21 oktober...D-Day! Vandaag was de Amsterdam marathon. Na mijn goede halve marathon tijdens de Geinloop (<1u17) werd in het triathlon-rustjaar een nieuw doel gesmeed. De focus zou na Wiesbaden compleet op een (laatste?) snelle marathon komen te liggen. Omdat mijn PR op 2u44 staat en een kleine verbetering me wel heel dicht bij het meest gunstige startvak zou brengen me ingeschreven op een iets grotere verbetering van dit PR. Geen idee of het zou lukken, maar wanneer je je erop inschrijft, moet je er in ieder geval voor gaan en voor strijden (op zijn minst in de voorbereiding). Het leek hoog gegrepen maar wanneer je het in blokken van 10km opdeelt valt het best mee.
Een maand in de voorbereiding (van de twee maanden) liep ik een toptraining (32km op de Veluwe 4x 4km marathon en tijd in 2u12) en leek het allemaal goed te komen en was de overtuiging volop aanwezig. Nu terugkijkend bleek die periode gek genoeg al mijn piek te zijn geweest. Na deze training zou het mentale aspect en daarmee onherroepelijk ook het fysieke neerwaarts gaan. De ultieme test in de Twiskemolenloop verliep compleet anders dan gepland en de laatste tien dagen in herstelfase werd het herstel overschaduwd door negatieve gedachten. De zekerheid begon steeds meer plaats te maken voor onzekerheid. De rustige trainingen werden een bevestiging in mijn hoofd dat het weg was ondanks dat de rustige trainingen juist geen info zouden mogen geven of invloed zouden mogen hebben. De laatste lange duurloop (10 dagen voor de marathon) over 25km met als doel 4:50 / km ging volgens plan, maar gaf mijn hoofd het definitieve verkeerde signaal.
De ochtend van de marathon was ik nauwelijks zenuwachtig tot ca 1,5 uur voor de start...het hele gevoel was vooral lusteloosheid. Pas op de startstreep begon ik enigszins zin te krijgen om te starten...het was ook redelijk fris dus dat zal ook meegespeeld hebben. Na de start was het tempo drukken om vooral niet te hard gaan. De 1e 5km had ik me voorgenomen met 3:44/km te gaan en iedere volgende 5km 1s per kilometer vertraging. Tegen mijn natuur in zou ik dus behoorlijk vlak willen gaan lopen zonder halverwege een voorsprong op het doel te hebben opgebouwd. Omdat ik in de voorste gelederen stond, kon ik meteen mooi mijn eigen tempo zoeken. Binnen de kilometer bleek ik ook dermate van voren te zitten dat er al kleine kliekjes onstonden en helaas niet van mijn beoogde tempo. Met de wind in het vooruitzicht besloot ik in de rug van het groepje voor me mee te gaan die leken te willen starten op de 3:40 / km. Als het eerste deel wind tegen achter de rug zou zijn, zou ik me laten zakken in tempo en de opgebouwde marge gebruiken om het volgende vak als bonus te zien. De 5km kwam in 18:30 waardoor de marge 10s bedroeg, maar ik liep lekker. De groep liet ik wel gaan om terug te gaan naar mijn tempo, de wind was immers nu in de rug. De volgende 5km ging goed volgens plan en het voelde prima, de marge bleef op het snelste schema 10s. Ook de 15km kwam ik precies volgens schema door en dit zou ook het punt zijn waar een kruising van de drie doelen zou zijn (het langzaamste doel zou de snelste opening kennen, maar meer verval). Omdat ik de wind vooral redelijk gunstig had, besloot ik me toch te richten op het middendoel (2u42) en niet te willen gaan voor de <2u40.
Na 20km werd Ouderkerk a/d Amstel bereikt (nog volgens schema) en kwam ik heel snel in een compleet andere wedstrijd terecht. De wind stond nu behoorlijk op kop en het lichte verval wat optrad begon in mij kop te dansen. Nog voor de 22km werd het doel opeens bijgesteld van 2u42 naar 2u48. De opgebouwde zekerheid van de 1e 20km bleek vreselijk broos en de onzekerheid kreeg de overhand...zwaar de overhand. Inmiddels liep ik boven de 4:00 / km en had het zwaar benauwd. Ik kwam in een spiraal terecht waar ik niet meer uit zou kunnen komen. Bij 27km stonden Annette en mijn ouders me aan te moedigen en ik gaf aan dat het niet meer liep, maar streed nog dapper door. Bij de 28km kwam er echter kleur in mijn ogen...hoewel zwart nu niet de kleur was die ik hoopte. Ik stond stil...het moment maar gebruiken om te plassen en voeding te nemen. Een dikke minuut langs het parcours gestaan in de hoop krachten terug te krijgen, het lukte niet en de kou eiste zijn tol op mijn hamstring die rap zou verstijven. De kilometers die volgden gingen met veel wandelen en steeds trager. Positie <100 werd snel positie 300+ en verder. Opgeven kwam niet in mij op, maar de doelen werden bijgesteld. Met 2u25 op de 37km zou ik 5:00 / km mogen lopen voor sub 3. Een dag eerder niet eens over nagedacht, nu leek dat het doel te gaan worden. Amper twee kilometer later opnieuw bijstelling tot het ultiem teleurstellende en meest wanhopige doel: finishen...ongeacht tijd. Er volgden 3 kilometers van ruim 6:00 per stuk. Hoewel de 1e 21km in 1u20 ging, bleek het verval enorm met het 2e deel in 1u45. Na 3:05:47 zat de ellende erop. Om me heen keken mensen blij...ik liep (mentaal) gebroken langs de finish en kon enkel nee schudden. Dit was niet wat ik gehoopt had, maar wat ik de laatste dagen onbewust wel voelde aankomen. Niet te hoog ingezet, niet te hard geopend, perfect weer, veel publiek, alles prima....kortom: het moment klopte persoonlijk niet en dat is ook marathon.
Is het nu klaar en ga ik met (marathon)pensioen? Geen idee...wsl zal ik ooit nog een snelle poging wagen, maar dat zal voor 2014 zijn. Volgend jaar weer Almere Triathlon...ook daar zijn doelen te behalen, maar wellicht kan ik beter eens alles op zijn beloop laten (hoewel het schrijven makkelijker is dan dit ook daadwerkelijk te realiseren...ik blijf immers een prestatie-atleet!!!).
In deze blog zal ik mijn wedstrijd ervaringen delen. De belevenissen worden informatief, belevend, eerlijk en soms met een knipoog weergegeven.
maandag 22 oktober 2012
maandag 1 oktober 2012
Hogere wiskunde..
Dit weekend had ik een belangrijk speerpunt richting de Amsterdam Marathon op het programma gezet. Er zou een 30km op marathon tempo gelopen gaan worden. Met het niet doorgaan van de 30 van Almere viel het oog op de Twiskemolenloop nabij Landsmeer. De organisatie had naast de bekende afstanden ook een 30km loop toegevoegd als prestatieloop. Enkele weken vooraf had ik het parcourskaartje bestudeerd en in tegenstelling tot normale routes, moest ik hier toch wel even flink puzzelen wat wanneer welke kant op zou gaan (nog niet in correlatie met de andere deelnemende afstanden).
Bij het klaarmaken van mijn versnaperingen voor onderweg, bleek kleine Sjaak een van mijn flesjes als bijtring te hebben gebruikt. De Isostar die ik erin had gestopt, kwam er met een minuscuul klein straaltje net zo hard weer uit. Gelukkig zat het lek hoog in het flesje dus oplossing bleek vrij simpel: slok eruit drinken en de voedingslijn kwam onder het lek te zitten (easy as that). Dit bleek echter een voorbode op hetgeen komen ging. Tijdens het inlopen bleek in mijn drinkbelt linksvoor een soort stofmoeheid te zitten, waardoor het aldaar aanwezige flesje niet de vastigheid had die je als loper wenst. Ik dacht dit te kunnen oplossen door hem telkens terug in zijn houder te duwen. Zo'n 400m na de start bleek dat scenario al overboord te kunnen in navolging van het flesje wat datzelfde scenario al voorging: overboord. De anticipatie was gelukkig goed geweest door in dit specifieke hokje de voormalige bijtring van de destijds kleine Sjaak te stoppen.
Mijn opdracht was vandaag vlak lopen...zo vlak als mogelijk om te kijken hoe dat voelt op een langere afstand. Ik kwam daardoor als 2e van de baan af om het avontuur in den open te beginnen. De klok nauwlettend in de gaten houdend. De eerste kilometer gaf net onder de 3:40 aan waarbij ik het gevoel had te wandelen. Ik hield het grote plaatje echter in beeld en de medeloper die ook kenbaar maakte voor een 1u54 te gaan vandaag liep langzaam op me uit terwijl de 2e kilometer in 3:42 ging. Volgen zou dus een te hoog tempo beteken (bij doortrekken zou je immers op 1u51) uitkomen dus ik hoopte de medeloper met dit eigen tempo op later tijdstip nog ergens tegen te komen. De kilometers erna moest ik tempo blijven drukken en het tempo bleef in een lineaire lijn enorm vlak rond de 3:45. Na 8km luidde de bocht naar links een kleine 2km open stuk in...met behoorlijke wind op kop. Hier moest ik wel even wat inleveren door de kilometers af te leggen in 3:51 per stuk (mijn parcoursherinnering van Amsterdam is dat het minder open is, dus ik hoop een dergelijk deel dan ook niet tegen te komen). De Garmin afstand die bij 5km een kleine voorsprong aangaf tov de routekilometetrering gaf bij de 10km nu een kleine achterstand aan. Een doorkomst van 37:20 was genoteerd, prima dus want ik had niet echt het idee flink aan het werk te zijn.
Na 13km kwam ik terug in de 'bewoonde' wereld en nu begon het lastig te worden (zo bleek later). Niet zo zeer het fysiek zou nu getest gaan worden, maar de kennis. Op de vraag aan de aldaar aanwezig zijnde vrijwilliger "30km, 2e ronde, rechtdoor?" (in de wedstrijd beperken dergelijke vragen zich tot dergelijke kreten) kreeg ik een volmondig ja te horen. Toen ik 1,5km later echter in een kleine 56 minuten het 20km-bordje passeerde en ik toch echt blanke benen onder me zag schuifelen verkeerde ik in een kleine identiteitscrisis. De Garmin bracht me verlichting door me resoluut te vertellen dat ik er toch echt pas 15 op had zitten. De wet van de quantumdynamica had zijn intrede in het hardlopen gedaan: de waarheid van een route is pas dan gewaarborgd indien deze ook als feit tot uitdrukking gekomen is...tot het moment van deze waarheid is feitelijk iedere route de juiste en kunnen alle afslagen tegelijk de waarheid vormen (je hebt wel eens van dergelijke Eureka en E=MC2 openbaringen in het hardlopershigh).
Na deze conclusie kreeg ik snel een nieuwe conclusie...doordrukken op tempo zou totaal geen nut hebben want de 30km waarvoor ik gekomen was, was verloren. Met dit besef verdween de concentratie als sneeuw voor de zon (of donderklap bij heldere hemel...kies je eigen metafoor hier). Het tempo vloog omlaag en al snel werd de 4:00/km gepasseerd. De hartslag ging inmiddels over in duurloopzone en het enige wat ik in mijn hoofd had was maar richting de finish te gaan en zo snel mogelijk naar huis met 'slechts' 25km op zak. Toen ik opnieuw bij het gebied aankwam waar andere natuurwetten schenen te gelden, toch maar even gestopt om aan de vrijwilliger te vragen wat nu de bedoeling was van het parcours (ik zag van rechts lopers komen vanuit een gebied die ik niet eerder gezien had). Ik moest nog kort rechtdoor en daarna rechtsaf (voor finish). Toen ik dit opvolgde werd me langzaam duidelijk dat dit dus de ronde moest zijn die in eerdere fase de waarheid zou inluiden. Ik kon snel concluderen wanneer ik die lus alsnog zou lopen er uiteindelijk toch nog een 30km gelopen zou worden. Mijn doeltijd was echter inmiddels onmogelijk geworden (liep al meerdere minuten achter hierop), maar een tijd van onder de 2uur was aanwezig en daarmee ook verbetering van mijn clubrecord bij Running2000.
De lus werd volbracht en opnieuw op weg naar de finish kwam ik een medeloper tegen. Hij vertelde me dat hij de lus nu al voor de 4e keer aan het volbrengen was en geen idee had in welke realiteit hij zich nu bevond. Onderwijl haalden we lopers in die mopperden dat je voor zeven euro inschrijfgeld toch een fatsoenlijke beroutewijzering zou mogen verwachten (in gedachte gaf ik ze gelijk). Na 1:59:58 werd de finishlijn gepassseerd en gaf mijn Garmin 30,00km aan. De organisatie had dus wel een hele strakke 30.000m weten neer te zetten, maar de briefing vooraf had hetgeen wat volgen ging eigenlijk al ingeluid: "Gij zult de bordjes 30km volgen totdat gij dezen niet meer aanschouwt, hetgeen voor thou het moment zal zijn om den bordjes van de 16,1km te zullen volgen" (en dit verhaal nog behoorlijk verloren gaand in ruis op de microfoonlijn).
Na de finish meteen balend vertrokken...wel in een lichte hardlooppas, want fysiek voelde ik me nog steeds oppersterk. Enige wat me aan de afgelopen twee uur herinnerde was een linkerkuit die het blijkbaar toch wel indrukwekkend vond, want die zat redelijk vast. Maar ja, na een 30km acht dagen eerder en een 28km 3 dagen eerder had hij ook wel reden om in dergelijke staat te verkeren. Er zal nu tot Amsterdam nog ergens 1 dertiger volgen komende week en dan begint het aftellen. Ik zal mijn schema inzetten op 2:39:50 om van daaruit te kunnen zien wat uiteindelijk op de klokken komt. Het meest realistische is een persoonlijk record (2u42), maar wie weet als ik een topdag heb...en dan kun je beter tempo vol moeten houden dan nog eens na 30km te gaan versnellen.
Het bijbehorende schema is overigens: 37:20 / 37:40 / 38:00 / 38:20 wat als losse 10km zeer makkelijk voelde, maar als serieel geheel toch best wel een uitdaging lijkt te vormen. Binnen drie weken weet ik meer...
Bij het klaarmaken van mijn versnaperingen voor onderweg, bleek kleine Sjaak een van mijn flesjes als bijtring te hebben gebruikt. De Isostar die ik erin had gestopt, kwam er met een minuscuul klein straaltje net zo hard weer uit. Gelukkig zat het lek hoog in het flesje dus oplossing bleek vrij simpel: slok eruit drinken en de voedingslijn kwam onder het lek te zitten (easy as that). Dit bleek echter een voorbode op hetgeen komen ging. Tijdens het inlopen bleek in mijn drinkbelt linksvoor een soort stofmoeheid te zitten, waardoor het aldaar aanwezige flesje niet de vastigheid had die je als loper wenst. Ik dacht dit te kunnen oplossen door hem telkens terug in zijn houder te duwen. Zo'n 400m na de start bleek dat scenario al overboord te kunnen in navolging van het flesje wat datzelfde scenario al voorging: overboord. De anticipatie was gelukkig goed geweest door in dit specifieke hokje de voormalige bijtring van de destijds kleine Sjaak te stoppen.
Mijn opdracht was vandaag vlak lopen...zo vlak als mogelijk om te kijken hoe dat voelt op een langere afstand. Ik kwam daardoor als 2e van de baan af om het avontuur in den open te beginnen. De klok nauwlettend in de gaten houdend. De eerste kilometer gaf net onder de 3:40 aan waarbij ik het gevoel had te wandelen. Ik hield het grote plaatje echter in beeld en de medeloper die ook kenbaar maakte voor een 1u54 te gaan vandaag liep langzaam op me uit terwijl de 2e kilometer in 3:42 ging. Volgen zou dus een te hoog tempo beteken (bij doortrekken zou je immers op 1u51) uitkomen dus ik hoopte de medeloper met dit eigen tempo op later tijdstip nog ergens tegen te komen. De kilometers erna moest ik tempo blijven drukken en het tempo bleef in een lineaire lijn enorm vlak rond de 3:45. Na 8km luidde de bocht naar links een kleine 2km open stuk in...met behoorlijke wind op kop. Hier moest ik wel even wat inleveren door de kilometers af te leggen in 3:51 per stuk (mijn parcoursherinnering van Amsterdam is dat het minder open is, dus ik hoop een dergelijk deel dan ook niet tegen te komen). De Garmin afstand die bij 5km een kleine voorsprong aangaf tov de routekilometetrering gaf bij de 10km nu een kleine achterstand aan. Een doorkomst van 37:20 was genoteerd, prima dus want ik had niet echt het idee flink aan het werk te zijn.
Na 13km kwam ik terug in de 'bewoonde' wereld en nu begon het lastig te worden (zo bleek later). Niet zo zeer het fysiek zou nu getest gaan worden, maar de kennis. Op de vraag aan de aldaar aanwezig zijnde vrijwilliger "30km, 2e ronde, rechtdoor?" (in de wedstrijd beperken dergelijke vragen zich tot dergelijke kreten) kreeg ik een volmondig ja te horen. Toen ik 1,5km later echter in een kleine 56 minuten het 20km-bordje passeerde en ik toch echt blanke benen onder me zag schuifelen verkeerde ik in een kleine identiteitscrisis. De Garmin bracht me verlichting door me resoluut te vertellen dat ik er toch echt pas 15 op had zitten. De wet van de quantumdynamica had zijn intrede in het hardlopen gedaan: de waarheid van een route is pas dan gewaarborgd indien deze ook als feit tot uitdrukking gekomen is...tot het moment van deze waarheid is feitelijk iedere route de juiste en kunnen alle afslagen tegelijk de waarheid vormen (je hebt wel eens van dergelijke Eureka en E=MC2 openbaringen in het hardlopershigh).
Na deze conclusie kreeg ik snel een nieuwe conclusie...doordrukken op tempo zou totaal geen nut hebben want de 30km waarvoor ik gekomen was, was verloren. Met dit besef verdween de concentratie als sneeuw voor de zon (of donderklap bij heldere hemel...kies je eigen metafoor hier). Het tempo vloog omlaag en al snel werd de 4:00/km gepasseerd. De hartslag ging inmiddels over in duurloopzone en het enige wat ik in mijn hoofd had was maar richting de finish te gaan en zo snel mogelijk naar huis met 'slechts' 25km op zak. Toen ik opnieuw bij het gebied aankwam waar andere natuurwetten schenen te gelden, toch maar even gestopt om aan de vrijwilliger te vragen wat nu de bedoeling was van het parcours (ik zag van rechts lopers komen vanuit een gebied die ik niet eerder gezien had). Ik moest nog kort rechtdoor en daarna rechtsaf (voor finish). Toen ik dit opvolgde werd me langzaam duidelijk dat dit dus de ronde moest zijn die in eerdere fase de waarheid zou inluiden. Ik kon snel concluderen wanneer ik die lus alsnog zou lopen er uiteindelijk toch nog een 30km gelopen zou worden. Mijn doeltijd was echter inmiddels onmogelijk geworden (liep al meerdere minuten achter hierop), maar een tijd van onder de 2uur was aanwezig en daarmee ook verbetering van mijn clubrecord bij Running2000.
De lus werd volbracht en opnieuw op weg naar de finish kwam ik een medeloper tegen. Hij vertelde me dat hij de lus nu al voor de 4e keer aan het volbrengen was en geen idee had in welke realiteit hij zich nu bevond. Onderwijl haalden we lopers in die mopperden dat je voor zeven euro inschrijfgeld toch een fatsoenlijke beroutewijzering zou mogen verwachten (in gedachte gaf ik ze gelijk). Na 1:59:58 werd de finishlijn gepassseerd en gaf mijn Garmin 30,00km aan. De organisatie had dus wel een hele strakke 30.000m weten neer te zetten, maar de briefing vooraf had hetgeen wat volgen ging eigenlijk al ingeluid: "Gij zult de bordjes 30km volgen totdat gij dezen niet meer aanschouwt, hetgeen voor thou het moment zal zijn om den bordjes van de 16,1km te zullen volgen" (en dit verhaal nog behoorlijk verloren gaand in ruis op de microfoonlijn).
Na de finish meteen balend vertrokken...wel in een lichte hardlooppas, want fysiek voelde ik me nog steeds oppersterk. Enige wat me aan de afgelopen twee uur herinnerde was een linkerkuit die het blijkbaar toch wel indrukwekkend vond, want die zat redelijk vast. Maar ja, na een 30km acht dagen eerder en een 28km 3 dagen eerder had hij ook wel reden om in dergelijke staat te verkeren. Er zal nu tot Amsterdam nog ergens 1 dertiger volgen komende week en dan begint het aftellen. Ik zal mijn schema inzetten op 2:39:50 om van daaruit te kunnen zien wat uiteindelijk op de klokken komt. Het meest realistische is een persoonlijk record (2u42), maar wie weet als ik een topdag heb...en dan kun je beter tempo vol moeten houden dan nog eens na 30km te gaan versnellen.
Het bijbehorende schema is overigens: 37:20 / 37:40 / 38:00 / 38:20 wat als losse 10km zeer makkelijk voelde, maar als serieel geheel toch best wel een uitdaging lijkt te vormen. Binnen drie weken weet ik meer...
maandag 24 september 2012
En het...
En het...was weer tijd voor een wedstrijd. De Wolderwijdloop te Zeewolde was immers alweer een jaar geleden. En het zag ernaar uit dat het mijn dag zou worden, lekker koel (14 graden) een waterig zonnetje en een bries (hoewel de geluiden om me heen aangaven dat het toch wel behoorlijk woei). Half uurtje voor de start tegen mijn gewoonte in nog 2km ingelopen en het voelde goed. Ok, de onderrug liet zich gelden, maar die moest maar even op zijn wervels bijten. Bij de start had ik me nu eens een goede positie verschaft en het ging meteen op full-speed. Na 500m liep ik in het groepje: Wilfried Verhagen, Koen Henkes en Albert Meijer en het ging niet eens hard (zo leek het). De doorkomst op de 1e kilometer toonde echter de ware snelheid: 3:13...noem dat maar niet hard. Qua feit is dat f**king snel! Tijdens een klein stukje crossen onstond het gaatje naar de drie. Ik zou het niet meer dichtlopen. Ondertussen liepen we vol op de dijk en het briesde toch behoorlijk. Met de mannen in het vizier houdende kon ik het tempo wel hoog houden met een lage 3:30. Het verlaten van de dijk luidde een tijdelijke versnelling in. Niet omdat ik harder wilde, maar dat gaat vanzelf met wind in de rug en hellend vlak af. Ik zag mijn klokje bij de 4e km nog een snelle 3:25 aangeven. Inmiddels kwam de finish 1e ronde in zicht en het leek er steeds meer op dat het een prima ronde ging worden. Na 17:30 werd ik kortstondig door het publiek aangemoedigd om daarna snel (minder snel dan 5km ervoor, dat dan weer wel) aan mijn 2e ronde te beginnen. Bij het opgaan van de dijk ging mijn quad weer pijn doen en het ging toch wel redelijk langzamer hoewel het gevoel goed was. Na het stukje cross opnieuw de dijk op en wind tegen. Liep ik eerder nog de 3:30, nu bleef ik steken op 3:52. Gelukkig de wetenschap dat ik de rugwind en het stukje flauwe helling af nog voor de boeg had (ik klokte hier opnieuw een snelle 3:33). De positie was inmiddels vervallen tot een 7e met nummers 5 en 6 op geen 100m strak voor me. Tot 8km leek het erop dat ik nog zou kunnen vechten voor de sub 36, maar (scherpe) steken in mijn onderrug gaven dat ik niet harder moest gaan en het zou hoe dan ook toch al een prima tijd worden. Met een slotkilometer van 3:42 kwam ik net 13 seconden te kort voor de 35er. De 36:12 is echter zeker prima en het resulteerde ook nog eens in 1e H40+. Ook een leuke opsteker. In de grafiek zie ik later een zeer vlakke lijn vanaf 1,5km in de hartslag. Qua intensiteit dus een perfecte inspanning. Toch voel ik geen vermoeidheid. Dat bleek een dag later ook wel toen ik Annette meldde dat ik een stuk ging lopen. Op de vraag hoeveel antwoordde ik nog tussen de 5 en 34km...afhankelijk van het gevoel en het werden er toch vrij makkelijk 30 met een leuk tempo tot de 27km (2 uur precies). Geen drinken meegenomen dus de boiler was toen echter wel leeg. Vanaf 27km nog 3km relaxt uitgedribbeld om de marathon in 24 uur te voltooien. Komend weekend een laatste marathon test in de Twiskemolenloop met een 30km tegen marathontempo, maar de laatste weken gaan steeds beter en het zal dus vast wel goedkomen!
maandag 17 september 2012
Blij dat het de helft was...
In aanloop naar de Halve van Hattem heb ik een zware week gedraaid met (gek genoeg) wel wat gaten in het midden. Zes dagen voor deze wedstrijd liep ik een dubbele 18km over twee nieuw uitgezette routes (Garmin helpt me perfect om van de gebaande paden af te krijgen...letterlijk). De ochtendroute liep dwars (opnieuw letterlijk) door het Visvijverbos bij Lelystad. Ik woon nu toch hier al ettelijke jaren, maar nooit van het bestaan afgeweten dus nieuwsgierig en verrast dat in GarminConnect bleek dat hier 'fietspaden' doorheen liepen. Nadruk op liepen, want ik heb ze niet kunnen ontdekken. Toen ik na 7km bij het bos aankwam zag ik een gluiperig smal schelpenpaadje lopen. Dat was het laatste van de menselijke beschaving (kunnen die twee woorden bij elkaar?) wat ik de komende twee kilometer zou zien. Ik ging off-road...en hoe. Kietelgras tot de blote knieen en laatste 200m zelfs vochtig riet tot de oksels...was een nieuwe ervaring. De 2e route van 18km in de middag ging over bekender terrein hoewel nog steeds als route nieuw te beschouwen (de stukken an sich waren bekend, maar nimmer tot route aaneengeregen). Beide lopen ging behoorlijk rustig, maar uiteindelijk toch een smashing 36km op de teller op 1 dag (mijn langste training).
De dag erna maar wat rust genomen (werkzaamheden en het lichaam stelde het ook wel op prijs). Dinsdag weer echter aan de (volle) bak. Een 13km op gevoel werd toch uiteindelijk een 13km met flink tempo (3:57/km). Het lichaam kon het verdragen en wie ben ik dan om NEE te zeggen. Dag later stond echter opnieuw een behoorlijk initiatief op het programma. Langs een zeer mooie route (opnieuw dwars) door de Veluwe (toch flinke stukken off-route, maar nu goed begaanbaar...aanrader voor iedereen overigens!) zou ik een ruime 30km afleggen met 4 blokken van 4km op marathontempo (of een benadering ervan). Het ging wel heel erg lekker en ik voelde me werkelijk super. De tempoblokken gingen in 3:45/km dus dat is gewoon hard (2u38 als ik dit in Amsterdam zou kunnen...tja, als). De herstelblokken (2km) gingen echter ook op hoog tempo (4:20). Niet dat ik snel de Veluwe wilde verlaten, maar rondom Zandenplas (waar ik ook langskwam) werkt magisch op me...iedere keer weer. Een kleine 2u12 was mijn auto verbaasd me weer te zien na de 32km (ik was nog een paar keer verkeerd gelopen: "Moet ik hier rechtdoor? Er is enkel een hazepad..." (wat ik soms moest kiezen omdat de ruiterpaden wel hele grote pony's konden herbergen).
Goed...tot zover de twee dagen VOOR de wedstrijd (er werd hierna wel redelijk hersteld, maar een ritje Parijs en terug omdat Annette en ik even weg wilden helpt niet super aan het herstel...met de benen in de nek omdat Sjaak zonodig ook voorin wil zitten...bij je voeten). Hattem is een middagwedstrijd (16:35 start) waar ik vaak niet goed mee weet om te gaan. Hele dag is ingesteld op wachten en vraagtekens (wanneer eten, wat kan ik nog wel/niet doen). Het loslopen om 12:00 gaf niet echt superbenen, maar goed genoeg. De start ging uiteindelijk nog redelijk (3m25), maar ik had me voor de start toch weer weg laten drukken door twee heren die braaf vertelden (tegen elkaar) een 4:00/km te willen gaan lopen (stap dan wat meer naar achteren). Ik moest dus in 1e instantie licht zigzaggen om wat naar voren te komen. Ik kwam uiteindelijk (na ca 1,5km) tot op 5m van nr 1 (Bas Mekking), maar voelde toen snel de benen (vooral links weer en nu grote quadricep) al vollopen. Bovendien had mijn Forerunner moeite met geduldig wachten gehad. Een half uur voor de wedstrijd hem prikkelen betekende dat ik de 1e 7km uiteindelijk zonder snelheidindicatie liep (gek genoeg registreerde hij -bleek later- wel de gelopen route). Een kontplakker moest ik nog op kop dwingen door flinke snelheidsafname nadat hij 2km in mijn rug had toegekeken (vlak daarna riep hij nog: "Samenwerken...met zijn drieen!"...no way dus, had je eerder moeten bedenken). Ondertussen gingen mijn buikspieren ook protesteren en voelde het allemaal niet echt fijn. De bordjes waardoor ik mijn tussentijden kon zien gaven niet echt positieve berichten. De 5km gaf een ruime 18+ aan en ik liep al een tempo waarmee de volgende 5km hard richting de 19+ zou gaan. In mijn hoofd was ik al meer bezig met stevig trainen dan met nog een wedstrijd lopen. Dit gehark duurde tot ca 18km (ik lag inmiddels 7e) en mijn hartslag was van 170 na 4km teruggevallen tot een (voor training leuke) 160. Een blik achterom leerde dat er nog atleten achterop dichterbij kwamen. Dit gaf waarschijnlijk moed en kracht en ook lossere benen want opeens ging het tempo weer omhoog. Van ampele 4:00/km de kilometers ervoor kwam ik terug naar slotkilometers in 3:55, 3:52 en 3:49 (en een slothartslag op 174). De tijd was verre van goed maar ik kan het gelukkig relativeren en verklaren. Richting Amsterdam nog wel wat werk te verzetten (hoewel ik met de tijd toch tevreden kan zijn) en dan vooral in de laatste week. Rust is immers een zeer belangrijk facet in sportbeoefening en dit component moet ik die laatste week ten volle gaan zien te benutten. Ik ben wel blij dat het nu slechts de helft was van wat ik over een ruime maand wil gaan doen.
Link: Garmin Uitdraai
De dag erna maar wat rust genomen (werkzaamheden en het lichaam stelde het ook wel op prijs). Dinsdag weer echter aan de (volle) bak. Een 13km op gevoel werd toch uiteindelijk een 13km met flink tempo (3:57/km). Het lichaam kon het verdragen en wie ben ik dan om NEE te zeggen. Dag later stond echter opnieuw een behoorlijk initiatief op het programma. Langs een zeer mooie route (opnieuw dwars) door de Veluwe (toch flinke stukken off-route, maar nu goed begaanbaar...aanrader voor iedereen overigens!) zou ik een ruime 30km afleggen met 4 blokken van 4km op marathontempo (of een benadering ervan). Het ging wel heel erg lekker en ik voelde me werkelijk super. De tempoblokken gingen in 3:45/km dus dat is gewoon hard (2u38 als ik dit in Amsterdam zou kunnen...tja, als). De herstelblokken (2km) gingen echter ook op hoog tempo (4:20). Niet dat ik snel de Veluwe wilde verlaten, maar rondom Zandenplas (waar ik ook langskwam) werkt magisch op me...iedere keer weer. Een kleine 2u12 was mijn auto verbaasd me weer te zien na de 32km (ik was nog een paar keer verkeerd gelopen: "Moet ik hier rechtdoor? Er is enkel een hazepad..." (wat ik soms moest kiezen omdat de ruiterpaden wel hele grote pony's konden herbergen).
Goed...tot zover de twee dagen VOOR de wedstrijd (er werd hierna wel redelijk hersteld, maar een ritje Parijs en terug omdat Annette en ik even weg wilden helpt niet super aan het herstel...met de benen in de nek omdat Sjaak zonodig ook voorin wil zitten...bij je voeten). Hattem is een middagwedstrijd (16:35 start) waar ik vaak niet goed mee weet om te gaan. Hele dag is ingesteld op wachten en vraagtekens (wanneer eten, wat kan ik nog wel/niet doen). Het loslopen om 12:00 gaf niet echt superbenen, maar goed genoeg. De start ging uiteindelijk nog redelijk (3m25), maar ik had me voor de start toch weer weg laten drukken door twee heren die braaf vertelden (tegen elkaar) een 4:00/km te willen gaan lopen (stap dan wat meer naar achteren). Ik moest dus in 1e instantie licht zigzaggen om wat naar voren te komen. Ik kwam uiteindelijk (na ca 1,5km) tot op 5m van nr 1 (Bas Mekking), maar voelde toen snel de benen (vooral links weer en nu grote quadricep) al vollopen. Bovendien had mijn Forerunner moeite met geduldig wachten gehad. Een half uur voor de wedstrijd hem prikkelen betekende dat ik de 1e 7km uiteindelijk zonder snelheidindicatie liep (gek genoeg registreerde hij -bleek later- wel de gelopen route). Een kontplakker moest ik nog op kop dwingen door flinke snelheidsafname nadat hij 2km in mijn rug had toegekeken (vlak daarna riep hij nog: "Samenwerken...met zijn drieen!"...no way dus, had je eerder moeten bedenken). Ondertussen gingen mijn buikspieren ook protesteren en voelde het allemaal niet echt fijn. De bordjes waardoor ik mijn tussentijden kon zien gaven niet echt positieve berichten. De 5km gaf een ruime 18+ aan en ik liep al een tempo waarmee de volgende 5km hard richting de 19+ zou gaan. In mijn hoofd was ik al meer bezig met stevig trainen dan met nog een wedstrijd lopen. Dit gehark duurde tot ca 18km (ik lag inmiddels 7e) en mijn hartslag was van 170 na 4km teruggevallen tot een (voor training leuke) 160. Een blik achterom leerde dat er nog atleten achterop dichterbij kwamen. Dit gaf waarschijnlijk moed en kracht en ook lossere benen want opeens ging het tempo weer omhoog. Van ampele 4:00/km de kilometers ervoor kwam ik terug naar slotkilometers in 3:55, 3:52 en 3:49 (en een slothartslag op 174). De tijd was verre van goed maar ik kan het gelukkig relativeren en verklaren. Richting Amsterdam nog wel wat werk te verzetten (hoewel ik met de tijd toch tevreden kan zijn) en dan vooral in de laatste week. Rust is immers een zeer belangrijk facet in sportbeoefening en dit component moet ik die laatste week ten volle gaan zien te benutten. Ik ben wel blij dat het nu slechts de helft was van wat ik over een ruime maand wil gaan doen.
Link: Garmin Uitdraai
maandag 3 september 2012
Right here...right now...
Niet enkel een geweldig nummer van Fatboy Slim (waarbij het eerste -fat- in het hardlopende garnizoen minder voorkomt dan het laatste -slim-), maar tevens een duiding van mijn opening in het hardloopseizoen te Ermelo bij de Heideloop. Geen idee waar ik op dit moment in mijn hardloopperiode sta, ga ik er onbevangen in en zie wel wat mijn benen mij zullen brengen. De enige wetenschap is dat ik de lange duur behoorlijk goed bezit op dit moment en dat in het verleden deze wedstrijd tijden van rond de 37 minuten op de klokken toverde. Of dat dan weer afhankelijk is van mijn momentele vorm, post-Almere-LD-deelname, temperatuur of gewoon zwaarte van het parcours...het zal een combinatie zijn.
Bij de start me toch weer naar de tweede lijn laten duwen...dit zal ik nooit leren blijkbaar (too much a gentleman) want ik weet dat ik met mijn openingskilometer met de snelleren mee kan om van daaruit mijn ritme te pakken. Ik moest dus ook nu weer de 1e 400m een weg zien te zoeken naar voren om van daaruit opnieuw te zoeken, maar dan naar mijn ritme. Voor me loopt Adrienne Herzog gracieus en toch mannelijk richting de voorkant. Wanneer ik na 400m vrij kom te zitten, loop ik naar haar toe en loop (kortstondig) voor haar. Ik weet dat dit van korte duur zal zijn, want ze loopt een tempo wat ze de hele wedstrijd kan volhouden...in tegenstelling...precies. Na een kilometer draaien we het bos in en moeten even zoeken naar een goede route (midden op de bedoelde lag een enorme modderpoel...een teken van herkenning van de herfstige zomer) en in het spoor van de atleten voor me (waaronder A.H...en dan heb ik het wel over de kleine, maar niet de grootgrutter) die blijkbaar weten hoe ze moeten crossen begeef ik me naar rechts. Waar de atleten echter om de bomen lopen twijfel ik even en dan komen bomen bij 17kmu (op dat moment) wel snel op je af en moet je ook snel kiezen. De V-vorm van de twee takken die zich ooit tot boom hopen te promoveren geven de keuze 'er-op-of-erover'...het werd het tweede en met een sierlijke sprong zweef ik door de bomen (geen oerkreet, dus ook niet als Tarzan, daar was mijn lendelap ook niet naar in de vorm van mijn tri-suit). Vanaf hier wordt het een saai verhaal...kilometer na kilometer in een vrij steady tempo, hartslag, positie...noem maar op. De 5 kilometer passeer ik na 18:en een beetje en begin daarna aan ronde twee. Ik reken dat ik met licht verval een mooie 36 half op de klokken kan zetten, maar mijn Garmin geeft net even andere tempo's aan dan ik hoop op de kilometer. Ik geef de schuld aan het bladerendek en loop door (helaas bleek na afloop de Garmin beter bestand tegen het beschuttende bladerendek dan ik verwachtte, want de tijden waren toch akelig nauwkeurig). In de slotfase probeer ik nog mijn hartslag omhoog te krijgen om een soort van maximale hartslagbepaling te kunnen krijgen...veel stijgt hij echter niet meer, dus dat is jammer. Na 37:05 stopt de klok...althans, op het papier van de organisatie, want de werkelijke klok loopt nog even door (er zijn nog meer atleten die willen finishen en hun tijd willen weten). Ik krijg een kaartje in mijn handen gedrukt met 1e H40 erop. Dat is dan mooi meegenomen...onderweg wel een vermoeden (A.H. kan ik nog wel in categorie inschalen, maar mijn overige deelnemers zijn toch lastig op categorie te schatten vanaf de rug gezien), maar was niet zeker.
Voor nu ben ik zeker tevreden met de tijd (het was in het open toch best weer warm), maar verwacht komende periode wel zeker lagere tijden te zien (nieuwe jacht op 35 laag). Waar ik minder tevreden mee ben is het toch wel grote verval van ca 1 minuut op een ronde van 5km. Dit had echt minder moeten zijn...zeker gezien mijn duurvermogen op dit moment. Zit hem waarschijnlijk in de angst van in het rood te lopen, want binnen een uur voel ik niets meer van de inspanning en een dag later loop ik zonder probleem mijn 'herstelloopje' met een hartslag (132) die lager ligt dan mijn loslooploopje twee dagen eerder bij een gelijkwaardig tempo (en nee, dat is niet door vermoeidheid). Nu ontstaat voor mij de vraag richting Amsterdam: veel op duur komende weken inzetten, of toch wat geplande lange duurlopen inruilen voor wat meer tempo (eventueel duo of zelfs triple trainingen) op een dag. Daar ga ik de komende week maar eens over filosoferen.
Bij de start me toch weer naar de tweede lijn laten duwen...dit zal ik nooit leren blijkbaar (too much a gentleman) want ik weet dat ik met mijn openingskilometer met de snelleren mee kan om van daaruit mijn ritme te pakken. Ik moest dus ook nu weer de 1e 400m een weg zien te zoeken naar voren om van daaruit opnieuw te zoeken, maar dan naar mijn ritme. Voor me loopt Adrienne Herzog gracieus en toch mannelijk richting de voorkant. Wanneer ik na 400m vrij kom te zitten, loop ik naar haar toe en loop (kortstondig) voor haar. Ik weet dat dit van korte duur zal zijn, want ze loopt een tempo wat ze de hele wedstrijd kan volhouden...in tegenstelling...precies. Na een kilometer draaien we het bos in en moeten even zoeken naar een goede route (midden op de bedoelde lag een enorme modderpoel...een teken van herkenning van de herfstige zomer) en in het spoor van de atleten voor me (waaronder A.H...en dan heb ik het wel over de kleine, maar niet de grootgrutter) die blijkbaar weten hoe ze moeten crossen begeef ik me naar rechts. Waar de atleten echter om de bomen lopen twijfel ik even en dan komen bomen bij 17kmu (op dat moment) wel snel op je af en moet je ook snel kiezen. De V-vorm van de twee takken die zich ooit tot boom hopen te promoveren geven de keuze 'er-op-of-erover'...het werd het tweede en met een sierlijke sprong zweef ik door de bomen (geen oerkreet, dus ook niet als Tarzan, daar was mijn lendelap ook niet naar in de vorm van mijn tri-suit). Vanaf hier wordt het een saai verhaal...kilometer na kilometer in een vrij steady tempo, hartslag, positie...noem maar op. De 5 kilometer passeer ik na 18:en een beetje en begin daarna aan ronde twee. Ik reken dat ik met licht verval een mooie 36 half op de klokken kan zetten, maar mijn Garmin geeft net even andere tempo's aan dan ik hoop op de kilometer. Ik geef de schuld aan het bladerendek en loop door (helaas bleek na afloop de Garmin beter bestand tegen het beschuttende bladerendek dan ik verwachtte, want de tijden waren toch akelig nauwkeurig). In de slotfase probeer ik nog mijn hartslag omhoog te krijgen om een soort van maximale hartslagbepaling te kunnen krijgen...veel stijgt hij echter niet meer, dus dat is jammer. Na 37:05 stopt de klok...althans, op het papier van de organisatie, want de werkelijke klok loopt nog even door (er zijn nog meer atleten die willen finishen en hun tijd willen weten). Ik krijg een kaartje in mijn handen gedrukt met 1e H40 erop. Dat is dan mooi meegenomen...onderweg wel een vermoeden (A.H. kan ik nog wel in categorie inschalen, maar mijn overige deelnemers zijn toch lastig op categorie te schatten vanaf de rug gezien), maar was niet zeker.
Voor nu ben ik zeker tevreden met de tijd (het was in het open toch best weer warm), maar verwacht komende periode wel zeker lagere tijden te zien (nieuwe jacht op 35 laag). Waar ik minder tevreden mee ben is het toch wel grote verval van ca 1 minuut op een ronde van 5km. Dit had echt minder moeten zijn...zeker gezien mijn duurvermogen op dit moment. Zit hem waarschijnlijk in de angst van in het rood te lopen, want binnen een uur voel ik niets meer van de inspanning en een dag later loop ik zonder probleem mijn 'herstelloopje' met een hartslag (132) die lager ligt dan mijn loslooploopje twee dagen eerder bij een gelijkwaardig tempo (en nee, dat is niet door vermoeidheid). Nu ontstaat voor mij de vraag richting Amsterdam: veel op duur komende weken inzetten, of toch wat geplande lange duurlopen inruilen voor wat meer tempo (eventueel duo of zelfs triple trainingen) op een dag. Daar ga ik de komende week maar eens over filosoferen.
maandag 20 augustus 2012
Europees Kampioenschap 70.3 Wiesbaden...
Een belangrijke titel, maar de benadering van deze wedstrijd maakte hem toch voor mij persoonlijk minder belangrijk. Ik wilde gewoon een leuk, mooie wedstrijd beleven...en dat is gelukt. Omdat ik via de routemaps en verhalen wel een vermoeden had wat me te wachten ging staan gedurende een periode van ca 3 uur (het fietsen) had ik met een kennis van ons in Italie flink wat meters weggetrapt...ook naar boven. Een weekomvang van 420km zorgde voor een nieuwe bereik nog niet eerder in de afgelopen dik 20 jaar gedaan. De bijbehorende etappes met vele hoogtemeters zorgden toen in 1e instantie voor uitputting, maar de trainingen erna kreeg ik er snel controle over met persoonlijk stuntje middels een 160km met 1500hm waarbij ik me onverwacht sterk voelde en de kennis die ik normaal heuvelop pas weer tegenkom als hij me zenuwachtig tegemoet komt rijden om te kijken of ik nog wel eens bovenkom ditmaal op sleeptouw nam (bijna de omgekeerde neiging hebbende om zelf te zenuwachtig te gaan kijken waar hij bleef). Na de afdaling nog langs het Gardameer een soort van tijdrit door de aldaar aanwezig zijnde tunnels (niet om de benen te testen, maar angstig omdat een tunnel toch donker is en er ook auto's langskomen...hoewel men zich zeer -kan niet anders zeggen- hoffelijk gedroeg en ik me geen moment in gevaar voelde) waarbij ik toch kilometers lang 40kmu reed (denk ik...want zoals gezegd, het was donker in de tunnels). Goed...het vertrouwen was er gekomen ruim twee weken voor Wiesbaden. Daarna nog 1x op de fiets gestapt (dag na de vakantie) waardoor de wedstrijd uiteindelijk toch nog een vraagtekentje zou worden.
Het lopen gaat de laatste maand wat minder...te warm (oftewel: ik mis mijn blauwe koning) en de benen gedragen zich als pap. Toch heb ik wisselende momenten van wankelbenen en goede benen...we zullen het wel zien in Wiesbaden.
Het zwemmen zou starten om 8u35 (top om H40+ te zijn..scheelt je mooi een uur). Om op tijd te zijn, zou ik 's ochtends met de door de organisatie geregelde bus naar de zwemstart reizen (zwemstart lag toch flink eind van de finish af en mijn meegereisde supporters -Annette, Jur, ouders, Sjakie zouden weinig kunnen meekrijgen omdat het parkeren ook nog eens ver van de start zou liggen...nadeel van H40+ zijn...dan is alles al bezet). Dit liep niet helemaal volgens verwachting (de bus nooit gezien), maar met veel nerveus wachtende aandringende atleten uiteindelijk in vier alsnog door de organisatie geregelde taxi's op tijd bij de zwemstart gekomen. Hier een fietsservicepost opgezocht om mijn leeggelopen banden (advies organisatie...het zou warm worden...lekker hoor) snel op spanning te brengen (handig zo'n compressorpomp) en verder de spullen klaargelegd. Met nog een half uur voor de start maar vast richting de startzone gegaan waar je 20 minuten voor aanvang moest zijn...bleek mijn info niet goed..start om 8u25. Was nog even een beetje haasten, maar ruim bijtijds lag ik klaar Im Waldsee met goedvoelend water. Bij het startschot schiet ik (in mijn beleving) weg en kijk ik links...kijk ik rechts...en zie weinig atleten voor me. Dat is dan weer nadeel van zo'n breed lint...want de realiteit komt snel terug en ik zie scholen atleten links en recht wegschieten alsof er een haai in the pool is. Toch zwem ik lekker en met de verwachtte 33 half over de 1900m keer ik terug op de kant. Een tijd waar ik voor 2012 gewoon tevreden mee ben...niet een uitschieter, maar gewoon waar ik op dit moment toe in staat ben.
Na de wissel gaat het monsterlijke beginnen...ruim 90km met 1500 hoogtemeters. Binnen 1km zie ik ambulances staan en ik denk nog bij het aanrijden: "Goed geregeld allemaal zeg...". Bij het passeren zie ik echter een atleet op de grond liggen met brancard ernaast...realitycheck! De dag voor de wedstrijd nog 80% van het parcours met de auto gereden en de echte cols (10 in totaal) op kaart geanalyseerd -lengte, percentage, locatie- dus ik wist waar ik wanneer wat kon verwachten. In de auto leek het erger dan in werkelijkheid gelukkig. De 1e 8km vliegen voorbij en mijn teller staat herhaaldelijk op 40kmu...terwijl mijn hellingshoek 0% aangeeft...ik doe het dus echt zelf (niet in de gaten hebbende dat er redelijke wind op kont stond...). De klimmetjes 1-4 gaan vrij makkelijk, maar ik weet dat klim 5 een uitdaging zal worden. Over een afstand van 6km tegen 8% gemiddeld...dat ligt net buiten mijn comfortzone van 3-4% helling die ik lekker verteer. Vlak voor deze klim een kleine aandiener in de vorm van een korte 22% (!!) helling die de pedalen en benen even tot het uiterste testen. Ik heb atleten zien afstappen, maar ik voel me wonderbaarlijk goed. De lange klim ging steady zonder in het rood te gaan...op 1 momentje na dan toen ik a la TdF Duitse supporters naast me meerennend kreeg die me aanjoegen om harder te fietsen...geloof me, das machtst du dann (in mijn beste Wiesbadens). Ondertussen gaf mijn Garmin aan dat er 800hm op zaten, maar slechts 500 dalingsmeters tot nu toe...potentiele energie dus volgens mijn natuurkunde leraar. De volgende hellingen zijn zo'n 2km lang en hangen rond de 2-3% helling. De 9e klim voelde echter wat zwaarder dan verwacht. Weliswaar slechts 2-3% gemiddeld, maar na ca 75km vonden mijn benen deze 6km lange klim toch nicht langer plesierig! Weldra zou het toetje komen dus doorzetten maar....de 10e klim...klaar! Nu mochten we alle opgebouwde potentiele energie unleashen in een afdaling van 5km...en dat was zeer tof. De lichte mannetjes die me steeds voorbij staken in de beklimmingen kon ik prima terugpakken. Met een 78kmu (max) stoof ik naar Wiesbaden terug. Jammer dat zo'n 5km dan ook maar 5 minuten duurt... Vooraf hoopte ik op een 3 uur finish dus mijn 3u10 viel een beetje tegen...jammer, dan maar lekker lopen.
De speaker schalde bij het passeren nog: Randy Hendriks aus den Niederlande...He's looking strong... Dat klopte ook...de 1e km. Toen kreeg ik last van benauwdheid, hyperventilatie. Een selfcheck leerde me dat ik vergeten was mijn hartslagband af te doen. Ik loop er nooit mee, dus ben het ook niet gewend. Na 3km dat ding afgedaan en bij 5km aan Annette gegeven...dat voelde beter...totdat mijn rechterquad bij 6km ging protesteren...zwaar. Den quad findes es nicht so froh... Mijn Almere LD praktijk ook hier in werking gezet en bij iedere drankpost mijn tijd genomen om te drinken wat ik te pakken kreeg. Helaas moest ik ook zo nu en dan op strategische plekken (vooral bij een flinke klim) ook deze wandelstrategie toepassen en mijn quad lostriggerpointen... Dat werkte steeds ca een kilometer en daarna kon ik weer opnieuw beginnen. Het lopen liep dus niet zo lekker bij tijd en wijle...maar op de momenten dat ik liep...liep ik dan wel weer prettig en rond de 14/15kmu. Op zo'n 150m voor de finish stond Annette me op te wachten en ik zwaai en wil naar de finish doorlopen (sub 5u30 proberen dan maar). Annette roept me terug en drukt Sjakie in mijn armen: "Finish met hem...is leuk..", en dat is ook leuk met een pup van drie maanden in je armen...die weliswaar dan al een dikke 12kg weegt...wat overigens een veelvoud lijkt na bijna 5,5 uur! Ik probeer nog 50m te 'hardlopen', maar Sjaak geeft aan dit idee niet echt te waarderen en is onrustig (kan ook door het publiek zijn die geweldig reageert op het ontstane beeld). De laatste 100m doe ik dan maar wat ik in eerdere fase in de wedstrijd ook al (iets te vaak) heb gedaan...ik wandel met Sjaak vooruit kijkend in mijn armen richting de boog. Het publiek vond het geweldig...en ik ook. Uiteindelijk bleek ik 5u30m02s over de wedstrijd te hebben gedaan en 50e in H40+ te zijn geworden. Ik vind de getallen prima...belangrijker was dat ik de wedstrijd heb beleefd en genoten heb ervan...het is namelijk een schitterende wedstrijd en geweldig van opzet en omgeving. Na de finish breek ik wel kortstondig als een vrijwilliger vraagt: "Wie gehts??"...toch behoorlijk vermoeid dus. Na 2 minuten met Sjaak in de atletenzone te hebben gewankeld vraagt, nou ja, vertelt de beveiliging dat Sjaak buiten de zone moet... Ze hebben gelijk...een pup van drie maanden in armen van zijn baas is idd erg gevaarlijk en lastig... Ik ga maar geen discussie aan aangezien Annette al klaarstond om hem op te vangen.
Triathlonjaar 2012 zit er voor mij nu op...en nu wordt het opbouwen naar de marathon. Ik hoop komende maanden mijn loopbenen terug te vinden zodat ik in ieder geval kan proberen voor een sub 2u40 te gaan...op dit moment lijkt sub 3 al lastig genoeg, maar ja, het is dan ook tropisch buiten nu en dat heb ik niet zo lief!
Het lopen gaat de laatste maand wat minder...te warm (oftewel: ik mis mijn blauwe koning) en de benen gedragen zich als pap. Toch heb ik wisselende momenten van wankelbenen en goede benen...we zullen het wel zien in Wiesbaden.
Het zwemmen zou starten om 8u35 (top om H40+ te zijn..scheelt je mooi een uur). Om op tijd te zijn, zou ik 's ochtends met de door de organisatie geregelde bus naar de zwemstart reizen (zwemstart lag toch flink eind van de finish af en mijn meegereisde supporters -Annette, Jur, ouders, Sjakie zouden weinig kunnen meekrijgen omdat het parkeren ook nog eens ver van de start zou liggen...nadeel van H40+ zijn...dan is alles al bezet). Dit liep niet helemaal volgens verwachting (de bus nooit gezien), maar met veel nerveus wachtende aandringende atleten uiteindelijk in vier alsnog door de organisatie geregelde taxi's op tijd bij de zwemstart gekomen. Hier een fietsservicepost opgezocht om mijn leeggelopen banden (advies organisatie...het zou warm worden...lekker hoor) snel op spanning te brengen (handig zo'n compressorpomp) en verder de spullen klaargelegd. Met nog een half uur voor de start maar vast richting de startzone gegaan waar je 20 minuten voor aanvang moest zijn...bleek mijn info niet goed..start om 8u25. Was nog even een beetje haasten, maar ruim bijtijds lag ik klaar Im Waldsee met goedvoelend water. Bij het startschot schiet ik (in mijn beleving) weg en kijk ik links...kijk ik rechts...en zie weinig atleten voor me. Dat is dan weer nadeel van zo'n breed lint...want de realiteit komt snel terug en ik zie scholen atleten links en recht wegschieten alsof er een haai in the pool is. Toch zwem ik lekker en met de verwachtte 33 half over de 1900m keer ik terug op de kant. Een tijd waar ik voor 2012 gewoon tevreden mee ben...niet een uitschieter, maar gewoon waar ik op dit moment toe in staat ben.
Na de wissel gaat het monsterlijke beginnen...ruim 90km met 1500 hoogtemeters. Binnen 1km zie ik ambulances staan en ik denk nog bij het aanrijden: "Goed geregeld allemaal zeg...". Bij het passeren zie ik echter een atleet op de grond liggen met brancard ernaast...realitycheck! De dag voor de wedstrijd nog 80% van het parcours met de auto gereden en de echte cols (10 in totaal) op kaart geanalyseerd -lengte, percentage, locatie- dus ik wist waar ik wanneer wat kon verwachten. In de auto leek het erger dan in werkelijkheid gelukkig. De 1e 8km vliegen voorbij en mijn teller staat herhaaldelijk op 40kmu...terwijl mijn hellingshoek 0% aangeeft...ik doe het dus echt zelf (niet in de gaten hebbende dat er redelijke wind op kont stond...). De klimmetjes 1-4 gaan vrij makkelijk, maar ik weet dat klim 5 een uitdaging zal worden. Over een afstand van 6km tegen 8% gemiddeld...dat ligt net buiten mijn comfortzone van 3-4% helling die ik lekker verteer. Vlak voor deze klim een kleine aandiener in de vorm van een korte 22% (!!) helling die de pedalen en benen even tot het uiterste testen. Ik heb atleten zien afstappen, maar ik voel me wonderbaarlijk goed. De lange klim ging steady zonder in het rood te gaan...op 1 momentje na dan toen ik a la TdF Duitse supporters naast me meerennend kreeg die me aanjoegen om harder te fietsen...geloof me, das machtst du dann (in mijn beste Wiesbadens). Ondertussen gaf mijn Garmin aan dat er 800hm op zaten, maar slechts 500 dalingsmeters tot nu toe...potentiele energie dus volgens mijn natuurkunde leraar. De volgende hellingen zijn zo'n 2km lang en hangen rond de 2-3% helling. De 9e klim voelde echter wat zwaarder dan verwacht. Weliswaar slechts 2-3% gemiddeld, maar na ca 75km vonden mijn benen deze 6km lange klim toch nicht langer plesierig! Weldra zou het toetje komen dus doorzetten maar....de 10e klim...klaar! Nu mochten we alle opgebouwde potentiele energie unleashen in een afdaling van 5km...en dat was zeer tof. De lichte mannetjes die me steeds voorbij staken in de beklimmingen kon ik prima terugpakken. Met een 78kmu (max) stoof ik naar Wiesbaden terug. Jammer dat zo'n 5km dan ook maar 5 minuten duurt... Vooraf hoopte ik op een 3 uur finish dus mijn 3u10 viel een beetje tegen...jammer, dan maar lekker lopen.
De speaker schalde bij het passeren nog: Randy Hendriks aus den Niederlande...He's looking strong... Dat klopte ook...de 1e km. Toen kreeg ik last van benauwdheid, hyperventilatie. Een selfcheck leerde me dat ik vergeten was mijn hartslagband af te doen. Ik loop er nooit mee, dus ben het ook niet gewend. Na 3km dat ding afgedaan en bij 5km aan Annette gegeven...dat voelde beter...totdat mijn rechterquad bij 6km ging protesteren...zwaar. Den quad findes es nicht so froh... Mijn Almere LD praktijk ook hier in werking gezet en bij iedere drankpost mijn tijd genomen om te drinken wat ik te pakken kreeg. Helaas moest ik ook zo nu en dan op strategische plekken (vooral bij een flinke klim) ook deze wandelstrategie toepassen en mijn quad lostriggerpointen... Dat werkte steeds ca een kilometer en daarna kon ik weer opnieuw beginnen. Het lopen liep dus niet zo lekker bij tijd en wijle...maar op de momenten dat ik liep...liep ik dan wel weer prettig en rond de 14/15kmu. Op zo'n 150m voor de finish stond Annette me op te wachten en ik zwaai en wil naar de finish doorlopen (sub 5u30 proberen dan maar). Annette roept me terug en drukt Sjakie in mijn armen: "Finish met hem...is leuk..", en dat is ook leuk met een pup van drie maanden in je armen...die weliswaar dan al een dikke 12kg weegt...wat overigens een veelvoud lijkt na bijna 5,5 uur! Ik probeer nog 50m te 'hardlopen', maar Sjaak geeft aan dit idee niet echt te waarderen en is onrustig (kan ook door het publiek zijn die geweldig reageert op het ontstane beeld). De laatste 100m doe ik dan maar wat ik in eerdere fase in de wedstrijd ook al (iets te vaak) heb gedaan...ik wandel met Sjaak vooruit kijkend in mijn armen richting de boog. Het publiek vond het geweldig...en ik ook. Uiteindelijk bleek ik 5u30m02s over de wedstrijd te hebben gedaan en 50e in H40+ te zijn geworden. Ik vind de getallen prima...belangrijker was dat ik de wedstrijd heb beleefd en genoten heb ervan...het is namelijk een schitterende wedstrijd en geweldig van opzet en omgeving. Na de finish breek ik wel kortstondig als een vrijwilliger vraagt: "Wie gehts??"...toch behoorlijk vermoeid dus. Na 2 minuten met Sjaak in de atletenzone te hebben gewankeld vraagt, nou ja, vertelt de beveiliging dat Sjaak buiten de zone moet... Ze hebben gelijk...een pup van drie maanden in armen van zijn baas is idd erg gevaarlijk en lastig... Ik ga maar geen discussie aan aangezien Annette al klaarstond om hem op te vangen.
Triathlonjaar 2012 zit er voor mij nu op...en nu wordt het opbouwen naar de marathon. Ik hoop komende maanden mijn loopbenen terug te vinden zodat ik in ieder geval kan proberen voor een sub 2u40 te gaan...op dit moment lijkt sub 3 al lastig genoeg, maar ja, het is dan ook tropisch buiten nu en dat heb ik niet zo lief!
maandag 9 juli 2012
Na regen, komt zonneschijn....en hoe...
Tja...het is een oud gezegde, maar om nu meteen van het ene uiterste (Stein: koud, nat...beide zeer) naar het andere uiterste te springen in Holten is iets waar mijn fysiek toch niet echt lekker mee om kan gaan. Het verhaal of eigenlijk de plotselinge zomer begint twee dagen voor Holten. De temperatuur was na Stein wel wat aangenamer geworden, maar gewoon fatsoenlijk. Donderdag schoot het kwik echter in de lunchloop al flink omhoog zodat de koude hap voor warme pap in de benen zorgde en de geplande prikkel van wat hoger tempo omgezet werd in een op het eerste oog een rustig duurloopje...de 10km ging in 42:50...maar ik moest in deel 2 van de training flink doorpoten met een wild kolkende rivier bronwater achter me latend. De vrijdag waren de benen dusdanig slap en verrot dat deze dag officieel werd uitgeroepen tot rustdag (iets wat ik me de laatste weken steeds vaker en makkelijker permiteer).
Dat de koperen ploert flink aan het huishouden was bleek wel toen ik het bericht zag dat in Holten ZONDER wetsuit gezwommen zou gaan worden...van brrr naar pff in 60 seconds. Het zwemmen kende twee rondes met landgang. Vrij van het rubber konden de benen zonder de corrigerende zwarte baan onder me lekker hun gang gaan...met zinken...altijd prettig om in het open water je knieen te zien ploeteren als een hond (ik ben weer ervaringsdeskundige) die placht te zwemmen. De 1e doorkomst hoor ik de speaker roepen dat Guido Gosselink op 1,5 minuut zit...dat valt best mee aangezien het water wat ik in Stein heb gezien ook voor een overvloed in mijn buik had gezorgd en ik even compleet klaar was met dit 70% aardebedekkend goedje. De 2e lap ging echter al wat minder voorspoedig en hoewel de lijn nu rechter was, werd ik beloond met een extra minuut wedstrijddeelname zodat ik na een ruime 28er weer op de kant stond...wel de vraag aan mezelf gesteld of dit stiekem niet 1600m was (iets wat ik later in de uitslagen gelukkig bij andere goede zwemmers met ook mindere tijden bevestigd zie).
Zonder wetsuit heb je het voordeel wat sneller te kunnen wisselen...dus schoentjes aan, helm op, nummerband om...en hup gracieus op het carbon ploffen...mijn benen plofte meteen mee, nog niet bijgekomen van de geseling (geseling, Geesink...hm, verband?) twee dagen eerder. De pap in mijn benen zorgden voor weinig macht maar de 1e 5km toch nog ruim 38 kunnen rijden (dat is het voordeel van windje mee). Al snel doemen de eerste Alpen-cols op...mijn benen visualiseren de wedstrijd zonder ogen...dus die zien en voelen Alpen-cols. De leerschool van Stein was een lichterverzet dus heb een weekje gespendeerd om te begrijpen hoe een fiets werkt en ik kwam erachter dat ik een 9-speed ultegra achter heb (voor niet...maar ik begreep dat dat op dit moment ook uniek zou zijn...een 9-speed voor). Snel dus een 12-27 na Stein aangeschaft om de komende periode door te kunnen komen met climax in Wiesbaden. Liggend op mijn stuur nam ik de col van 1e categorie....onderwijl vrolijk door alles en iedereeen voorbij gestoken wordend. Ok...klimmen is nu eenmaal niet mijn dingen. Op de buik van de heuvel gaat het filmpje achteruit...dezelfde iedereen wordt vrolijk teruggehaald...wat nog best tricky is met drie rijen dik op een gesplitste weg (we zouden later ook dit zelfde stukje terugmoeten). Na het keerpunt zouden we de Holterberg naar beneden gaan steken...Tour de France is dan een goede leerschool...ook voor een toeschouwer. Neus op het wiel, handje achter de rug...en blazen maar met 65kmu naar beneden...waar ik helaas moest remmen vanwege de eerder genoemde gedeelde weg en dezelfde drie rijen dik...dat is jammer. Ook in de tweede ronde niet mijn nu-moet-ik-toch-echt-gaan-remmen-snelheid kunnen halen. In ieder geval is de durf om de remmen te laten voor wat het is wel wat terug. Eind 1e ronde (althans...zo bleek later) nog een foutje. De groep die mij heuvelop inhaalde en heuvelaf de rollen omdraaide bleken al in hun 2e ronde te zitten. De linksaf voor hun had een rechtsaf voor mij moeten betekenen...kwam ik helaas bij navraag aan een vrijwilliger zo'n 100m later achter. Voorzichtig omdraaien en even spookrijden wat met geweldige hulp van de dienstdoende vrijwilligers prima lukte. De 2e ronde was verder kopie van 1e ronde...met wat minder inzet en meer vochtverlies want was het warm. Met een 32.7 op de teller gemiddeld werd de 41,5km afgelegd...bagger natuurlijk, maar ik vind het voor 2012 prima. In het PF op het gemakkie nog even sokjes aangetrokken en Fleur Amateur zette zich weer in beweging.
Het lopen ging eigenlijk best easy...de 1e 500m. Inhouden vanwege de warmte en zorgen voor voldoende koeling (dankzij de vele douches onderweg...heerlijk) en goede verzorging. Na 500m begon mijn rechterbeen toch flinke verschijnselen van kramp te vertonen. Het schoot er niet in...maar heb de resterende 9,9km (het parcours was langer...zo hoorde ik later van dezelfde eerder genoemde atleten) toch met een misplaatst blokje stijfheid in mijn rechterquad mogen voortbanjeren. Hoewel...het banjeren eigenlijk an sich best meeviel. Ok...het was geen topspeed, maar ik geloof dat geen enkele atleet zich aan topspeed waagde. Gedurende het lopen volgens mij toch een man/vrouw of 100 voorbijgestoken (al dan niet in dezelfde ronde) en ondanks dat ik een 15kmu liep (zeer bekend gebied vanuit de laatste maanden trainingen)...voelde het afgezien van het verstijfde blok rechts toch vooral links makkelijk en soepel en dat sleurde er rechts daardoor ook doorheen. De finish kwam uiteindelijk wel in mijn een-na-slechtste OD tijd ooit...maar dat kan me weinig boeien. De positie was 45e en ook dat is prima verder. Dit jaar ben ik gewoon liefhebber. Na de marathon hoop ik mijn triatlonvuur weer terug te vinden en het goede lopen weer uit te breiden met opnieuw goed te fietsen (voor mijn doen...en doel is toch nog steeds een keer 40kmu te kunnen rijden een uur lang...in tijdrit of mooier nog OD) en ook de Koploper met wat meer frequentie dan eens per twee weken te bezoeken zodat het zwemmen toch wel wat minuutjes sneller zal gaan.
Hoe het ook zij...IK BEN TEVREDEN met Holten....hoewel ik denk dat veel wedstrijden van 2012 ook in 2013 op mijn kalender zullen gaan komen richting hoofddoel 2013...Challenge Kopenhagen....of toch Almere LD...ik ben er nog steeds niet uit...de winter zal me veel leren over de toekomstige plannen.
Dat de koperen ploert flink aan het huishouden was bleek wel toen ik het bericht zag dat in Holten ZONDER wetsuit gezwommen zou gaan worden...van brrr naar pff in 60 seconds. Het zwemmen kende twee rondes met landgang. Vrij van het rubber konden de benen zonder de corrigerende zwarte baan onder me lekker hun gang gaan...met zinken...altijd prettig om in het open water je knieen te zien ploeteren als een hond (ik ben weer ervaringsdeskundige) die placht te zwemmen. De 1e doorkomst hoor ik de speaker roepen dat Guido Gosselink op 1,5 minuut zit...dat valt best mee aangezien het water wat ik in Stein heb gezien ook voor een overvloed in mijn buik had gezorgd en ik even compleet klaar was met dit 70% aardebedekkend goedje. De 2e lap ging echter al wat minder voorspoedig en hoewel de lijn nu rechter was, werd ik beloond met een extra minuut wedstrijddeelname zodat ik na een ruime 28er weer op de kant stond...wel de vraag aan mezelf gesteld of dit stiekem niet 1600m was (iets wat ik later in de uitslagen gelukkig bij andere goede zwemmers met ook mindere tijden bevestigd zie).
Zonder wetsuit heb je het voordeel wat sneller te kunnen wisselen...dus schoentjes aan, helm op, nummerband om...en hup gracieus op het carbon ploffen...mijn benen plofte meteen mee, nog niet bijgekomen van de geseling (geseling, Geesink...hm, verband?) twee dagen eerder. De pap in mijn benen zorgden voor weinig macht maar de 1e 5km toch nog ruim 38 kunnen rijden (dat is het voordeel van windje mee). Al snel doemen de eerste Alpen-cols op...mijn benen visualiseren de wedstrijd zonder ogen...dus die zien en voelen Alpen-cols. De leerschool van Stein was een lichterverzet dus heb een weekje gespendeerd om te begrijpen hoe een fiets werkt en ik kwam erachter dat ik een 9-speed ultegra achter heb (voor niet...maar ik begreep dat dat op dit moment ook uniek zou zijn...een 9-speed voor). Snel dus een 12-27 na Stein aangeschaft om de komende periode door te kunnen komen met climax in Wiesbaden. Liggend op mijn stuur nam ik de col van 1e categorie....onderwijl vrolijk door alles en iedereeen voorbij gestoken wordend. Ok...klimmen is nu eenmaal niet mijn dingen. Op de buik van de heuvel gaat het filmpje achteruit...dezelfde iedereen wordt vrolijk teruggehaald...wat nog best tricky is met drie rijen dik op een gesplitste weg (we zouden later ook dit zelfde stukje terugmoeten). Na het keerpunt zouden we de Holterberg naar beneden gaan steken...Tour de France is dan een goede leerschool...ook voor een toeschouwer. Neus op het wiel, handje achter de rug...en blazen maar met 65kmu naar beneden...waar ik helaas moest remmen vanwege de eerder genoemde gedeelde weg en dezelfde drie rijen dik...dat is jammer. Ook in de tweede ronde niet mijn nu-moet-ik-toch-echt-gaan-remmen-snelheid kunnen halen. In ieder geval is de durf om de remmen te laten voor wat het is wel wat terug. Eind 1e ronde (althans...zo bleek later) nog een foutje. De groep die mij heuvelop inhaalde en heuvelaf de rollen omdraaide bleken al in hun 2e ronde te zitten. De linksaf voor hun had een rechtsaf voor mij moeten betekenen...kwam ik helaas bij navraag aan een vrijwilliger zo'n 100m later achter. Voorzichtig omdraaien en even spookrijden wat met geweldige hulp van de dienstdoende vrijwilligers prima lukte. De 2e ronde was verder kopie van 1e ronde...met wat minder inzet en meer vochtverlies want was het warm. Met een 32.7 op de teller gemiddeld werd de 41,5km afgelegd...bagger natuurlijk, maar ik vind het voor 2012 prima. In het PF op het gemakkie nog even sokjes aangetrokken en Fleur Amateur zette zich weer in beweging.
Het lopen ging eigenlijk best easy...de 1e 500m. Inhouden vanwege de warmte en zorgen voor voldoende koeling (dankzij de vele douches onderweg...heerlijk) en goede verzorging. Na 500m begon mijn rechterbeen toch flinke verschijnselen van kramp te vertonen. Het schoot er niet in...maar heb de resterende 9,9km (het parcours was langer...zo hoorde ik later van dezelfde eerder genoemde atleten) toch met een misplaatst blokje stijfheid in mijn rechterquad mogen voortbanjeren. Hoewel...het banjeren eigenlijk an sich best meeviel. Ok...het was geen topspeed, maar ik geloof dat geen enkele atleet zich aan topspeed waagde. Gedurende het lopen volgens mij toch een man/vrouw of 100 voorbijgestoken (al dan niet in dezelfde ronde) en ondanks dat ik een 15kmu liep (zeer bekend gebied vanuit de laatste maanden trainingen)...voelde het afgezien van het verstijfde blok rechts toch vooral links makkelijk en soepel en dat sleurde er rechts daardoor ook doorheen. De finish kwam uiteindelijk wel in mijn een-na-slechtste OD tijd ooit...maar dat kan me weinig boeien. De positie was 45e en ook dat is prima verder. Dit jaar ben ik gewoon liefhebber. Na de marathon hoop ik mijn triatlonvuur weer terug te vinden en het goede lopen weer uit te breiden met opnieuw goed te fietsen (voor mijn doen...en doel is toch nog steeds een keer 40kmu te kunnen rijden een uur lang...in tijdrit of mooier nog OD) en ook de Koploper met wat meer frequentie dan eens per twee weken te bezoeken zodat het zwemmen toch wel wat minuutjes sneller zal gaan.
Hoe het ook zij...IK BEN TEVREDEN met Holten....hoewel ik denk dat veel wedstrijden van 2012 ook in 2013 op mijn kalender zullen gaan komen richting hoofddoel 2013...Challenge Kopenhagen....of toch Almere LD...ik ben er nog steeds niet uit...de winter zal me veel leren over de toekomstige plannen.
Abonneren op:
Posts (Atom)