Druk weekend...

Soms zijn er weekenden waarin meerdere leuke wedstrijden samenvallen en keuzes maken lastig is. Gelukkig heb ik die meestal 1x per jaar. Dit weekend stond de halve marathon Nunspeet en de ekiden in Zwolle op het lijstje. Gezien de tijden op de middenlange afstand (voor de marathonloper is 21km echt een exacte middenafstand) van de afgelopen weken was het doel om in ieder geval sub 1u20 te gaan en daarna de wedstrijd aan te zien en te kijken wat er aan positie mogelijk was.

Bij het startschot vliegt er een atleet als een idioot in. Binnen 1km had hij een voorsprong van 100m op jongens als Albert Meijer (1u11) en Fransua Woldemarian (1u12). Ik snap dat niet dat atleten zo hard starten (???). Gezien de geleefde kop (die ik nog snel zag) schatte ik hem op veteranenleeftijd en met Fransua ook voor me is mijn positie derde. Na wat kort zig-zagwerk door de bossen (een heuse korte cross) begon het parcours richting Zandenplas. De snelle man van de start werd langzaam alweer teruggehengeld en na een paar kilometer werd de positie overgenomen. Het glooiende parcours zorgde voor veel druk op mijn quadriceps waardoor mijn linker al snel verzuurde en verstijfde. Gaande de wedstrijd kwam hij echter wel weer los.

Tot zes kilometer was het mogelijk om het tempo behoorlijk strak te houden rond de lage 3m30. Voor me was Andre Knol inmiddels uit het zicht verdwenen en achter me werd de afstand ook groter. Druk om hard te blijven gaan verdween daarmee en het tempo zakte licht. Moest ook wel want de glooiingen maakten toch een flink offensief tegen de spieren en vroegen behoorlijk wat kracht. Het nieuwe nivo werd gevonden rond de 3m45 waarmee de voorsprong op nummer drie stabiliseerde. Na het korte rondje om de Zandenplas ging het parcours verder langs de snelweg (A28) en het Niemandsland werd nu letterlijk een niemandsland. Gedurende 2km was het parcours volledig leeg wat me het idee gaf ergens een bordje gemist te hebben. Vertwijfeld keek ik om me heen of ik herkenning zag me ondertussen realiserend dat verkeerd gelopen zijn onmogelijk was omdat er immers ook nergens een afslag was geweest. Rond het 10km punt (36m33) zag ik een teken van leven en wist ik weer dat ik goed zat.

Bij de doorgang eerste ronde hoor ik Jan de Bekker (speaker) omroepen dat het mijn weer was, lekker koud. Ik geef aan dat de 6 graden toch flink tropisch voelden en begin de tweede ronde. Nauwelijks een kilometer verder begint de druk op mijn buik zich aan te melden, maar met een tweede positie weiger ik toe te geven. Toch begint het tempo weer te vertragen en ook de brandende plek onder mijn voet helpt niet echt mee aan de concentratie. De voorsprong wordt langzaam kleiner en bij het ruime U-bochtje komt snelle starter terug op de tweede positie. Mentaal krijg ik een flinke dreun en het schild waarmee ik de buikdruk nog enigszins onder controle heb, breekt. Een kilometer later moet ik bij een heuvel het parcours af om de prophecy te fulfillen en zo sta ik voor de tweede keer in amper drie weken met mijn tri-suit omlaag.

Het oponthoud duurt ruim 90s maar daarna in mijn ritme komen lukt niet meer. De ademhalingsspieren zitten op slot, ik krijg het benauwd en de focus is weg. De snelheid blijft steken op 15kmu en wil zo snel mogelijk (wat dus niet meer lukt) naar de finish toe. Uiteindelijk inclusief stop toch een keurige 1u21m09 op de klokken en netto dus onder de gedoelde 1u20. Toch overheerst de frustatie dat ik mijn lichaam voor de tweede keer in korte wedstrijdtijd niet onder controle heb. Met mijn tijd (en toch ook de positie: 3e H40+) ben ik prima tevreden.

Een dag later mag ik aan de bak in Zwolle voor de afsluitende 7,2km Ekiden. Dat werd geen pretje want de spierpijn spoot mijn oren uit. De eerste kilometer ging nog wel, maar daarna werden de tanden snel lager gezet en was het bijna 5km lang overleven en voortslepen met alle spieren die ik nog kon activeren. Het team had me onverwacht op een tweede positie in beweging gezet, dus ik moest nog volhouden ook. Dat lukte toch prima en met bijna 16kmu werd ook dit jaar het zilver verzilverd. Nu maar even de loopbenen een dagje rust geven. Dat hebben ze wel verdient.