zelfs verdwijnen.
Bij het startschot springen de zwarte ijsberen gedwee als onder dwang van een pistool...wat ook wel weer klopt overigens, het frisse water in. Na vier stappen struikel ik al over het water en val voorover om maar te gaan zwemmen, nadeeltje van een luie looppas, geen kniehef. Bij het bovenkomen zie ik in mijn ooghoeken Frank staan en heb het idee dat zijn brilletje afgezakt is. Ik denk er niet over na en zwem door en probeer snel in een rustige cadans te komen. Bij de ietwat onhandige bocht naar links, word ik in de mangel genomen maar weet me eruit te worstelen. Een bocht naar rechts en ik fixeer me op de grote gele boei in de verte. Tijdens het zwemmen valt het me op dat het rechts wel rustig is en kijk ik naar links en zie daar ook een grote boei...ai, verkeerde fixatie. Toch wat meters onnodig gemaakt...wat niet de enige keer zou zijn deze wedstrijd. De golven komen vanuit de ademkant aanzetten, dus over vochttekort zou ik me de rest van de wedstrijd geen zorgen meer maken. Een paar gluiperige bekertjes water storten zich zonder pardon en zonder na te denken door mijn mondholte rechtstreeks naar mijn slokdarm...they're on a mission! Ze zouden tegen het eind van het zwemmen weer richting uitgang willen begeven, maar met de druk van compimeren neopreen werd dat een waar gevecht...lukte wel uiteindelijk!
Bij de landgang zie ik Hans Lampe twee meter voor me lopen een mooie graadmeter en ik moet dus wel iets sneller gaan zwemmen in deel twee. Terug in het water verhoog ik de inspanning lichtelijk en ook de frequentie. De voeten van Hans veranderen in handen en vervolgens in gezicht. Daarna komt er weer leemte naast me. Opnieuw maak ik nog een navigatiefout en moet weer flink naar links zwemmen, maar na 25 halve minuut verlaat ik het horizontale voor het verticale. Nieuwe wetsuit en dat is met losmaken toch even handigheid krijgen. Vooraf wel over nagedacht, maar in een wedstrijd werkt de linkerhersenhelft niet naar behoren. Met links maak ik het flapje los om er al rennend achter te komen dat ik met rechts EN niet lenig ben EN het tweede flapje moet duwen...dat lukt dus niet. Dan dus maar wachten tot ik bij mijn fiets ben.
Dat werd een slechte wissel. Moet er duidelijk weer inkomen. Probeer staand mijn wetsuit uit te trappen, maar een gebrek aan evenwicht dwingt me om te gaan zitten...en dan kun je net zo goed daar ook je fietsschoenen aantrekken (er lagen veel steentjes). Het flesje met gel welke ik in mijn rugzak zou stoppen heeft mijn rugzak niet gehaald. Opnieuw een probleem met coordinatie en wedstrijdgehaastheid. Gelukkig wel een rechterhersenhelft die me attendeerde dat hier ook de helft van de inhoud tot me genomen kon worden. Goed meegedacht dus van die helft.
Bij het uitgaan hoor ik van mijn vader dat Menno op vier minuten zit en Frank op 1 minuut. Pfff...dat zijn drie eerste plekken dus nu, althans...de secondes gingen spelen. Wetende dat Frank de betere fietser is en Menno ken ik slechts twee van de drie capaciteiten en dat is niet het fietsen weet ik al wat mijn positie zal zijn in het klassement over krap 1,5 uur en begin te fietsen. Een harde woei vol tegen zorgt voor een opening van 33kmu en op het heen-weer parcours zie ik Frank op de weg terug. Een mooi meetpunt en ik bereik hetzelfde punt na 1m46... Dit wordt vette klop voor me want ik verlies in amper 3km al 46s. Toch voor de wind gaat de snelheid mega omhoog en ik lurk continu aan de 49kmu...en dat is gewoon HARD! Na 5km opnieuw een meetpunt met Frank en ik tel weer. Het verlies is gek genoeg 15s teruggelopen en begin me te realiseren dat ik toch wel heel goed aan het fietsen ben. Iedere ronde blijk ik 15s terug te pakken (Menno kon ik niet meten dus had niet een idee van de exacte voorsprong) tot ik het parc ferme in mag met nog amper een minuutje achterstand.
De tweede wissel ging wel snel en met een pitstop (in-out) van 48s begeef ik me op het loopparcours. De krappe bochten maken het lastig en de eerste lussen zijn ook even puzzelen. Voelde me even als in een doolhof. Het lopen begon redelijk, maar voelde niet super. Laten we het een zesje geven. Toch komt de 1e piep op de kilometer met de melding: u loopt 3m42 op de kilometer. Die was vrij onverwacht. Dit was ook het deel in het parcours waar wat pittige glooiingen begonnen en waar ik Menno tegenkwam. Zag er sterk uit en inschattende waar ik zat zou hij nog op ca 4 minuten zitten. Voor me zie ik het oranje tricot van Frank langzaam dichterbij komen, maar ik voel me verre van prettig. Na 3km begint mijn linkervoet pijn te doen en de ervaring leert me dat dat niet echt goed zit. Wsl een blaar met misschien wel bloed. Na afloop bleek een scherpe punt in mijn teennagel zich een weg te hebben geboord door het zachte vlees van de nevenliggende teen. Lekker zo´n mes in je schoen. Ook de longspieren vonden de inspanning inmiddels wel mooi en werd het lopen op hoge intensiteit met ademen door een rietje. Ik had het dus behoorlijk benauwd maar het oranje kwam langzaam dichter en dichterbij. Na exact 2,5 ronde gebeurde het dan toch uiteindelijk. Maar ja, Frank terughalen is één....ervoor blijven is een nieuw hoofdstuk. Frank ken ik als karakteratleet en die zal gaan bijten. niet omkijken en doorlopen. Tempo is nog maar 3m55 maar het is wat ik in huis heb door mijn rietje. Ook de vierde ronde hou ik uiteindelijk nog de voorsprong vol hoewel de stem van Hans (Lampe) die ik in de vierde ronde opnieuw voorbijkwam in de suizingen in mijn oren wel heel erg op die van Frank leek kijk ik niet om en loop door richting finish en kom als 4e H40+ aan en 10e overall. Damn...goede opening, goede wedstrijd, super gefietst. Het zwemmen en lopen mag nog wel verbeteren, maar ik ken de oorzaak (motivatie, te weinig kilometers) en dat gaat wel goedkomen.
Later blijkt de super-human prestatie wanneer ik de 3e fietstijd overall heb gezet. Ik...de loper...heb de rollen omgedraaid en opeens kan ik me nu ook met het fietsen in de strijd mengen. Als ik de komende wedstrijden ook het zwemmen nog een minuutje of twee kan/zal verbeteren en het lopen weer op peil kan brengen wacht me een pracht van een seizoen. Het begin is er...
PS: Uiteindelijk bleek Menno me in het circuit met 6s voorbij te zijn gegaan en Frank staat nu op 91s als derde. Wanneer Frank niet bevangen was geweest door de kou met het zwemmen hadden we als topdrie binnen de 10s van elkaar gestaan. De laatste strijd wordt een mooie, maar zilver is het hoogst haalbare Menno kennende en ook deze kleur is nog niet veilig ondanks de marge!
Op het nieuwe sfeervolle parcours bij het IJmeer startte ik de wedstrijd met 61s voorsprong op Frank Veltman en 251s op Menno v/d Meer in het circuit. Beiden zijn betere triatleten, dus ik wist dat de voorsprong zou gaan krimpen en wsl zelfs verdwijnen.
Bij het startschot springen de zwarte ijsberen gedwee als onder dwang van een pistool...wat ook wel weer klopt overigens, het frisse water in. Na vier stappen struikel ik al over het water en val voorover om maar te gaan zwemmen, nadeeltje van een luie looppas, geen kniehef. Bij het bovenkomen zie ik in mijn ooghoeken Frank staan en heb het idee dat zijn brilletje afgezakt is. Ik denk er niet over na en zwem door en probeer snel in een rustige cadans te komen. Bij de ietwat onhandige bocht naar links, word ik in de mangel genomen maar weet me eruit te worstelen. Een bocht naar rechts en ik fixeer me op de grote gele boei in de verte. Tijdens het zwemmen valt het me op dat het rechts wel rustig is en kijk ik naar links en zie daar ook een grote boei...ai, verkeerde fixatie. Toch wat meters onnodig gemaakt...wat niet de enige keer zou zijn deze wedstrijd. De golven komen vanuit de ademkant aanzetten, dus over vochttekort zou ik me de rest van de wedstrijd geen zorgen meer maken. Een paar gluiperige bekertjes water storten zich zonder pardon en zonder na te denken door mijn mondholte rechtstreeks naar mijn slokdarm...they're on a mission! Ze zouden tegen het eind van het zwemmen weer richting uitgang willen begeven, maar met de druk van compimeren neopreen werd dat een waar gevecht...lukte wel uiteindelijk!
Bij de landgang zie ik Hans Lampe twee meter voor me lopen een mooie graadmeter en ik moet dus wel iets sneller gaan zwemmen in deel twee. Terug in het water verhoog ik de inspanning lichtelijk en ook de frequentie. De voeten van Hans veranderen in handen en vervolgens in gezicht. Daarna komt er weer leemte naast me. Opnieuw maak ik nog een navigatiefout en moet weer flink naar links zwemmen, maar na 25 halve minuut verlaat ik het horizontale voor het verticale. Nieuwe wetsuit en dat is met losmaken toch even handigheid krijgen. Vooraf wel over nagedacht, maar in een wedstrijd werkt de linkerhersenhelft niet naar behoren. Met links maak ik het flapje los om er al rennend achter te komen dat ik met rechts EN niet lenig ben EN het tweede flapje moet duwen...dat lukt dus niet. Dan dus maar wachten tot ik bij mijn fiets ben.
Dat werd een slechte wissel. Moet er duidelijk weer inkomen. Probeer staand mijn wetsuit uit te trappen, maar een gebrek aan evenwicht dwingt me om te gaan zitten...en dan kun je net zo goed daar ook je fietsschoenen aantrekken (er lagen veel steentjes). Het flesje met gel welke ik in mijn rugzak zou stoppen heeft mijn rugzak niet gehaald. Opnieuw een probleem met coordinatie en wedstrijdgehaastheid. Gelukkig wel een rechterhersenhelft die me attendeerde dat hier ook de helft van de inhoud tot me genomen kon worden. Goed meegedacht dus van die helft.
Bij het uitgaan hoor ik van mijn vader dat Menno op vier minuten zit en Frank op 1 minuut. Pfff...dat zijn drie eerste plekken dus nu, althans...de secondes gingen spelen. Wetende dat Frank de betere fietser is en Menno ken ik slechts twee van de drie capaciteiten en dat is niet het fietsen weet ik al wat mijn positie zal zijn in het klassement over krap 1,5 uur en begin te fietsen. Een harde woei vol tegen zorgt voor een opening van 33kmu en op het heen-weer parcours zie ik Frank op de weg terug. Een mooi meetpunt en ik bereik hetzelfde punt na 1m46... Dit wordt vette klop voor me want ik verlies in amper 3km al 46s. Toch voor de wind gaat de snelheid mega omhoog en ik lurk continu aan de 49kmu...en dat is gewoon HARD! Na 5km opnieuw een meetpunt met Frank en ik tel weer. Het verlies is gek genoeg 15s teruggelopen en begin me te realiseren dat ik toch wel heel goed aan het fietsen ben. Iedere ronde blijk ik 15s terug te pakken (Menno kon ik niet meten dus had niet een idee van de exacte voorsprong) tot ik het parc ferme in mag met nog amper een minuutje achterstand.
De tweede wissel ging wel snel en met een pitstop (in-out) van 48s begeef ik me op het loopparcours. De krappe bochten maken het lastig en de eerste lussen zijn ook even puzzelen. Voelde me even als in een doolhof. Het lopen begon redelijk, maar voelde niet super. Laten we het een zesje geven. Toch komt de 1e piep op de kilometer met de melding: u loopt 3m42 op de kilometer. Die was vrij onverwacht. Dit was ook het deel in het parcours waar wat pittige glooiingen begonnen en waar ik Menno tegenkwam. Zag er sterk uit en inschattende waar ik zat zou hij nog op ca 4 minuten zitten. Voor me zie ik het oranje tricot van Frank langzaam dichterbij komen, maar ik voel me verre van prettig. Na 3km begint mijn linkervoet pijn te doen en de ervaring leert me dat dat niet echt goed zit. Wsl een blaar met misschien wel bloed. Na afloop bleek een scherpe punt in mijn teennagel zich een weg te hebben geboord door het zachte vlees van de nevenliggende teen. Lekker zo´n mes in je schoen. Ook de longspieren vonden de inspanning inmiddels wel mooi en werd het lopen op hoge intensiteit met ademen door een rietje. Ik had het dus behoorlijk benauwd maar het oranje kwam langzaam dichter en dichterbij. Na exact 2,5 ronde gebeurde het dan toch uiteindelijk. Maar ja, Frank terughalen is één....ervoor blijven is een nieuw hoofdstuk. Frank ken ik als karakteratleet en die zal gaan bijten. niet omkijken en doorlopen. Tempo is nog maar 3m55 maar het is wat ik in huis heb door mijn rietje. Ook de vierde ronde hou ik uiteindelijk nog de voorsprong vol hoewel de stem van Hans (Lampe) die ik in de vierde ronde opnieuw voorbijkwam in de suizingen in mijn oren wel heel erg op die van Frank leek kijk ik niet om en loop door richting finish en kom als 4e H40+ aan en 10e overall. Damn...goede opening, goede wedstrijd, super gefietst. Het zwemmen en lopen mag nog wel verbeteren, maar ik ken de oorzaak (motivatie, te weinig kilometers) en dat gaat wel goedkomen.
Later blijkt de super-human prestatie wanneer ik de 3e fietstijd overall heb gezet. Ik...de loper...heb de rollen omgedraaid en opeens kan ik me nu ook met het fietsen in de strijd mengen. Als ik de komende wedstrijden ook het zwemmen nog een minuutje of twee kan/zal verbeteren en het lopen weer op peil kan brengen wacht me een pracht van een seizoen. Het begin is er...
PS: Uiteindelijk bleek Menno me in het circuit met 6s voorbij te zijn gegaan en Frank staat nu op 91s als derde. Wanneer Frank niet bevangen was geweest door de kou met het zwemmen hadden we als topdrie binnen de 10s van elkaar gestaan. De laatste strijd wordt een mooie, maar zilver is het hoogst haalbare Menno kennende en ook deze kleur is nog niet veilig ondanks de marge!
Abonneren op:
Posts (Atom)