Met tranen, zweet en bloed...

Vorig jaar, zelfde tijd, zelfde locatie stond ik aan de start van de Halve Marathon Harderwijk met als doel...onder de 1u17m. Het liep niet lekker en ik finishte in 1u18m30s, maar wel als 3e H40+. Dat leverde een uitnodiging op om het in 2013 beter te mogen doen namens de organisatie (waarvoor uiteraard dank).

Met de Twintig van Alphen in de ledematen, een zeer goede fiets- en zwemtraining en zonder specifiek doel stond ik aan de start van een losgeslagen weergod die de woensdag nog tot zomers bestempelde en drie dagen later de rayon-hoofden alweer zenuwachtig maakte. Koude hou ik wel van tijdens het lopen...nattigheid minder. Voor de start of tot de start een warme trui aangedaan om niet te koud te worden. Ik werd flink zenuwachtig toen ik met nog drie minuten te gaan geen Annette zag en mezelf al zag lopen met een overstroming aan zweet in de warme trui achterlatend waarbij '53 verbleekte. Op het allerlaatste moment zag ik de blonde haren wapperen met een rode toet eronder: Annette stond al klaar om me aan te moedigen toen ook zij het beeld van de trui op het netvlies kreeg. Een PR op de 2km volgde terug richting de idioot waar zij mee verkiest te leven om een stukje stof in ontvangst te nemen...en we zijn weg.

Ik lig van begin af aan niet lekker in de wedstrijd. De eerste kilometer voelt loom, maar ik kan me toch nog langzaamaan naar voor worstelen. Ik passeer nog een aantal BB-lopers wetende dat zij in staat zijn tot 1u16 of sneller. Ok...mijn strategie is eenieder inmiddels wel bekend...snel openen en daarna afvlakken. De kilometers gaan ondanks het gevoel toch redelijk netjes aan me voorbij en klok geeft herhaaldelijk vrolijk een 3m30+ aan. Niet verkeerd toch. Bij 6km krijg ik echter opeens een flinke steek in mijn linker scheenbeenspier die kortstondig aanhoud. De snelheid moet ik omlaag laten gaan en kort schiet de gedachte van uitstappen omdat de pijn toch wel even flink was. Wanneer de pijn echter verdwijnt vervolg ik mijn weg, maar uit het ritme komt het tempo nu in de 3m40+. Een aantal ingehaalde BB-ers geven me ondertussen weer een koekje van eigen deeg. Bij de boog op 10km zie ik de wedstrijdklok een 37+ aangeven...ik loop dus flink klote...hoewel mijn Garmin hier al 10,2km aangeeft. In het dorp moedigen Annette, Tom en Geert me aan en ik trek een sip gezicht. DOORLOPEN word ik nagebruld. Een krappe 500m later spelen de darmen op...flinke kramp en ik moet wandelen en zoek beschutting. Niets...dus doorlopen en opnieuw krampen. Ook hier geen beschutting en ik ga een stukje van het parcours af...om ook niets te vinden. Uiteindelijk na 2-3 minuten doordraven vind ik een verscholen plekje en ik duik er in...pakje omlaag...en een zucht en een verlichting later...krijg ik opnieuw aandrang...nogmaals dus. Ondertussen zie ik mijn knie (links) flink bloeden... Snap nu waarom het verscholen was...ik was dus door doornestruiken heen gedoken...maar moet er ook weer uit. Fuck it...gaan...pijn is voor later....het bloed helaas niet! Een vier minuten oponthoud is mijn deel geworden. Ook de andere knie laat nu zien dat het hart flink aan het werk is en met mooie rode knietjes vervolg ik zonder verdere motivatie mijn weg.

Voor me loopt een groep die nog een richtpunt vormen en waar ik nog enigszins focus op kan gooien. Mijn tempo komt niet veel verder meer dan 3m55...en waarom zou ik. Ik weet dat bij 18km Loran van ProDurance klaarstaat met een gel en richt me op dat punt. Even een kortstondig praatje, een gelletje en ik ga verder voor de laatste 3km. Een gedachte in de regen en kou helpen me...een warme, droge auto, want een klassering kan ik echt wel vergeten. Met 1u25 kom ik over de finish en de speaker Jan de Bekker valt mijn tegenvallende tijd op maar bij het zien van de rode knieen is het verhaal meteen weer op zijn plek. Stomverbaasd (ik dan) komt de organisatie me vertellen dat ik tweede ben geworden in mijn klasse. De prijsuitreiking is over een ruim half uurtje. Dat voelt gek kan ik je vertellen... De knieen worden 'schoon' gespoeld met een kopje boullionsoep (er was zo snel geen water) en langzaamaan komt het grote rillen. Damn..ik had het toch ijs-en ijskoud en kon mijn drinkboullion nauwelijks bij het geril in het bekertje houden. Warmt dan wel weer de handen op. Nadat het podiumritueel is afgehandeld snel alsnog de auto in en OPWARMEN!!!! Een hele vreemde dag beleefd vandaag die ik me lang zal heugen. De knieen zijn inmiddels weer schoon en het blijken totaal slechts 9 schrammen te zijn...dat de knieen zich nu zo moesten aanstellen alsof ze doodbloeden...it's a wonder.

De 5 van Alphen...

Afgelopen weekend stond de 20 kilometer door en rond Alphen op het programma. Mijn eerste echte schreden terug in het strijdperk op de kortere afstand na mijn marathon avonturen in de afgelopen winter. Laaste weken veel gebeurd en de aandacht langzaamaan weer aan het verleggen richting triatlon. Time-management is belangrijk en ook het hoofd was wel even klaar met het vele lopen dus het zwemmen, maar vooral fietsen werden dankbaar als alternatief weer opgepakt.

Voor de 20 van Alphen had ik op zich een goed gevoel omdat de trainingen weliswaar wisselvallig verlopen, maar over het algemeen toch goed en stevig te noemen zijn. Een snelle maandag 8km bracht me tot de uitspraak dat het clubrecord bij Running2000 haalbaar was en wellicht zelfs een PR tot de mogelijkheden behoorde. Mijn bioritme beslaat momenteel echter een cyclus van een week met in het weekend vaak weinig puf om echt hard te kunnen en willen lopen...zo ook de losloop-loop op zaterdag waar ik me niet echt snel voelde. Een paar dagen al licht misselijk en een rommelende maag geeft ook niet het gevoel van een aanstaande toptijd.

In het startvak kom ik de houder van het clubrecord (Wout Mensink) tegen en ik maak een kort praatje met hem. Helaas moest ik het gesprek onbeleed afbreken aangezien vijf minuten voor de start mijn inhoud begon aan te dringen en dat kun je beter niet tijdens hebben. Snel het vak verlaten...korte sprint naar de WC en weer terug het vak in met nog een paar minuten te gaan. Je voelt je wel een stuk lichter meteen!

Vanaf de start liep ik eigenlijk erg goed en sterk. Voor me zie ik een kleine groep top-atleten langzaam verdwijnen en ook een tweetal vrouwen maken langzaam ruimte voor een horizon. Een eerste kilometer in ca 3:25 voelt rustig en voor mijn gevoel ook onder het geen wat ik op dit moment kan oftewel: ik was vrij kalm begonnen. Toch schrik ik wanneer ik bij twee kilometer een fietser voor me krijg met de tekst: eerste veteraan. Hier had ik niet op gerekend. Volgens de startlijst zou ik met een goede dag hooguit tweede kunnen worden in mijn klasse. De fietser blijft dan ook een paar 100m bij me tot de groep van twee die ik bij 2km passeerde weer langszij komt.

Vanaf hier wordt het een stabiele maar eenzame strijd tot 13km. Lichte wind (tegen), viaduct op (steil) en een lange rechte weg met hier een daar een loper. Achterom kijkend zie ik wel een klein groepje inmiddels aankomen, maar nog te ver om actief bezig zijnde te kunnen zien wie of wat. Na de rondgang over het water komt het groepje bij de 13km bij me. Het blijkt een groepje van vijf vrouwen te zijn die er tijdelijk voor kozen om mij de haas te laten zijn. Bij de 10km liep ik inmiddels een tempo van 3:48/km, maar deze dames gaven me nieuwe spirit (hoewel de rugzucht ook hielp) en joegen mijn tempo terug naar 3:40/km. Een dame neemt kortstondig over, maar lopend op het randje en gewend om alles solo te lopen, pak ik snel de kop weer terug. Een kilometer lang blijf ik de haas maar na de bocht terug richting Alphen bij kilometer 14 verander ik langzaam in de vos...oftewel, de dames passeren...en nu definitief. Hun voorsprong groeit tot zo'n 50m en blijft daar stabiel. Tot en met 17km de groep goed in het nabije zicht kunnen houden maar de samenkomst met de 10km lopers vertroebelde het beeld en dan wordt het meer eiland-hoppen naar de 10km lopers zonder de groep in de kluwen mensen nog te kunnen ontwaren.

De kluwe is aan de ene kant lastig omdat je toch zo nu en dan moet slalommen of in ieder geval van de door jou bepaalde ideale lijn af moet. Aan de andere kant heb je heel veel kleine richtpunten waar je je focus op kunt gooien. Deze kluwe was in ieder geval goed opgevoed door een snellere loper goed de ruimte te bieden...ik heb vaker anders meegemaakt! Na ruim 19km rechtsaf een soort van dorpsstraat in en veel publiek. Mijn tijd is safe op het clubrecord, maar ik weet helaas niet wat mijn PR nu precies was...had er niet echt rekening meer meegehouden. Ik dacht zo'n 1u13m30...kijkende naar de eerste drie karakters van deze tijd geven zij inderdaad aan wat ik ben als ik niet versnel om te pogen om mijn PR te pakken. Ik gooi het tempo dus omlaag (de snelheid omhoog!) en begin zo langzaamaan te sprinten. De afstandsbordjes vliegen voorbij...en ik ga snel richting finish. Uiteindelijk stopt de klok op de 1u13m35...geen idee of ik nu wel of geen PR liep...in ieder geval wel het clubrecord te pakken met ca 40s...daar was het me vooral om te doen. Thuis blijkt dat mijn PR 14 seconden sneller was. Voor nu zat er niet (veel) meer in dus ik vind het best. Wellicht over een paar weken in Almere tijdens de lenteloop dat het PR gepakt kan worden. Deze week vooral kleine duurloopjes want zaterdag is alweer de halve marathon in Harderwijk. Daar heb ik een 1u18m30 van 2012 te verbeteren...

Triple forty-two...

Bij deze titel zal menig darter nu zijn wenkbrauwen fronsen, maar aangezien het hier over het volbrengen van een derde marathon in krap drie maanden tijd gaat zouden de wenkbrauwen bij het zien van de posturen van de dartheren tegenwoordig dezelfde kant op deinzen indien zij de triple forty-two zouden volbrengen.

Goed...we hebben het dus over een midwinter, een marathon en dat in Apeldoorn. Na Limburg bevinden zich op deze uitgekozen route de hoogste bergen van het kleine landje. Sinds Spijkenisse zo'n zeven weken eerder nog wel getracht om na kort herstel weer in marathon-modus te komen, maar dat wilde niet echt meer lukken. Een 20km werd nog goed volbracht met 15 in het uur als training vijf weken voor Apeldoorn, maar daarna stokte de teller met nog 1x een 23km met veel tegenzin (de wind en kou helpen in trainingen niet echt mee). Op Texel werd nog een 28km gelopen...maar die was dan weer gebroken...en zo voelde ik me ook de dagen erna. In de tussentijd begonnen met krachtoefeningen (Insanity)...leuk, zwaar en iets te fanatieke start bij verkeerde kledij. Een half uur springen op blote voeten waarbij de enkels alle standen voor zijn botten kreeg...dat is vragen om problemen. Laatste maand dus ook lichte klachten gehad in achilles en lies...eigen schuld. Moet toch beter weten zo langzaamaan.

De weken kabbelden zo voorbij...en dan is opeens de dag weer daar. Het was een zonnige, frisse dag op weg in de auto naar Apeldoorn. In Orpheus mijn spullen gestald en langzaamaan naar het startvak begeven. Sta je dankzij de werkgever opeens (weliswaar op verzoek) in het wedstrijdvak...maar dan ook echt helemaal vooraan. Nu is het niet dat ik een flater sla...maar dit was dus bij de genodigden. Toen 'wij' "genodigden" (je voelt je snel één van hun) achter de hekken moesten toch maar wel bescheiden de achterste van de vier linies gekozen. Doel was heel erg ingehouden starten en dan moet je niet bij Kenianen of Krotwaars in de buurt staan...althans...ik niet! Ondanks dat ik me mega aan het inhouden was ging de 1e kilometer in 3:51...dat is toch sneller dan de 4:17, maar het voelde als 5:00...zo makkelijk en ontspannen voelde ik me. Ook de kilometers die gingen volgen zouden niets aan het gevoel wijzigen. Het tempo bleef in continue intensiteit (snelheid wilde wel eens wijzigen afhankelijk van de hellingspercentages) doorgaan. Zo nu en dan haalde een groep mij in...en soms haalde ik mensen in (en zelfs ook weer groepen terug). Onderweg kom ik Tom Fokkens en Geert Nobel nog tegen en volledig fit maak ik een kleine detour voor een high-five. Op de vraag van Teus hoe het gaat antwoord ik: super-makkelijk. Dit was op 25km...en 3km later sloeg het beeld om. De Asselronde mocht rechtdoor de Loolaan af richting de groene boog...en 'wij' marathonlopers rechtsaf. Terug de heuvels in. Voor me loopt iemand weer flink zijn PR te verbeteren door de bochten af te steken buiten het parcours om en zijn fietser op de wind tegen stukken voor hem te laten fietsen. Tja...een confessie bij Oprah zou hem niet misstaan hebben...maar dat duurt dan nog een paar jaar!

De klim begint zijn tol te eisen op de achilles die nu flink gevoelig wordt. Het tempo gaat daardoor omlaag van zo'n 4:10 continu naar 4:30+. Bij de 30km pak ik de rust om mijn achilles weer op een lijn te krijgen. Dat werd teveel gewaardeerd en de zeven kilometers die volgende werd het ritueel nog een aantal maal over gedaan (zelfs tot boomduwen aan toe). Ik scoor hier dan ook een aantal vijf-plussers waar ik amper drie kwartier geleden nog dacht aan twee vingers, een neus en een twee-uur-vijvenvijftig. Bij 37km stop ik opnieuw om mijn achilles te rekken als een sportieve fietser me vraagt wat het probleem is. Wanneer ik aangeef dat mijn achilles weigert...pakt hij resoluut mijn voet en zegt: "Ik maak je enkel even los". Inmiddels is Melanie (Spruijt) en Irene Kinnegim me (weer) gepasseerd. Wanneer ik weer ga lopen roept de fietser me toe dat ik naar Melanie toe moet en samen moet gaan werken. De pijn is compleet verdwenen en ik loop in volle vaart naar voren met 15kmu (moest flink werken om Melanie in te halen). Ondertussen krijg ik techniekaanwijzingen van de fietser: naar voren leunen, lang maken...ARM-INZET en mijn tempo blijft zeer hoog. Ik kom bij Melanie, kijk om en zie dat het tempo net iets te hoog is. Vlak daarna komt ook Irene weer terug in het vizier en het blijft maar hard gaan onder de aanmoedigingen. Bij de 40km begint het kaarsje te dimmen en omkijkend zie ik dat Melanie toch goed gevolgd is en weer terug in mijn slipstream komt. Om mezelf op te peppen en een nieuw doel te krijgen, te hebben en te houden kies ik om haar de laatste kilometers te hazen. Gek genoeg is dat niet enkel voor haar een voordeel, maar dat geeft me die push om te moeten blijven lopen. Ik sleur haar mee naar voren en alle pijn van een kwartier eerder is helemaal weg. De boog komt uiteindelijk na 3:03...en laat dat nu EN mijn voorspelling zijn EN mijn startnummer. Hoe toevallig kun je het hebben (en dus niet op gelopen!).

Ben nu blij dat het avontuur over is welke in augustus begon met nog 1x een snelle marathon in Amsterdam...maar al snel een flink vervolg kreeg. Na zes maanden marathon-head ben ik niet zozeer fysiek klaar met de marathon...maar mentaal. Maar ja...over zeven maanden mag ik weer in Almere...gelukkig mag ik dan een stukje warm-zwemmen en fietsen voorgaand. Ook leuk!

1 Weg, 738 benen en 4000 lichtjes

In navolging van de populariteit van een cijfer in de titel van diverse literatuur heeft deze blog ook wat cijfertjes als opening. Nu wil ik niet beweren dat snotterende mannen en vrouwen met zwaarbedekte lichaamsdelen in afscherming van koude omstandigheden evenveel erotisch gezinde lezers zal trekken als 'mijn collega' dat heeft gedaan met '50 tinten grijs'...het heeft wel meteen jullie aandacht!

De dag is 25 januari 2013...de start van een nieuw ATC en de start van een NIEUW ATC. De organisatie heeft de succesformule van het traditionele circuit omgegooid en met innovatief denken wordt het succes getart en opnieuw (uit)gevonden. Op deze dag...hoewel, de dag was al bijna voorbij, begeven driehonderdnegenenzestig atleten met dubbel zoveel benen zich over een donkere weg langs het Gooimeer. De organisatie heeft in aanloop naar de KidneyRun@Night verwoedde pogingen gedaan om de mannen van het Guiness Book Of Records te overtuigen dat de vierduizend waxinelichtjes op rij langs het parcours wel degelijk de langste landingsbaan in de geschiedenis van de luchtvaart vormden. De mannen waren echter niet te vermurwen en het record blijft vacant. De atleten genoten echter zichtbaar van de spookachtige omgeving en sferen.

Ikzelf had met het oog op het donker en de gladheid het voornemen om geen risico te nemen en vooral op zeker te lopen. Dit hield een zeer behouden start in waarbij medeatleten hun kans schoon zagen en mijn handelsmerk spontaan overnamen: een bliksemstart. Zelf glibberde ik nog de eerste bochten door en bevond me meteen op positie 20. Verbazingwekkend hoe hard anderen durfden te vertrekken. Ik weet Frank Veltman naast me en Wanni Friderichs en Menno van der Meer voor me. Voor het klassement zijn dit mijn directe concurrenten. Dit jaar is een podiumplek de grote vraag. Allen kunnen ze goed lopen en fietsen en Frank en Menno kunnen ook nog eens sterk zwemmen. Vierde eindpositie lijkt nu het hoogst haalbare. Allemaal gedachten die in je opkomen in de eerste kilometers langs het donkere Gooimeer. Frank heeft inmiddels een gaatje moeten laten en voor me zie ik de lange gestalte van Cor Boerman opdoemen. Ik moet nog een paar kilometer flink doorlopen om bij te komen maar eenmaal in de buurt moet ik even wachten met passeren. De terugweg laat helaas weinig ruimte om te passeren met alle tegenliggers. Terug in haven na de eerste lus lijkt de sfeer er goed in te zitten en ik herken de aanmoedingen van Merijn Schuurman aan zijn stem. Gezien heb ik hem niet want de frisse tegenwind zorgt voor tranende ogen...en oh ja, het was donker!

Bij begin tweede lus (een andere dan de eerste overigens) moeten wij atleten onder een boog door welke geflankeerd is door een bouwlamp: Gamma zei u???, ik zag wel enkele seconden enkel nog gammastralen in mijn ogen flikkeren...de weg was nog zoeker dan een paar minuten daarvoor. Toen het licht terugkeerde kwamen ook de vrolijk flikkerende lampjes terug en ik loop verder. Van Annette hoorde ik dat ik inmiddels twaalfde lag en voor me doemt een groot postuur op. Zo'n man van dik 90kg die je niet voor je verwacht, maar het wel mooi even doet. Langzaam komen onze wegen kortstondig samen om daarna weer te splitsen (figuurlijk dan, want de lampjes doen goed hun werk om de driehondervijfenzestig -er waren een paar uitvallers- dwaallichten op het rechte pad te houden. In de verte komt de volgende loper in het troebele beeld. Wanneer ik hem bijhaal blijkt het Menno te zijn. Dit verbaast me aangezien de loopcapaciteiten gelijkwaardig zijn. Opnieuw is het samenzijn kortstondig en wordt de weg in eenzaamheid vervolgd. Na het keerpunts stopt de wind met tegenwerken en gaat nu in de rug blazen. Milco Driessen, de leider in de wedstrijd, heeft een megagat geslagen, maar de rest ligt toch behoorlijk in de buurt. Het tempo is inmiddels weer flink omhooggekrikt van 3:55 (wind tegen) terug naar 3:40 (wind mee). Ik loop nog steeds heerlijk ontspannen en alert. De mijnlamp die ik opgezet heb helpt prima om de weg nog enigszins te kunnen lezen en me te behoeden voor oneffenheden. Op zo'n kilometer voor de finish krijg ik van toeschouwers te horen: "vlak voor je loopt Lampie...", die is dus met een prima wedstrijd bezig. Ik versnel niet en blijf in het cadans van de afgelopen negen kilometer. Terug bij de bouwlamp die nu elke gelaatstrek mijdt is het laatste gladde stukje richting finish, een bocht...en de benen houden na zevenendertignulzeven halt. Een prima tijd een week voor de trilogische marathonwinter. Had vooraf een achtendertiger in mijn hoofd en deze zevenendertiger voelde uiteindelijk net zo makkelijk.

Na de finish was het nog wel even wachten op de prijzenceremonie. Voor mij was het ook nog even onduidelijk of ik nu derde H40 of vierde was geworden. Annette en Sjaak waren inmiddels behoorlijk verkleumd, maar bleven trouw mee wachten. Uiteindelijk bleek ik toch vierde geworden te zijn. Het was een hele aparte ervaring en boven verwachting leuk om te doen. Nu nog een weekje rustig doorlopen en naar mijn best voorbereide marathon ooit...ahum... Ik zal wel zien wat Apeldoorn in petto heeft voor me. Ik kom dit keer niet voor een tijd, maar enkel voor de afstand en dan is met Amsterdam en Spijkenisse toch nog een flinke basis gelegd om ook Apeldoorn op normaal tempo mee te doen. Ik start onder nummer 303...zal dat ook mijn tijd worden. Wellicht moet ik flink doorlopen, maar kan ook halt moeten houden voor de finish. De klok tikt door.

Overigens bleek de aanmoeding niet Lampie, maar Wanni te betreffen. Tja..de oren waren dus blijkbaar ook wat dichtgevroren.

Met ongenoegen geen genoegen nemen!

Na mijn tegenvallende of teleurstellende (het tijdstip van de dag wil deze woorden in retrospectief nog wel eens aanpassen) deelname aan Amsterdam heb ik welgeteld twee dagen lopen chagerijnen. Achteraf (is altijd makkelijk) had ik gewoon niet moeten starten. De hele voorbereiding (ook altijd makkelijk achteraf) klopte niet. De daken konden me niet hoog genoeg zijn, lange trainingen werden veelvuldig niet compleet afgemaakt, de piek was veel te vroeg, de taper veels te rustig en lang, de overtuiging was er niet, er zou tegen een (die van mij in deze) natuur in gelopen gaan worden op een strak schema. Het al vaker genoemde schip en de bijbehorende binoculair die de horizon afspeurt hoe het schip zolang mogelijk van strandingsmogelijkheden gevrijwaard kan blijven is meer mijn ding. Starten, knallen en langzaam maar zeker instorten maar vechten voor wat ik waard ben. Bij de start van Amsterdam slechts één gedachte: wat in vredesnaam doe ik hier (en vul hier maar heel veel vraagtekens in). Vanwege de eerder genoemde daken wilde ik toch pogen te lopen voor wat ik waard was, maar een klein deukje in het zelfvertrouwen in de vorm van wat windvlagen zorgden uiteindelijk voor de vrije val naar teleurstelling. Na afloop enkel ongeloof, onvrede maar vooral frustatie dat ik niet dat gedaan heb waar ik al dik 20 jaar in excelleer: het uitvinden van mijn eigen wiel en daar vol geloof en overtuiging in blijven geloven en overtuiging uit blijven halen. Ik ben nu eenmaal de triatleet die kijkt hoe sterk hij is als de eenzame fietser die vecht tegen de wind...oftewel..Sinatra´s My Way.

Twee dagen na Amsterdam had Annette weinig overtuigingskracht en opbeurende woorden meer nodig om me te overtuigen dat ik voor eind 2012 een nieuwe marathon zou gaan pogen. Dit keer zou alles wat fout ging voor Amsterdam niet meer gebeuren (en vul hier dan maar veel uitroeptekens in). Niemand zou mogen weten waar ik aan zou beginnen. Geen (zelf-ingebeelde) druk van buitenaf, geen trainingen meer inkorten, laat staan overslaan en belangrijkste geen plan trekken, maar gewoon gaan als een schip. Doelen kunnen geen teleurstelling worden als je ze niet hebt! Met dit inzicht was de datum en lokatie na vlot zoeken snel gevonden: 16 december te Spijkenisse.

Met deze inzichten en wetenschap ging de voorbereiding vlekkeloos. In acht dagen tijd werd drie maal een 30+km als trainingen gelopen met steeds langer wordende snelle marathon blokken...en dat terwijl na de 3e 30km nog de Kromslootpark op het programma stond. Ik was in deze wedstrijd in absolute topvorm en 100% strijdvaardig. Beste trainingsmoment lag 10 dagen voor de marathon: een 25km die ongenadig sterk in een wit landschap bij blote knietjes werd afgelegd binnen de 1u43 (oftewel: dicht tegen de 15kmu). Hierbij moest ik soms nog mijn voeten terugzoeken die op stukken alle kanten opglibberden. Mijn laatste piekmoment (de Koude Polder Loop) ging helaas niet door waar ik een zeer goede Welcome Back tijd wilde zetten. Alles was gebasseerd op het verkrijgen maar vooral behouden van overtuiging. Pas drie dagen voor de marathon kwam langzaamaan de afbouw (hoewel een rustig duurloopje over 8km in 14kmu nog steeds geen echte taper is). Het hele hoofd en fysiek klopte dit keer wel: gretigheid en overtuiging voor de start. Afspraak met Annette was dat wanneer het niet zou gaan ik zo snel als mogelijk zou uitstappen om niet opnieuw voor de deuken te gaan...maar met als enige doel vooral goed te lopen en de uiteindelijke tijd voor lief te nemen zou uitstappen niet echt aan de orde komen.

Bij de start de allervoorste lijn opgezocht en een ieder die voor me dreigde te gaan vermanend aangekeken. Dat ik niet zou winnen wist ik al, maar een podiumplek in mijn klasse was zeker niet uitgesloten (ongeacht wie mijn tegenstand was een top drie vereiste een 2u48 had ik gezien). Na het startschot nam ik na 100m de koppositie en onder luid gejuich verliet ik na anderhalf rondje atletiekbaan of 600m plek waar ik zo hard als mogelijk weer naar terug zou willen keren. De kop behield ik uiteindelijk 1500m en ik voelde me sterk. Bij de 3km zou Annette klaarstaan om me in dit avontuur te gaan begeleiden vooral stilzwijgend want aanwezigheid is voor mij voldoende. Na amper 4km zie ik voor me een stevig talud opdoemen...damn, dat gaat kracht kosten en dat kostte het ook. Na deze zouden er echter nog vele volgen. Mijn parcourskennis had me in combinatie met mijn weerkennis wel laten zien waar ik vooral de stevige tegenwind zou gaan verwachten, maar hoogteverschillen verwacht je niet snel in het polderlandschap en was ik niet echt op voorbereid. Na 5km (18:10) en inmiddels al twee taluds voelde ik al dat de Kromslootparkkracht er dit keer niet was, maar mentaal nog steeds sterk. Vanaf 7km zou het eerste deel van 3km vol de wind op kop volgen wat verder zijn krachten van me eisten. Het restje gedachten aan de 2u40 ging snel weg en maakte plaats voor absolute leegte en totale focus in mijn hoofd. Bij 13km kreeg ik last van pijn in mijn onderrug, maar twee kilometer later was dit weer onder controle. De weg was lang, glooiend, kronkelend en vooral eenzaam als wedstrijdloper. Na een uur nam ik (op aandringen van Annette) mijn eerste slok drinken...die viel slecht want het was voor mij lekker fris, maar het drinken op weg naar mijn inwendige voelde als een blok die korte buikkrampen veroorzaakte. Hierdoor kreeg ik angst voor nieuwe pogingen tot drinken en stelde dit zo lang mogelijk uit. Vanaf 17km (na een 3km rugwind) kwam het zwaarste open stuk wind tegen. Dit was vooral lang en zwaar en toch bleef ik dicht tegen de 3:50/km aanlopen maar vroeg opnieuw veel kracht. Ik wist dat bij 23km er een lang stuk (tot ca 33km) van gunstige parcourswisselingen zouden volgen dus het was even doorbijten. Ondertussen zag ik bij de scherpe bochten mijn concurrenten nog op grote achterstand, maar het was zich inmiddels aan het stabiliseren. Opnieuw een slok drinken en opnieuw last van het koude blok op weg naar beneden. Toen ik het Annette vertelde, maakte ze er snel moedermelk van en werd er daarna het drinken vanuit de borst gegeven...dat hielp prima, want het was snel warm en drinkbaar geworden.

Bij de 25km linksaf en de zoveelste beklimming, dit keer een dijk naar boven (stevig). Amper een kilometer later weer naar beneden...nog steviger en ik moest tegenhangen om de controle over de benen niet te verliezen. Imiddels begon het te regenen en was het even erg koud geworden en nog steeds liep ik super. De tijden waren zich langzaam aan het vertragen, maar nog steeds dichtbij de 4:00 de kilometer en ik voelde me op allerlei kleine ongemakjes (voeten, hamstring, onderrug die weer terugkwam) na gewoon goed in het hoofd en qua conditie. Tot 28km bleef ik tweede in de wedstrijd alvorens ingehaald te worden. Bij de 29km lag ik echter wel meteen vijfde (een groepje van drie had met de wind blijkbaar goed samengewerkt). Het grote aftellen begon inmiddels...een 10km klinkt immers niet zo ver meer voor een marathonloper. Bij de 31km nog wel door een klein dorpje met altijd lastig loopbare klinkers en natuurlijk...weer een heftige klim (mijn langzaamste kilometer: 4:25). Vanaf 35km kwam ik op bekend terrein van de triathlon Spijkenisse waardoor ik enigszins wist waar ik was. Pas vanaf 38km ging het tempo echt wat trager maar bleef nog braaf hangen op de 4:17...en ik bleef doorgaan met (technisch) goed lopen. Dit schip zou dit keer niet stranden! Op 39km werd ik onverwacht nog een keer ingehaald, maar de jongen zag er een stuk jonger uit... Linksaf langs een lang stuk brug waar je na een soort van 180 graden tegenop mocht stomen...altijd leuk bij je 40e kilometer....pracht van een vooruitzicht. Voordeel onderweg naar boven was wel dat ik de achteropkomers kon inschalen...en dat leek een veilige afstand om de 6e plek vast te houden. Na ruim 500m vals plat links en weer links om in amper 200m in een klaverbladbocht weer naar beneden te denderen...weer op de hamstrings letten want de krampen dienden zich inmiddels. De finisharea lag echter al vlak naast me en ik hoorde de speakers al. Op de atletiekbaan probeerde Annette me nog naar een sub-2u50 te schreeuwen, maar een aanzet van 100m en mijn hamstrings protesteerden tegen de tempo-versnelling en lieten me meteen weer in het prettig voelende tempo terugvallen. Op de klok zie ik net de 2u50 passeren als ik uitermate tevreden de lijn passeer en mijn benen tot halt roep. Ik zie de Garmin overigens op 42,8km staan iets wat ik onderweg al vermoedde....de kilometerbordjes kwamen steeds meer later dan mijn kilometersignalen. Thuis had ik al gezien dat de route wsl wat langer zou zijn en met het kleine stukje nieuw route die niet op de parcourskaart stond zag ik op Garmin Connect dat de kaart ook op 42,7km kwam (via Endomondo bleek de marathonafstand na 2u47m47 te zijn volbracht).

Dit keer gelopen voor wat ik waard was en gek genoeg voel ik me conditioneel nog steeds fris. De belemmering vond ik vooral in fysieke pijntjes en ongemakken. Wellicht met iets betere voeding onderweg had er meer ingezeten, maar dan had ik wsl andere problemen gekend. Deze marathon was voor 100% ok. Nu klaar? Nou, een dag nadat ik besloot Spijkenisse te gaan lopen kwam mijn werkgever met de melding dat ze uitgenodigd waren voor de MidWinter te Apeldoorn. Tja...over zes weken dus mijn derde marathon in korte tijd. Dit keer echter gewoon meedoen. Doel? Gewoon lekker lopen en 3:00-3:15 vind ik prima. Sneller mag, langzamer ook...ik zie het wel. Ik doe gewoon waar ik me lekker bij voel...en zie wel hoe de wind in mijn zeilen staat.

Vliegen om het Kromslootpark.

Iedereen heeft ze wel...wedstrijden waar je ondanks je gevoel of nivo van dat moment altijd goed weet te presteren. Jaren geleden in Triathlon Schagen Old Skool zwom ik netjes, fietste ik leuk maar liep ik iedere deelname als een topper. Huizen ook zo'n wedstrijd waar de loopbenen zich opeens weer kunnen laten zien. In Woerden presteer ik het om mijn beste fietskant te laten zien. Afgelopen weekend was er weer zo'n feel-good wedstrijd. Het is ontastbaar en ongrijpbaar, maar ook hier heb ik bijna altijd magische benen.

De laatste weken goed en veel getraind en vooral ook weer variatie gezocht en gevonden door heuvelloopjes terug in mijn trainingen te brengen (laatste paar jaar teveel duurlopen...kort of lang). De trainingen gingen volgens de theorie vrijwel allemaal te hard, maar als iedereen echter volgens dezelfde theorie traint zijn er nauwelijks nog verrassingen en is sport ook niet echt leuk. Ik wijk dus graag af.

Voor de start was het weliswaar fris maar de zon was in alle blijheid aanwezig en liet zich gelden. Bij de warming-up zag ik Maikel Zuijderhoudt zijn skippings maken...man, wat ziet dat er toch mooi en soepel uit bij die jongen. Ook meetpunt Wanni Friderichs deed mee. Met een over het algemeen gelijkwaardig nivo zou ik me prima kunnen meten waar ik sta op dit moment. Ik voelde me fysiek en mentaal sterk. Het was nu een kwestie van kijken of gevoel met praktijk klopt. Na het startschot ging Maikel er snel vandoor...zoals verwacht. De verrassing kwam van Wanni die brutaal me in de eerste kilometer voorbleef. De openingskilometer is toch mijn terrein? Heel even kreeg ik twijfel over wat Wanni aan het doen was (topvorm of tactiek). Na de kilometer in 3:16 zag ik dat mijn tempo in ieder geval op hoog nivo was. De volgende kilometer kon ik steeds meer aandringen bij Wanni om het voortouw proberen over te nemen. De eerste twee pogingen werden nog afgeslagen, maar de derde was het toch raak. Niet zo zeer met het idee om er vandoor te gaan, maar als je dan in een groepje loopt, wil ik in ieder geval de workload eerlijk verdelen en het niet op de schouders van één persoon laten rusten.

De overname zorgde echter voor een klein gaatje dat Wanni in tegenstelling tot Hansje Brinker niet gelijk kon houden...het werd snel groter tot de term voorsprong gerechtvaardigd was. Nu ben ik wel van het beruchte schip en de bijbehorende stranden, dus ik wist dat er een moment (snel) zou komen dat de voorsprong zijn natuurkundige eenheid en grootheid zou behouden en a la het universum op een gegeven moment weer zou krimpen. Zaak was dus om te blijven bewegen. Ondertussen bleven de kilometertijden tot de 5 angstaanjagend snel. Na 17:22 zat de 5km erop. Toptijd en heel erg lang geleden. Inmiddels zakte het tempo wel wat terug naar 3:40/km maar het bleef op dit nivo goed voelen. Na de opgang terug richting dijk begon de tweede ronde. Idee was om hier weer tempo op te pikken omdat er nu weer een aantal kilometers met wind mee kwamen. Hoe ik ook mijn best deed, mijn Garmin bleef echter 3:40 aangeven en dreigt zelfs met een 3:45 in de 10e kilometer. De doorkomst op de 10km kwam na 35:50 en daarmee ook het keerpunt terug tegen de wind in. Ook nu laat ik de theorie voor wat het is door opeens wel te kunnen versnellen terug naar de 3:40. In het heen-weertje zie ik Wanni op zo'n 100m...en dat betekent doorlopen voor me. Terug in het park zie ik 10km lopers waardoor je een streefpunt krijgt. De snelheid gaat druppelsgewijs verder omhoog en sluit mijn laatste kilometer zelfs met een 3:38 en kom daarmee in 53:36 als tweede over de finish. Het gat met Wanni blijkt vanaf zo'n 5-6km constant te zijn gebleven en nog onder de 54 sluit hij het podium als derde.

Ik kan opnieuw terugkijken op een zeer geslaagde deelname aan de KSP waarbij ik toch keer op keer mijn beste benen weet te vinden. Je hebt nu eenmaal van die wedstrijden die wel (bijna) altijd lukken.

Even een smaakje wegspoelen...

Het is inmiddels alweer twee weken geleden dat ik mijn goede en snelle halve marathon van Amsterdam naar Ouderkerk a/d Amstel liep. Op dat moment had ik nog het idee om net zo snel als ik heen gegaan was ook weer terug te gaan. Helaas was ik op het kruispunt wel heengegaan, maar voelde ik me bij de teruggang richting het Olympische Vuur ook heengegaan...althans, de spieren en de spirit dan. Het tweede deel verzandde derhalve in een mooie rustige duurloop.

De dagen erna had ik op mijn linker-hamstring (en dit woord aan elkaar houden...de ham-string roept immers andere beelden op!) na weinig naschik van de afgelegde Amsterdamse marathon. De gehoopte spierpijn bleef uit wat in lijn was met de gewenste eindtijd. Spoedig kon ik dus de trainingen hervatten en een nieuwe kalender smeden.

Het eerste item op mijn nieuwe kalender zou de halve marathon van Renswoude weergeven. Aangezien de laatste maanden in het teken van lange duur stond zou het ingeslagen pad best voortgezet kunnen worden. In de wedstrijd zou mijn gevoel mij weer gaan leiden ipv een strak vooropgezet plan en vooraf bedachte tussentijden. Het startschot is de opening voor het schip dat ergens mag stranden. Vanaf de opening loop ik mee met de tweede kopgroep met hierin o.a. Michael Woerden, Han Wolsing, Melchior v/d Pol en triatleet Vincent Bohm. Met de wind op kop wordt er goed samengewerkt door het grootste deel. Op goed tempo wordt dan ook de 1e vijf kilometer ovebrugd. Toch voel ik mijn linkerquad weer gevoelig worden net zoals de laatste weken voorgaand aan Amsterdam. Geen blessure, gewoon stijf. Na een korte verhoging in NAP besluit ik het groepje te laten gaan en op eigen kracht verder te gaan.

Inmiddels loop ik in Niemandsland. De groep voor me verdwijnt uit zicht en achterop komt een sporadische 10,5km deelnemer aanzetten om vervolgens weer het ruime sop te verkiezen. Bij de 10km zie ik mijn voormalige groepje begonnen aan hun tweede ronde. Van de eerdere 5 mede-atleten zijn er nog drie over. De anderen gingen voor de 10,5km (wat vooraf al besproken was). Het timen wanneer ik op ditzelfde punt passeer leert me dat ik inmiddels een achterstand van 1 minuut 40 heb. Hetzelfde gebeurt andersom op mijn achtervolgers die ik op hetzelfde stuk passeer als waar ik eerder mijn voorgangers tegenkwam. Op een lang recht stuk zie ik het zwaailicht van de kopgroep. Zo dichtbij...maar toch heel ver weg. Een nieuwe meting op 15km toont een verdere achterstand van bijna 3 minuten. Achterom kijkend komen de achtervolgers wel dichterbij. Na 16km besluit ik de feitenmachine uit te zetten en puur het parcours op mijn klokje te tonen. Geen tussentijdse informatie meer omtrent snelheden en tijden...puur gevoel en knokken. Mano-a-tres-mano. Dapper trilt het klokje bij iedere nieuwe kilometer die ik dan nog wel bekijk. De eerdere 3:58/km (van 13 t/m 16km) heeft plaatsgemaakt voor een 3:48! De kilometers tellen snel af en in mijn hoofd gonst: "als ze willen winnen, moeten ze nu 3:38/km gaan lopen...no way" en ik blijf doortrekken.

Terug in Renswoude zie ik mijn achtervolgers uitgelopen zijn...althans, naar achteren en de positie kan me niet meer ontgaan. Na 1u20m54 stopt de klok en vermoed ik 4e overall te zijn geworden en 3e H40+. Bij de prijsuitreiking komt er een verrassing. De categorie is geen H40..H50, maar H35..H45. Opeens blijk ik eerste geworden in mijn categorie...die had ik niet verwacht. Een bos bloemen en enveloppe is mijn deel. Belangrijkere prijs is het optreden op gebied van wilskracht in de wedstrijd. Dat geeft een goede impuls voor komende maanden en daarmee is het smaakje van de twee halve marathonnen twee weken eerder helemaal weggespoeld!