Veertig...

Vandaag een eerste doel-wedstrijd op het programma. Het was tijd voor de tijdrit over 46km in het Almeers Triathlon Circuit. Al een paar jaar ben ik op zoek om de muur van 40kmu te slechten en met misschien ietwat overmoed door mijn nieuwe fiets moest het vandaag gaan gebeuren. Niet dat ik ontevreden zou zijn als het niet zou lukken, maar om een record/muur te breken, moet je hem wel te lijf durven en willen gaan. De trainingen verliepen alledrie voorspoedig (buiten)...maar om nu te zeggen dat ik daarmee een reeel doel ging stellen voor mezelf...de 46km zou het me gaan leren. Weggaan op een snelheid van 39kmu vond ik zo...tja, nietszeggend. Als je er dan toch in de buurt komt...dan maar snot voor de ogen, dood of de gladiolen en gaan met die banaan.

Voor de start best wel wat nerveus. Was het wedstrijdspanning of toch het gevoel van fiets en berijder die elkaar nog aftasten. Bij mijn twintig piepjes komt er net een groepje uit een eerdere serie aan, dus het was nog even verder wachten. Uiteindelijk mocht ik weg. Snel het gas open en trappen. De snelheid gaat gauw boven de 40km en de Garmin ijlt langzaamaan richting de goede getallen. Toch merk ik bocht na bocht dat fietsen met windstilte ook niet alles is. Iedere 90 graden verwacht je rugwind maar rij je tegen een eigen voortstuwende tornado aan. De energie meter ging hard naar beneden en ondanks dat ik na één ronde doorkwam met nog 40.4kmu op de teller (voor de web-ontwikkelaar komt de 404 overeen met een page-not-found (zie artikel)...de pagina van 40 gemiddeld raakte ik dan ook prompt kwijt) wist ik al begin tweede ronde dat het vandaag niet ging worden waar ik vurig op hoopte (en onbewust ook op voorbereid was).

Snelheid bleef hoog in de 30, zeer hoog in de 30 en raakte de 40 nooit uit beeld, maar de muur was even te hoog. Hoe ik ook duwde, joeg op hartslag, hoge cadans, lage cadans...kracht, kracht, kracht...na anderhalve ronde was het gedaan en ging Garmin smalend onder de 40. Eind tweede rond preek er een 39,7 treiterend op mijn display...close, but no cigar. Gelukkig mocht ik nog twee rondes om de treiteraar me niet met een zuur gevoel naar huis te laten gaan. De derde ronde bleek identiek aan de tweede ronde. Niet enkel de afstand, maar ook de tijd op de tiende-van-seconde gelijk. Dat is nog eens constant rijden en tempo-gevoel. Of ik het erom deed...tuurlijk! ;) Begin vierde ronde is het licht inmiddels wel uit in mijn ogen en staat de teller op 39.2. Voor me steekt een toeschouwer tergend langzaam over terwijl ik aan kom fietsen. Met mijn knijpoogjes heb ik moeite om afstand in te schatten en het kan 10m maar ook 100m zijn. De beste vrouw kijkt echter van het parcours af...dus ik vloek haar de huid vol. Ze is amper een seconde in de berm als ik voorbij kom. Wellicht niet netjes van me, maar van een toeschouwer bij een dergelijk evenement mag je ook wat alertheid verwachten.

Thomas en Nina (mijn richtpunten op de 3km-deel van de ronde) zijn inmiddels vertrokken richting finish, dus mijn mentale afleiding is hier weg en in het zwarte gat ploeter ik met alle kracht die ik nog heb voort. Cadans 70 en kracht op 100% geeft meer snelheid, maar mijn benen schreeuwen, moord, brand en allerlei andere Godslasterlijke kreten. Verzet lichter, cadans omhoog en mijn benen zijn blij, maar de Garmin begint weer schaterend te zakken in snelheid. Op 3km voor de finish voel ik me dusdanig verrot dat ik zelfs een moment begin te twijfelen of ik wel met twee wielen op de grond nog de finish ga halen. De weg visualiseert zich smaller en smaller en ik begeef me op het slappe koord in een circus-act. De groene boog doemt op en ik verzamel nog alle restjes kracht die ik in welke molecuul ook kan vinden. Vlak voor de finishlijn zie ik Garmin zich overgeven en springt de teller terug naar 39.3. Ik wil een lange neus trekken, maar kan nauwelijks nog balans houden. Compleet leeg kom ik tot stilstand en buig over mijn stuur. Vele bekenden hier in de finishzone, maar praten lukt me nauwelijks. Mijn ademspieren zijn net als de benen compleet tot het uiterste gegaan.

De 40 zat er vandaag niet in, maar ben absoluut tevreden! Voor een vierde keer op een nieuwe fiets buiten en dan toch een PR...dat gaat een mooi seizoen worden. BRING IT ON!!!

Druk weekend...

Soms zijn er weekenden waarin meerdere leuke wedstrijden samenvallen en keuzes maken lastig is. Gelukkig heb ik die meestal 1x per jaar. Dit weekend stond de halve marathon Nunspeet en de ekiden in Zwolle op het lijstje. Gezien de tijden op de middenlange afstand (voor de marathonloper is 21km echt een exacte middenafstand) van de afgelopen weken was het doel om in ieder geval sub 1u20 te gaan en daarna de wedstrijd aan te zien en te kijken wat er aan positie mogelijk was.

Bij het startschot vliegt er een atleet als een idioot in. Binnen 1km had hij een voorsprong van 100m op jongens als Albert Meijer (1u11) en Fransua Woldemarian (1u12). Ik snap dat niet dat atleten zo hard starten (???). Gezien de geleefde kop (die ik nog snel zag) schatte ik hem op veteranenleeftijd en met Fransua ook voor me is mijn positie derde. Na wat kort zig-zagwerk door de bossen (een heuse korte cross) begon het parcours richting Zandenplas. De snelle man van de start werd langzaam alweer teruggehengeld en na een paar kilometer werd de positie overgenomen. Het glooiende parcours zorgde voor veel druk op mijn quadriceps waardoor mijn linker al snel verzuurde en verstijfde. Gaande de wedstrijd kwam hij echter wel weer los.

Tot zes kilometer was het mogelijk om het tempo behoorlijk strak te houden rond de lage 3m30. Voor me was Andre Knol inmiddels uit het zicht verdwenen en achter me werd de afstand ook groter. Druk om hard te blijven gaan verdween daarmee en het tempo zakte licht. Moest ook wel want de glooiingen maakten toch een flink offensief tegen de spieren en vroegen behoorlijk wat kracht. Het nieuwe nivo werd gevonden rond de 3m45 waarmee de voorsprong op nummer drie stabiliseerde. Na het korte rondje om de Zandenplas ging het parcours verder langs de snelweg (A28) en het Niemandsland werd nu letterlijk een niemandsland. Gedurende 2km was het parcours volledig leeg wat me het idee gaf ergens een bordje gemist te hebben. Vertwijfeld keek ik om me heen of ik herkenning zag me ondertussen realiserend dat verkeerd gelopen zijn onmogelijk was omdat er immers ook nergens een afslag was geweest. Rond het 10km punt (36m33) zag ik een teken van leven en wist ik weer dat ik goed zat.

Bij de doorgang eerste ronde hoor ik Jan de Bekker (speaker) omroepen dat het mijn weer was, lekker koud. Ik geef aan dat de 6 graden toch flink tropisch voelden en begin de tweede ronde. Nauwelijks een kilometer verder begint de druk op mijn buik zich aan te melden, maar met een tweede positie weiger ik toe te geven. Toch begint het tempo weer te vertragen en ook de brandende plek onder mijn voet helpt niet echt mee aan de concentratie. De voorsprong wordt langzaam kleiner en bij het ruime U-bochtje komt snelle starter terug op de tweede positie. Mentaal krijg ik een flinke dreun en het schild waarmee ik de buikdruk nog enigszins onder controle heb, breekt. Een kilometer later moet ik bij een heuvel het parcours af om de prophecy te fulfillen en zo sta ik voor de tweede keer in amper drie weken met mijn tri-suit omlaag.

Het oponthoud duurt ruim 90s maar daarna in mijn ritme komen lukt niet meer. De ademhalingsspieren zitten op slot, ik krijg het benauwd en de focus is weg. De snelheid blijft steken op 15kmu en wil zo snel mogelijk (wat dus niet meer lukt) naar de finish toe. Uiteindelijk inclusief stop toch een keurige 1u21m09 op de klokken en netto dus onder de gedoelde 1u20. Toch overheerst de frustatie dat ik mijn lichaam voor de tweede keer in korte wedstrijdtijd niet onder controle heb. Met mijn tijd (en toch ook de positie: 3e H40+) ben ik prima tevreden.

Een dag later mag ik aan de bak in Zwolle voor de afsluitende 7,2km Ekiden. Dat werd geen pretje want de spierpijn spoot mijn oren uit. De eerste kilometer ging nog wel, maar daarna werden de tanden snel lager gezet en was het bijna 5km lang overleven en voortslepen met alle spieren die ik nog kon activeren. Het team had me onverwacht op een tweede positie in beweging gezet, dus ik moest nog volhouden ook. Dat lukte toch prima en met bijna 16kmu werd ook dit jaar het zilver verzilverd. Nu maar even de loopbenen een dagje rust geven. Dat hebben ze wel verdient.

Na 3x zilver, Wüst dat beter: GOUD

Gevoelstemperatuur: -15C, windkracht 6 en een waterige zon: oftewel tijd voor de Lenteloop Almere 20km. De laatste week voelen de benen slapjes en is de overtuiging van drie weken eerder aan het wegzakken. Een toptijd mocht en zou ik niet verwachten dus de insteek was lekker onbevangen lopen. Martijn Boot (ook van team PROdurance) zou de 30km gaan lopen en daarmee zou vermoedelijk onze snelheid gelijkwaardig zijn aan elkaar.

Bij de start zaten we met een groepje van 5 (Fransua Woldemariam, Gayri Hawery, Martijn Boot, Wouter Viskil en ikzelf) wat zich in de 1e km vormde al snel te kijken in afwachting wat ons te wachten stond. Door deze zeer rustige start (ca 3:45) gebeurde het dat ik ruim 1,5km op kop liep voor de kanonnen F en G. Ongeduldig als ik ben ging dit me te langzaam en na 1km zwengelde ik het tempo omhoog en daarmee viel het startschot ook voor F en G die zich meteen losmaakten. Hierdoor kwam ik alleen met Martijn te lopen en ik gaf hem aan in mijn rug te blijven en mij de wind te laten opvangen zodat hij nog krachten kon sparen voor de periode 20-30km.

Zo liepen we op de wind tegen stukken achter elkaar en alle overige stukken naast elkaar onderwijl nog zo af en toe een gesprek voerend. Oftewel, het ging eigenlijk wel zeer makkelijk. Bij de 10km hoor ik een vloek en Martijn geeft aan dat zijn veter losging. Ik geef aan dat ik zou inhouden tot hij weer bij was terwijl hij zijn veter vastmaakte en we daarna de ingeslagen weg zouden vervolgen. En zo ging de tweede ronde gelijkwaardig aan de eerste ronde. De wind was inmiddels flink toegenomen en daardoor werd het bij de 18km, volle wind tegen en brug op nog even flink aanzetten om het tempo goed te houden. Bij de vork 3e ronde/finish geef ik Martijn een hand, wens hem succes en loop richting finishgebied. Onverwacht heb ik toch een prima tijd gelopen met 1u15m20s en daarbij ook nog eens de zilveren-reeks verbroken en aangevuld met een gouden positie. Was dus een mooie, maar vooral leuke dag. Nu even een weekendje niets.

Kick-off time Triatlon 20-13

De zeventiende van maart 20-13 gaat voor mij de boeken in als kick-off time van het triatlon seizoen. Na de geweldige prestatie in Alphen twee weken eerder ben ik overmoedig geworden en is langzaam de twijfel in mijn kop geslopen. Een goed afgewerkte training voelt al gauw als normaal terwijl een wat mindere training zich exponentieel vermenigvuldigd in mijn hoofd als verlies in vorm. Het zwemmen, wat ook nodig is voor de zwemloop, gaat in een mooie lijn naar verbetering op verbetering.

Vooraf met de wetenschap van een jaar eerder mezelf in deze wedstrijd kansen toegedicht om het klassement te winnen. Mijn concurrenten waren bekend voor me en teruggebracht tot twee: Peter Vocking en Robert Mijwaart. Peter is al menig jaar in deze wedstrijd mijn grootste concurrent en keer op keer mijn meerdere. Robert ken ik als goed triatleet met een sterk fietsonderdeel (zijn zwemmen en lopen is me wat minder bekend). In 20-12 was de strijd tussen Peter en mijzelf zeer spannend met enkele seconden verschil met zwemmen en hetzelfde met het lopen. Toch zwom ik vorig jaar niet super en zag ik daar vooral voor nu mijn kans.

Bij de start afspraken gemaakt wie wat zou willen gaan zwemmen (ikzelf zou 6e in de baan zijn), maar bij het startschot is iedereen zijn richting kwijt (mijzelf incluis) en zwemt zo hard mogelijk om in positie te komen. Dat resulteerde voor mij in een 30m gevecht met Robert en na 50m lig ik tweede in de baan. Tactisch dom weer, maar komt voort uit de angst om de aansluiting met de concurrentie te verliezen. Het resulteerde uiteindelijk in 400m kopwerk en krachtenverspilling. Een ander onderdeel van de tactiek was namelijk de rode badmuts van Peter los te zwemmen. Daar lag mijn enige mogelijkheid om deze versie te winnen. Toen bleek dat hij zijn tanden vastzette in de groep en ik zag dat loszwemmen niet ging lukken, gaf ik de armen wat meer rust om het tweede deel wagon in de boemeltrein (de intercity lag een baan naast ons) te worden. Helaas kon ik de voeten van Robert net niet houden en zwom ik opnieuw een 300m op kop (met zo nu en dan een versnelling) van het derde groepje nu met de rode badmuts van Peter nu rechtstreeks in mijn voeten. Na 700m verder verlangzaamd om de kop aan Peter op te dwingen en de laatste 300m toch nog wat rust te krijgen. Deze voeten hield ik gelukkig wel en zo gebeurde het dat we gedrielijk bij de kant aankwamen. Met nauwlijks een halve meter ruimte wurmde ik me het bad uit en liep door de catacomben richting mijn schoenen.

Vooraf had ik de keus gemaakt om de zooltjes uit mijn schoenen te halen zodat het eventuele dubbelklappen bij de natte of op zijn minst dampige voeten geen tijdsverlies kon opleveren. Met een behoorlijk snelle wissel liep ik het parcours voor mijn zes rondjes van 1,6km. Na 200m een bocht links en ik kon kijken wat de verandere posities waren. Robert lag inmiddels zo'n 300m voor en Peter lag op zo'n 80m achter me. De benen voelden echter niet a la 20-12 en dus zouden posities weldra weer veranderen. Na 1,5 ronde kwam Peter dan voorbij maar was Robert inmiddels terug op 20m welke ik weldra inhaalde en dus slechts kortstondig derde lag om mijn tweede plek terug te halen. De snelheid lag niet superhoog (rond de 16kmu), maar bleek wel heel constant. Drie rondjes van 1,6km op rij een 6 minuten op de klokken en het vierde rondje een dappere versnellingspoging gaf me een 5 minuut 55. De winst hiermee was nul want de afstand bleef verder gelijk en de vijfde ronde kreeg de betaling van de vierde ronde: 6 minuut 3. Ondanks dat begon ik me langzaamaan beter te voelen en zo lukte het om ook de laatste ronde rond de 6 minuten te lopen en kwam ik met 35s achterstand op Peter als tweede over de lijn....voor de derde keer in krap twee weken.

Volgende week de lenteloop in Almere met opnieuw zilver zou me vier-op-een-rij in een kwartet geven. Ik ben niet zo goed in bordspelletjes dus zal ik wel goud* winnen...balen!

*Waar goud natuurlijk vervangen kan worden voor brons, koper, ijzer, roest of ieder ander willekeurig materiaal met bijbehorende positie behalve zilver

Met tranen, zweet en bloed...

Vorig jaar, zelfde tijd, zelfde locatie stond ik aan de start van de Halve Marathon Harderwijk met als doel...onder de 1u17m. Het liep niet lekker en ik finishte in 1u18m30s, maar wel als 3e H40+. Dat leverde een uitnodiging op om het in 2013 beter te mogen doen namens de organisatie (waarvoor uiteraard dank).

Met de Twintig van Alphen in de ledematen, een zeer goede fiets- en zwemtraining en zonder specifiek doel stond ik aan de start van een losgeslagen weergod die de woensdag nog tot zomers bestempelde en drie dagen later de rayon-hoofden alweer zenuwachtig maakte. Koude hou ik wel van tijdens het lopen...nattigheid minder. Voor de start of tot de start een warme trui aangedaan om niet te koud te worden. Ik werd flink zenuwachtig toen ik met nog drie minuten te gaan geen Annette zag en mezelf al zag lopen met een overstroming aan zweet in de warme trui achterlatend waarbij '53 verbleekte. Op het allerlaatste moment zag ik de blonde haren wapperen met een rode toet eronder: Annette stond al klaar om me aan te moedigen toen ook zij het beeld van de trui op het netvlies kreeg. Een PR op de 2km volgde terug richting de idioot waar zij mee verkiest te leven om een stukje stof in ontvangst te nemen...en we zijn weg.

Ik lig van begin af aan niet lekker in de wedstrijd. De eerste kilometer voelt loom, maar ik kan me toch nog langzaamaan naar voor worstelen. Ik passeer nog een aantal BB-lopers wetende dat zij in staat zijn tot 1u16 of sneller. Ok...mijn strategie is eenieder inmiddels wel bekend...snel openen en daarna afvlakken. De kilometers gaan ondanks het gevoel toch redelijk netjes aan me voorbij en klok geeft herhaaldelijk vrolijk een 3m30+ aan. Niet verkeerd toch. Bij 6km krijg ik echter opeens een flinke steek in mijn linker scheenbeenspier die kortstondig aanhoud. De snelheid moet ik omlaag laten gaan en kort schiet de gedachte van uitstappen omdat de pijn toch wel even flink was. Wanneer de pijn echter verdwijnt vervolg ik mijn weg, maar uit het ritme komt het tempo nu in de 3m40+. Een aantal ingehaalde BB-ers geven me ondertussen weer een koekje van eigen deeg. Bij de boog op 10km zie ik de wedstrijdklok een 37+ aangeven...ik loop dus flink klote...hoewel mijn Garmin hier al 10,2km aangeeft. In het dorp moedigen Annette, Tom en Geert me aan en ik trek een sip gezicht. DOORLOPEN word ik nagebruld. Een krappe 500m later spelen de darmen op...flinke kramp en ik moet wandelen en zoek beschutting. Niets...dus doorlopen en opnieuw krampen. Ook hier geen beschutting en ik ga een stukje van het parcours af...om ook niets te vinden. Uiteindelijk na 2-3 minuten doordraven vind ik een verscholen plekje en ik duik er in...pakje omlaag...en een zucht en een verlichting later...krijg ik opnieuw aandrang...nogmaals dus. Ondertussen zie ik mijn knie (links) flink bloeden... Snap nu waarom het verscholen was...ik was dus door doornestruiken heen gedoken...maar moet er ook weer uit. Fuck it...gaan...pijn is voor later....het bloed helaas niet! Een vier minuten oponthoud is mijn deel geworden. Ook de andere knie laat nu zien dat het hart flink aan het werk is en met mooie rode knietjes vervolg ik zonder verdere motivatie mijn weg.

Voor me loopt een groep die nog een richtpunt vormen en waar ik nog enigszins focus op kan gooien. Mijn tempo komt niet veel verder meer dan 3m55...en waarom zou ik. Ik weet dat bij 18km Loran van ProDurance klaarstaat met een gel en richt me op dat punt. Even een kortstondig praatje, een gelletje en ik ga verder voor de laatste 3km. Een gedachte in de regen en kou helpen me...een warme, droge auto, want een klassering kan ik echt wel vergeten. Met 1u25 kom ik over de finish en de speaker Jan de Bekker valt mijn tegenvallende tijd op maar bij het zien van de rode knieen is het verhaal meteen weer op zijn plek. Stomverbaasd (ik dan) komt de organisatie me vertellen dat ik tweede ben geworden in mijn klasse. De prijsuitreiking is over een ruim half uurtje. Dat voelt gek kan ik je vertellen... De knieen worden 'schoon' gespoeld met een kopje boullionsoep (er was zo snel geen water) en langzaamaan komt het grote rillen. Damn..ik had het toch ijs-en ijskoud en kon mijn drinkboullion nauwelijks bij het geril in het bekertje houden. Warmt dan wel weer de handen op. Nadat het podiumritueel is afgehandeld snel alsnog de auto in en OPWARMEN!!!! Een hele vreemde dag beleefd vandaag die ik me lang zal heugen. De knieen zijn inmiddels weer schoon en het blijken totaal slechts 9 schrammen te zijn...dat de knieen zich nu zo moesten aanstellen alsof ze doodbloeden...it's a wonder.

De 5 van Alphen...

Afgelopen weekend stond de 20 kilometer door en rond Alphen op het programma. Mijn eerste echte schreden terug in het strijdperk op de kortere afstand na mijn marathon avonturen in de afgelopen winter. Laaste weken veel gebeurd en de aandacht langzaamaan weer aan het verleggen richting triatlon. Time-management is belangrijk en ook het hoofd was wel even klaar met het vele lopen dus het zwemmen, maar vooral fietsen werden dankbaar als alternatief weer opgepakt.

Voor de 20 van Alphen had ik op zich een goed gevoel omdat de trainingen weliswaar wisselvallig verlopen, maar over het algemeen toch goed en stevig te noemen zijn. Een snelle maandag 8km bracht me tot de uitspraak dat het clubrecord bij Running2000 haalbaar was en wellicht zelfs een PR tot de mogelijkheden behoorde. Mijn bioritme beslaat momenteel echter een cyclus van een week met in het weekend vaak weinig puf om echt hard te kunnen en willen lopen...zo ook de losloop-loop op zaterdag waar ik me niet echt snel voelde. Een paar dagen al licht misselijk en een rommelende maag geeft ook niet het gevoel van een aanstaande toptijd.

In het startvak kom ik de houder van het clubrecord (Wout Mensink) tegen en ik maak een kort praatje met hem. Helaas moest ik het gesprek onbeleed afbreken aangezien vijf minuten voor de start mijn inhoud begon aan te dringen en dat kun je beter niet tijdens hebben. Snel het vak verlaten...korte sprint naar de WC en weer terug het vak in met nog een paar minuten te gaan. Je voelt je wel een stuk lichter meteen!

Vanaf de start liep ik eigenlijk erg goed en sterk. Voor me zie ik een kleine groep top-atleten langzaam verdwijnen en ook een tweetal vrouwen maken langzaam ruimte voor een horizon. Een eerste kilometer in ca 3:25 voelt rustig en voor mijn gevoel ook onder het geen wat ik op dit moment kan oftewel: ik was vrij kalm begonnen. Toch schrik ik wanneer ik bij twee kilometer een fietser voor me krijg met de tekst: eerste veteraan. Hier had ik niet op gerekend. Volgens de startlijst zou ik met een goede dag hooguit tweede kunnen worden in mijn klasse. De fietser blijft dan ook een paar 100m bij me tot de groep van twee die ik bij 2km passeerde weer langszij komt.

Vanaf hier wordt het een stabiele maar eenzame strijd tot 13km. Lichte wind (tegen), viaduct op (steil) en een lange rechte weg met hier een daar een loper. Achterom kijkend zie ik wel een klein groepje inmiddels aankomen, maar nog te ver om actief bezig zijnde te kunnen zien wie of wat. Na de rondgang over het water komt het groepje bij de 13km bij me. Het blijkt een groepje van vijf vrouwen te zijn die er tijdelijk voor kozen om mij de haas te laten zijn. Bij de 10km liep ik inmiddels een tempo van 3:48/km, maar deze dames gaven me nieuwe spirit (hoewel de rugzucht ook hielp) en joegen mijn tempo terug naar 3:40/km. Een dame neemt kortstondig over, maar lopend op het randje en gewend om alles solo te lopen, pak ik snel de kop weer terug. Een kilometer lang blijf ik de haas maar na de bocht terug richting Alphen bij kilometer 14 verander ik langzaam in de vos...oftewel, de dames passeren...en nu definitief. Hun voorsprong groeit tot zo'n 50m en blijft daar stabiel. Tot en met 17km de groep goed in het nabije zicht kunnen houden maar de samenkomst met de 10km lopers vertroebelde het beeld en dan wordt het meer eiland-hoppen naar de 10km lopers zonder de groep in de kluwen mensen nog te kunnen ontwaren.

De kluwe is aan de ene kant lastig omdat je toch zo nu en dan moet slalommen of in ieder geval van de door jou bepaalde ideale lijn af moet. Aan de andere kant heb je heel veel kleine richtpunten waar je je focus op kunt gooien. Deze kluwe was in ieder geval goed opgevoed door een snellere loper goed de ruimte te bieden...ik heb vaker anders meegemaakt! Na ruim 19km rechtsaf een soort van dorpsstraat in en veel publiek. Mijn tijd is safe op het clubrecord, maar ik weet helaas niet wat mijn PR nu precies was...had er niet echt rekening meer meegehouden. Ik dacht zo'n 1u13m30...kijkende naar de eerste drie karakters van deze tijd geven zij inderdaad aan wat ik ben als ik niet versnel om te pogen om mijn PR te pakken. Ik gooi het tempo dus omlaag (de snelheid omhoog!) en begin zo langzaamaan te sprinten. De afstandsbordjes vliegen voorbij...en ik ga snel richting finish. Uiteindelijk stopt de klok op de 1u13m35...geen idee of ik nu wel of geen PR liep...in ieder geval wel het clubrecord te pakken met ca 40s...daar was het me vooral om te doen. Thuis blijkt dat mijn PR 14 seconden sneller was. Voor nu zat er niet (veel) meer in dus ik vind het best. Wellicht over een paar weken in Almere tijdens de lenteloop dat het PR gepakt kan worden. Deze week vooral kleine duurloopjes want zaterdag is alweer de halve marathon in Harderwijk. Daar heb ik een 1u18m30 van 2012 te verbeteren...

Triple forty-two...

Bij deze titel zal menig darter nu zijn wenkbrauwen fronsen, maar aangezien het hier over het volbrengen van een derde marathon in krap drie maanden tijd gaat zouden de wenkbrauwen bij het zien van de posturen van de dartheren tegenwoordig dezelfde kant op deinzen indien zij de triple forty-two zouden volbrengen.

Goed...we hebben het dus over een midwinter, een marathon en dat in Apeldoorn. Na Limburg bevinden zich op deze uitgekozen route de hoogste bergen van het kleine landje. Sinds Spijkenisse zo'n zeven weken eerder nog wel getracht om na kort herstel weer in marathon-modus te komen, maar dat wilde niet echt meer lukken. Een 20km werd nog goed volbracht met 15 in het uur als training vijf weken voor Apeldoorn, maar daarna stokte de teller met nog 1x een 23km met veel tegenzin (de wind en kou helpen in trainingen niet echt mee). Op Texel werd nog een 28km gelopen...maar die was dan weer gebroken...en zo voelde ik me ook de dagen erna. In de tussentijd begonnen met krachtoefeningen (Insanity)...leuk, zwaar en iets te fanatieke start bij verkeerde kledij. Een half uur springen op blote voeten waarbij de enkels alle standen voor zijn botten kreeg...dat is vragen om problemen. Laatste maand dus ook lichte klachten gehad in achilles en lies...eigen schuld. Moet toch beter weten zo langzaamaan.

De weken kabbelden zo voorbij...en dan is opeens de dag weer daar. Het was een zonnige, frisse dag op weg in de auto naar Apeldoorn. In Orpheus mijn spullen gestald en langzaamaan naar het startvak begeven. Sta je dankzij de werkgever opeens (weliswaar op verzoek) in het wedstrijdvak...maar dan ook echt helemaal vooraan. Nu is het niet dat ik een flater sla...maar dit was dus bij de genodigden. Toen 'wij' "genodigden" (je voelt je snel één van hun) achter de hekken moesten toch maar wel bescheiden de achterste van de vier linies gekozen. Doel was heel erg ingehouden starten en dan moet je niet bij Kenianen of Krotwaars in de buurt staan...althans...ik niet! Ondanks dat ik me mega aan het inhouden was ging de 1e kilometer in 3:51...dat is toch sneller dan de 4:17, maar het voelde als 5:00...zo makkelijk en ontspannen voelde ik me. Ook de kilometers die gingen volgen zouden niets aan het gevoel wijzigen. Het tempo bleef in continue intensiteit (snelheid wilde wel eens wijzigen afhankelijk van de hellingspercentages) doorgaan. Zo nu en dan haalde een groep mij in...en soms haalde ik mensen in (en zelfs ook weer groepen terug). Onderweg kom ik Tom Fokkens en Geert Nobel nog tegen en volledig fit maak ik een kleine detour voor een high-five. Op de vraag van Teus hoe het gaat antwoord ik: super-makkelijk. Dit was op 25km...en 3km later sloeg het beeld om. De Asselronde mocht rechtdoor de Loolaan af richting de groene boog...en 'wij' marathonlopers rechtsaf. Terug de heuvels in. Voor me loopt iemand weer flink zijn PR te verbeteren door de bochten af te steken buiten het parcours om en zijn fietser op de wind tegen stukken voor hem te laten fietsen. Tja...een confessie bij Oprah zou hem niet misstaan hebben...maar dat duurt dan nog een paar jaar!

De klim begint zijn tol te eisen op de achilles die nu flink gevoelig wordt. Het tempo gaat daardoor omlaag van zo'n 4:10 continu naar 4:30+. Bij de 30km pak ik de rust om mijn achilles weer op een lijn te krijgen. Dat werd teveel gewaardeerd en de zeven kilometers die volgende werd het ritueel nog een aantal maal over gedaan (zelfs tot boomduwen aan toe). Ik scoor hier dan ook een aantal vijf-plussers waar ik amper drie kwartier geleden nog dacht aan twee vingers, een neus en een twee-uur-vijvenvijftig. Bij 37km stop ik opnieuw om mijn achilles te rekken als een sportieve fietser me vraagt wat het probleem is. Wanneer ik aangeef dat mijn achilles weigert...pakt hij resoluut mijn voet en zegt: "Ik maak je enkel even los". Inmiddels is Melanie (Spruijt) en Irene Kinnegim me (weer) gepasseerd. Wanneer ik weer ga lopen roept de fietser me toe dat ik naar Melanie toe moet en samen moet gaan werken. De pijn is compleet verdwenen en ik loop in volle vaart naar voren met 15kmu (moest flink werken om Melanie in te halen). Ondertussen krijg ik techniekaanwijzingen van de fietser: naar voren leunen, lang maken...ARM-INZET en mijn tempo blijft zeer hoog. Ik kom bij Melanie, kijk om en zie dat het tempo net iets te hoog is. Vlak daarna komt ook Irene weer terug in het vizier en het blijft maar hard gaan onder de aanmoedigingen. Bij de 40km begint het kaarsje te dimmen en omkijkend zie ik dat Melanie toch goed gevolgd is en weer terug in mijn slipstream komt. Om mezelf op te peppen en een nieuw doel te krijgen, te hebben en te houden kies ik om haar de laatste kilometers te hazen. Gek genoeg is dat niet enkel voor haar een voordeel, maar dat geeft me die push om te moeten blijven lopen. Ik sleur haar mee naar voren en alle pijn van een kwartier eerder is helemaal weg. De boog komt uiteindelijk na 3:03...en laat dat nu EN mijn voorspelling zijn EN mijn startnummer. Hoe toevallig kun je het hebben (en dus niet op gelopen!).

Ben nu blij dat het avontuur over is welke in augustus begon met nog 1x een snelle marathon in Amsterdam...maar al snel een flink vervolg kreeg. Na zes maanden marathon-head ben ik niet zozeer fysiek klaar met de marathon...maar mentaal. Maar ja...over zeven maanden mag ik weer in Almere...gelukkig mag ik dan een stukje warm-zwemmen en fietsen voorgaand. Ook leuk!