Right here...right now...

Niet enkel een geweldig nummer van Fatboy Slim (waarbij het eerste -fat- in het hardlopende garnizoen minder voorkomt dan het laatste -slim-), maar tevens een duiding van mijn opening in het hardloopseizoen te Ermelo bij de Heideloop. Geen idee waar ik op dit moment in mijn hardloopperiode sta, ga ik er onbevangen in en zie wel wat mijn benen mij zullen brengen. De enige wetenschap is dat ik de lange duur behoorlijk goed bezit op dit moment en dat in het verleden deze wedstrijd tijden van rond de 37 minuten op de klokken toverde. Of dat dan weer afhankelijk is van mijn momentele vorm, post-Almere-LD-deelname, temperatuur of gewoon zwaarte van het parcours...het zal een combinatie zijn.

Bij de start me toch weer naar de tweede lijn laten duwen...dit zal ik nooit leren blijkbaar (too much a gentleman) want ik weet dat ik met mijn openingskilometer met de snelleren mee kan om van daaruit mijn ritme te pakken. Ik moest dus ook nu weer de 1e 400m een weg zien te zoeken naar voren om van daaruit opnieuw te zoeken, maar dan naar mijn ritme. Voor me loopt Adrienne Herzog gracieus en toch mannelijk richting de voorkant. Wanneer ik na 400m vrij kom te zitten, loop ik naar haar toe en loop (kortstondig) voor haar. Ik weet dat dit van korte duur zal zijn, want ze loopt een tempo wat ze de hele wedstrijd kan volhouden...in tegenstelling...precies. Na een kilometer draaien we het bos in en moeten even zoeken naar een goede route (midden op de bedoelde lag een enorme modderpoel...een teken van herkenning van de herfstige zomer) en in het spoor van de atleten voor me (waaronder A.H...en dan heb ik het wel over de kleine, maar niet de grootgrutter) die blijkbaar weten hoe ze moeten crossen begeef ik me naar rechts. Waar de atleten echter om de bomen lopen twijfel ik even en dan komen bomen bij 17kmu (op dat moment) wel snel op je af en moet je ook snel kiezen. De V-vorm van de twee takken die zich ooit tot boom hopen te promoveren geven de keuze 'er-op-of-erover'...het werd het tweede en met een sierlijke sprong zweef ik door de bomen (geen oerkreet, dus ook niet als Tarzan, daar was mijn lendelap ook niet naar in de vorm van mijn tri-suit). Vanaf hier wordt het een saai verhaal...kilometer na kilometer in een vrij steady tempo, hartslag, positie...noem maar op. De 5 kilometer passeer ik na 18:en een beetje en begin daarna aan ronde twee. Ik reken dat ik met licht verval een mooie 36 half op de klokken kan zetten, maar mijn Garmin geeft net even andere tempo's aan dan ik hoop op de kilometer. Ik geef de schuld aan het bladerendek en loop door (helaas bleek na afloop de Garmin beter bestand tegen het beschuttende bladerendek dan ik verwachtte, want de tijden waren toch akelig nauwkeurig). In de slotfase probeer ik nog mijn hartslag omhoog te krijgen om een soort van maximale hartslagbepaling te kunnen krijgen...veel stijgt hij echter niet meer, dus dat is jammer. Na 37:05 stopt de klok...althans, op het papier van de organisatie, want de werkelijke klok loopt nog even door (er zijn nog meer atleten die willen finishen en hun tijd willen weten). Ik krijg een kaartje in mijn handen gedrukt met 1e H40 erop. Dat is dan mooi meegenomen...onderweg wel een vermoeden (A.H. kan ik nog wel in categorie inschalen, maar mijn overige deelnemers zijn toch lastig op categorie te schatten vanaf de rug gezien), maar was niet zeker.

Voor nu ben ik zeker tevreden met de tijd (het was in het open toch best weer warm), maar verwacht komende periode wel zeker lagere tijden te zien (nieuwe jacht op 35 laag). Waar ik minder tevreden mee ben is het toch wel grote verval van ca 1 minuut op een ronde van 5km. Dit had echt minder moeten zijn...zeker gezien mijn duurvermogen op dit moment. Zit hem waarschijnlijk in de angst van in het rood te lopen, want binnen een uur voel ik niets meer van de inspanning en een dag later loop ik zonder probleem mijn 'herstelloopje' met een hartslag (132) die lager ligt dan mijn loslooploopje twee dagen eerder bij een gelijkwaardig tempo (en nee, dat is niet door vermoeidheid). Nu ontstaat voor mij de vraag richting Amsterdam: veel op duur komende weken inzetten, of toch wat geplande lange duurlopen inruilen voor wat meer tempo (eventueel duo of zelfs triple trainingen) op een dag. Daar ga ik de komende week maar eens over filosoferen.

Europees Kampioenschap 70.3 Wiesbaden...

Een belangrijke titel, maar de benadering van deze wedstrijd maakte hem toch voor mij persoonlijk minder belangrijk. Ik wilde gewoon een leuk, mooie wedstrijd beleven...en dat is gelukt. Omdat ik via de routemaps en verhalen wel een vermoeden had wat me te wachten ging staan gedurende een periode van ca 3 uur (het fietsen) had ik met een kennis van ons in Italie flink wat meters weggetrapt...ook naar boven. Een weekomvang van 420km zorgde voor een nieuwe bereik nog niet eerder in de afgelopen dik 20 jaar gedaan. De bijbehorende etappes met vele hoogtemeters zorgden toen in 1e instantie voor uitputting, maar de trainingen erna kreeg ik er snel controle over met persoonlijk stuntje middels een 160km met 1500hm waarbij ik me onverwacht sterk voelde en de kennis die ik normaal heuvelop pas weer tegenkom als hij me zenuwachtig tegemoet komt rijden om te kijken of ik nog wel eens bovenkom ditmaal op sleeptouw nam (bijna de omgekeerde neiging hebbende om zelf te zenuwachtig te gaan kijken waar hij bleef). Na de afdaling nog langs het Gardameer een soort van tijdrit door de aldaar aanwezig zijnde tunnels (niet om de benen te testen, maar angstig omdat een tunnel toch donker is en er ook auto's langskomen...hoewel men zich zeer -kan niet anders zeggen- hoffelijk gedroeg en ik me geen moment in gevaar voelde) waarbij ik toch kilometers lang 40kmu reed (denk ik...want zoals gezegd, het was donker in de tunnels). Goed...het vertrouwen was er gekomen ruim twee weken voor Wiesbaden. Daarna nog 1x op de fiets gestapt (dag na de vakantie) waardoor de wedstrijd uiteindelijk toch nog een vraagtekentje zou worden.

Het lopen gaat de laatste maand wat minder...te warm (oftewel: ik mis mijn blauwe koning) en de benen gedragen zich als pap. Toch heb ik wisselende momenten van wankelbenen en goede benen...we zullen het wel zien in Wiesbaden.

Het zwemmen zou starten om 8u35 (top om H40+ te zijn..scheelt je mooi een uur). Om op tijd te zijn, zou ik 's ochtends met de door de organisatie geregelde bus naar de zwemstart reizen (zwemstart lag toch flink eind van de finish af en mijn meegereisde supporters -Annette, Jur, ouders, Sjakie zouden weinig kunnen meekrijgen omdat het parkeren ook nog eens ver van de start zou liggen...nadeel van H40+ zijn...dan is alles al bezet). Dit liep niet helemaal volgens verwachting (de bus nooit gezien), maar met veel nerveus wachtende aandringende atleten uiteindelijk in vier alsnog door de organisatie geregelde taxi's op tijd bij de zwemstart gekomen. Hier een fietsservicepost opgezocht om mijn leeggelopen banden (advies organisatie...het zou warm worden...lekker hoor) snel op spanning te brengen (handig zo'n compressorpomp) en verder de spullen klaargelegd. Met nog een half uur voor de start maar vast richting de startzone gegaan waar je 20 minuten voor aanvang moest zijn...bleek mijn info niet goed..start om 8u25. Was nog even een beetje haasten, maar ruim bijtijds lag ik klaar Im Waldsee met goedvoelend water. Bij het startschot schiet ik (in mijn beleving) weg en kijk ik links...kijk ik rechts...en zie weinig atleten voor me. Dat is dan weer nadeel van zo'n breed lint...want de realiteit komt snel terug en ik zie scholen atleten links en recht wegschieten alsof er een haai in the pool is. Toch zwem ik lekker en met de verwachtte 33 half over de 1900m keer ik terug op de kant. Een tijd waar ik voor 2012 gewoon tevreden mee ben...niet een uitschieter, maar gewoon waar ik op dit moment toe in staat ben.

Na de wissel gaat het monsterlijke beginnen...ruim 90km met 1500 hoogtemeters. Binnen 1km zie ik ambulances staan en ik denk nog bij het aanrijden: "Goed geregeld allemaal zeg...". Bij het passeren zie ik echter een atleet op de grond liggen met brancard ernaast...realitycheck! De dag voor de wedstrijd nog 80% van het parcours met de auto gereden en de echte cols (10 in totaal) op kaart geanalyseerd -lengte, percentage, locatie- dus ik wist waar ik wanneer wat kon verwachten. In de auto leek het erger dan in werkelijkheid gelukkig. De 1e 8km vliegen voorbij en mijn teller staat herhaaldelijk op 40kmu...terwijl mijn hellingshoek 0% aangeeft...ik doe het dus echt zelf (niet in de gaten hebbende dat er redelijke wind op kont stond...). De klimmetjes 1-4 gaan vrij makkelijk, maar ik weet dat klim 5 een uitdaging zal worden. Over een afstand van 6km tegen 8% gemiddeld...dat ligt net buiten mijn comfortzone van 3-4% helling die ik lekker verteer. Vlak voor deze klim een kleine aandiener in de vorm van een korte 22% (!!) helling die de pedalen en benen even tot het uiterste testen. Ik heb atleten zien afstappen, maar ik voel me wonderbaarlijk goed. De lange klim ging steady zonder in het rood te gaan...op 1 momentje na dan toen ik a la TdF Duitse supporters naast me meerennend kreeg die me aanjoegen om harder te fietsen...geloof me, das machtst du dann (in mijn beste Wiesbadens). Ondertussen gaf mijn Garmin aan dat er 800hm op zaten, maar slechts 500 dalingsmeters tot nu toe...potentiele energie dus volgens mijn natuurkunde leraar. De volgende hellingen zijn zo'n 2km lang en hangen rond de 2-3% helling. De 9e klim voelde echter wat zwaarder dan verwacht. Weliswaar slechts 2-3% gemiddeld, maar na ca 75km vonden mijn benen deze 6km lange klim toch nicht langer plesierig! Weldra zou het toetje komen dus doorzetten maar....de 10e klim...klaar! Nu mochten we alle opgebouwde potentiele energie unleashen in een afdaling van 5km...en dat was zeer tof. De lichte mannetjes die me steeds voorbij staken in de beklimmingen kon ik prima terugpakken. Met een 78kmu (max) stoof ik naar Wiesbaden terug. Jammer dat zo'n 5km dan ook maar 5 minuten duurt... Vooraf hoopte ik op een 3 uur finish dus mijn 3u10 viel een beetje tegen...jammer, dan maar lekker lopen.

De speaker schalde bij het passeren nog: Randy Hendriks aus den Niederlande...He's looking strong... Dat klopte ook...de 1e km. Toen kreeg ik last van benauwdheid, hyperventilatie. Een selfcheck leerde me dat ik vergeten was mijn hartslagband af te doen. Ik loop er nooit mee, dus ben het ook niet gewend. Na 3km dat ding afgedaan en bij 5km aan Annette gegeven...dat voelde beter...totdat mijn rechterquad bij 6km ging protesteren...zwaar. Den quad findes es nicht so froh... Mijn Almere LD praktijk ook hier in werking gezet en bij iedere drankpost mijn tijd genomen om te drinken wat ik te pakken kreeg. Helaas moest ik ook zo nu en dan op strategische plekken (vooral bij een flinke klim) ook deze wandelstrategie toepassen en mijn quad lostriggerpointen... Dat werkte steeds ca een kilometer en daarna kon ik weer opnieuw beginnen. Het lopen liep dus niet zo lekker bij tijd en wijle...maar op de momenten dat ik liep...liep ik dan wel weer prettig en rond de 14/15kmu. Op zo'n 150m voor de finish stond Annette me op te wachten en ik zwaai en wil naar de finish doorlopen (sub 5u30 proberen dan maar). Annette roept me terug en drukt Sjakie in mijn armen: "Finish met hem...is leuk..", en dat is ook leuk met een pup van drie maanden in je armen...die weliswaar dan al een dikke 12kg weegt...wat overigens een veelvoud lijkt na bijna 5,5 uur! Ik probeer nog 50m te 'hardlopen', maar Sjaak geeft aan dit idee niet echt te waarderen en is onrustig (kan ook door het publiek zijn die geweldig reageert op het ontstane beeld). De laatste 100m doe ik dan maar wat ik in eerdere fase in de wedstrijd ook al (iets te vaak) heb gedaan...ik wandel met Sjaak vooruit kijkend in mijn armen richting de boog. Het publiek vond het geweldig...en ik ook. Uiteindelijk bleek ik 5u30m02s over de wedstrijd te hebben gedaan en 50e in H40+ te zijn geworden. Ik vind de getallen prima...belangrijker was dat ik de wedstrijd heb beleefd en genoten heb ervan...het is namelijk een schitterende wedstrijd en geweldig van opzet en omgeving. Na de finish breek ik wel kortstondig als een vrijwilliger vraagt: "Wie gehts??"...toch behoorlijk vermoeid dus. Na 2 minuten met Sjaak in de atletenzone te hebben gewankeld vraagt, nou ja, vertelt de beveiliging dat Sjaak buiten de zone moet... Ze hebben gelijk...een pup van drie maanden in armen van zijn baas is idd erg gevaarlijk en lastig... Ik ga maar geen discussie aan aangezien Annette al klaarstond om hem op te vangen.

Triathlonjaar 2012 zit er voor mij nu op...en nu wordt het opbouwen naar de marathon. Ik hoop komende maanden mijn loopbenen terug te vinden zodat ik in ieder geval kan proberen voor een sub 2u40 te gaan...op dit moment lijkt sub 3 al lastig genoeg, maar ja, het is dan ook tropisch buiten nu en dat heb ik niet zo lief!

Na regen, komt zonneschijn....en hoe...

Tja...het is een oud gezegde, maar om nu meteen van het ene uiterste (Stein: koud, nat...beide zeer) naar het andere uiterste te springen in Holten is iets waar mijn fysiek toch niet echt lekker mee om kan gaan. Het verhaal of eigenlijk de plotselinge zomer begint twee dagen voor Holten. De temperatuur was na Stein wel wat aangenamer geworden, maar gewoon fatsoenlijk. Donderdag schoot het kwik echter in de lunchloop al flink omhoog zodat de koude hap voor warme pap in de benen zorgde en de geplande prikkel van wat hoger tempo omgezet werd in een op het eerste oog een rustig duurloopje...de 10km ging in 42:50...maar ik moest in deel 2 van de training flink doorpoten met een wild kolkende rivier bronwater achter me latend. De vrijdag waren de benen dusdanig slap en verrot dat deze dag officieel werd uitgeroepen tot rustdag (iets wat ik me de laatste weken steeds vaker en makkelijker permiteer).

Dat de koperen ploert flink aan het huishouden was bleek wel toen ik het bericht zag dat in Holten ZONDER wetsuit gezwommen zou gaan worden...van brrr naar pff in 60 seconds. Het zwemmen kende twee rondes met landgang. Vrij van het rubber konden de benen zonder de corrigerende zwarte baan onder me lekker hun gang gaan...met zinken...altijd prettig om in het open water je knieen te zien ploeteren als een hond (ik ben weer ervaringsdeskundige) die placht te zwemmen. De 1e doorkomst hoor ik de speaker roepen dat Guido Gosselink op 1,5 minuut zit...dat valt best mee aangezien het water wat ik in Stein heb gezien ook voor een overvloed in mijn buik had gezorgd en ik even compleet klaar was met dit 70% aardebedekkend goedje. De 2e lap ging echter al wat minder voorspoedig en hoewel de lijn nu rechter was, werd ik beloond met een extra minuut wedstrijddeelname zodat ik na een ruime 28er weer op de kant stond...wel de vraag aan mezelf gesteld of dit stiekem niet 1600m was (iets wat ik later in de uitslagen gelukkig bij andere goede zwemmers met ook mindere tijden bevestigd zie).

Zonder wetsuit heb je het voordeel wat sneller te kunnen wisselen...dus schoentjes aan, helm op, nummerband om...en hup gracieus op het carbon ploffen...mijn benen plofte meteen mee, nog niet bijgekomen van de geseling (geseling, Geesink...hm, verband?) twee dagen eerder. De pap in mijn benen zorgden voor weinig macht maar de 1e 5km toch nog ruim 38 kunnen rijden (dat is het voordeel van windje mee). Al snel doemen de eerste Alpen-cols op...mijn benen visualiseren de wedstrijd zonder ogen...dus die zien en voelen Alpen-cols. De leerschool van Stein was een lichterverzet dus heb een weekje gespendeerd om te begrijpen hoe een fiets werkt en ik kwam erachter dat ik een 9-speed ultegra achter heb (voor niet...maar ik begreep dat dat op dit moment ook uniek zou zijn...een 9-speed voor). Snel dus een 12-27 na Stein aangeschaft om de komende periode door te kunnen komen met climax in Wiesbaden. Liggend op mijn stuur nam ik de col van 1e categorie....onderwijl vrolijk door alles en iedereeen voorbij gestoken wordend. Ok...klimmen is nu eenmaal niet mijn dingen. Op de buik van de heuvel gaat het filmpje achteruit...dezelfde iedereen wordt vrolijk teruggehaald...wat nog best tricky is met drie rijen dik op een gesplitste weg (we zouden later ook dit zelfde stukje terugmoeten). Na het keerpunt zouden we de Holterberg naar beneden gaan steken...Tour de France is dan een goede leerschool...ook voor een toeschouwer. Neus op het wiel, handje achter de rug...en blazen maar met 65kmu naar beneden...waar ik helaas moest remmen vanwege de eerder genoemde gedeelde weg en dezelfde drie rijen dik...dat is jammer. Ook in de tweede ronde niet mijn nu-moet-ik-toch-echt-gaan-remmen-snelheid kunnen halen. In ieder geval is de durf om de remmen te laten voor wat het is wel wat terug. Eind 1e ronde (althans...zo bleek later) nog een foutje. De groep die mij heuvelop inhaalde en heuvelaf de rollen omdraaide bleken al in hun 2e ronde te zitten. De linksaf voor hun had een rechtsaf voor mij moeten betekenen...kwam ik helaas bij navraag aan een vrijwilliger zo'n 100m later achter. Voorzichtig omdraaien en even spookrijden wat met geweldige hulp van de dienstdoende vrijwilligers prima lukte. De 2e ronde was verder kopie van 1e ronde...met wat minder inzet en meer vochtverlies want was het warm. Met een 32.7 op de teller gemiddeld werd de 41,5km afgelegd...bagger natuurlijk, maar ik vind het voor 2012 prima. In het PF op het gemakkie nog even sokjes aangetrokken en Fleur Amateur zette zich weer in beweging.

Het lopen ging eigenlijk best easy...de 1e 500m. Inhouden vanwege de warmte en zorgen voor voldoende koeling (dankzij de vele douches onderweg...heerlijk) en goede verzorging. Na 500m begon mijn rechterbeen toch flinke verschijnselen van kramp te vertonen. Het schoot er niet in...maar heb de resterende 9,9km (het parcours was langer...zo hoorde ik later van dezelfde eerder genoemde atleten) toch met een misplaatst blokje stijfheid in mijn rechterquad mogen voortbanjeren. Hoewel...het banjeren eigenlijk an sich best meeviel. Ok...het was geen topspeed, maar ik geloof dat geen enkele atleet zich aan topspeed waagde. Gedurende het lopen volgens mij toch een man/vrouw of 100 voorbijgestoken (al dan niet in dezelfde ronde) en ondanks dat ik een 15kmu liep (zeer bekend gebied vanuit de laatste maanden trainingen)...voelde het afgezien van het verstijfde blok rechts toch vooral links makkelijk en soepel en dat sleurde er rechts daardoor ook doorheen. De finish kwam uiteindelijk wel in mijn een-na-slechtste OD tijd ooit...maar dat kan me weinig boeien. De positie was 45e en ook dat is prima verder. Dit jaar ben ik gewoon liefhebber. Na de marathon hoop ik mijn triatlonvuur weer terug te vinden en het goede lopen weer uit te breiden met opnieuw goed te fietsen (voor mijn doen...en doel is toch nog steeds een keer 40kmu te kunnen rijden een uur lang...in tijdrit of mooier nog OD) en ook de Koploper met wat meer frequentie dan eens per twee weken te bezoeken zodat het zwemmen toch wel wat minuutjes sneller zal gaan.

Hoe het ook zij...IK BEN TEVREDEN met Holten....hoewel ik denk dat veel wedstrijden van 2012 ook in 2013 op mijn kalender zullen gaan komen richting hoofddoel 2013...Challenge Kopenhagen....of toch Almere LD...ik ben er nog steeds niet uit...de winter zal me veel leren over de toekomstige plannen.

Regen, regen en R U KIDDING ME....

De laatste weken verlopen de gecombineerde sporten niet zoals ze de afgelopen jaren liepen. Gebrek aan motivatie sinds Almere 2012 blijft gewoon een groot probleem. Er zijn momenten dat ik de spirit krijg, maar dat duurt dan slechts een week, bij uitzondering twee. Het lopen gaat prima, hoewel de laatste weken daar ook nog niet de omvang mee gehaald wordt die ik wekelijks wil. Het basistempo ligt echter gek genoeg op een hoog nivo met strakke 15+ers.

Finale: Almeers Triathlon Circuit
Op 3 juni was de afsluitende OD in het ATC. Althans, vooraf was het een OD. De organisatie had het lef en het verstand om verder te kijken dan enkel atleten door ook aan de vrijwilligers te denken. Het was behoorlijk vochtig vanuit de deze lente/zomer zo blauwe luchten (lees hier: zeer zwaar bewolkte luchten). De afstand van OD werd dan ook teruggebracht tot sprintafstand. Iets wat je overigens beter weer niet kunt doen als de ondergrond nogal glibberig is. De eindstand in het H40+ circuit stond vast en na het wegvallen van Wanni Friderichs hoefde ik enkel de zilveren plek vast te stellen door te finishen. Met Heerenveen en Woerden nog in de benen en de weersomstandigheden was de keuze simpel: veiligheid en behoud. Helaas bleek de weersomstandigheden in de vroege ochtend bij de jongste deelnemers al enige slachtoffers te hebben geeist. Een van de slachtoffertjes was de dochter van 'concurrent' Frank Veltman. De kleine meid was hard onderuit gegaan en Frank had daardoor logischerwijs andere besognes. Hij zou niet op tijd terug zijn dus de zilveren plek werd alsof ik jarig was omgezet in een gouden plek (ik had 250 punten nodig om op gelijke hoogte te komen dus ik hoefde van de resterende competitiedeelnemers 'enkel' te winnen). Zwemmen ging zonder echte inzet op slag. Verre van de goede tijden die ik een jaar eerder zwom, maar ik heb er vrede mee. Met het fietsen was ik nogal angstig. Op de gladde polderwegen met hier en daar modder en een angstig lichaam, bang om te vallen, zorgen ervoor dat ik niet een stoere bocht durf te nemen. Desondanks reed ik uiteindelijk toch nog 35kmu waar ik gezien de omstandigheden zeker tevreden mee was. Het lopen was daarna dramatisch goed. Ik liep hard...zeer hard, maar heb onderweg 3x omlaag gekeken of ik mijn schoenen niet vergeten was aan te doen. De klompjes onder mijn benen bleken toch echt de vorm van voeten te hebben met een blauwe Asics verhulling. Wat me met fietsen niet lukte, lukte me met lopen overigens nog bijna. In de 2e ronde bij de U-bocht presteerde ik het alsnog om bijna onderuit te gaan. Met de 4e ATC deelname wederom een podiumplek en voor het 1st goud.

Gezinstriatlon Nijkerk:
Het vooraf opgestelde plan was om deel te nemen in Nijkerk met mijn zoon Jur als zwemmer, ik als fietser en Harry van 't Veld als loper. Helaas is Harry bij deelname aan de Eemmeerloop flink geblesseerd geraakt en kon dus niet starten. Daarmee kreeg ik het idee om gewoon eens met beide meest trouwe supporters gezamelijk het avontuur aan te gaan. Annette zou de plaats van Harry innemen. Opnieuw leek de geweldige zomer roet in het eten te gooien, maar wonder boven wonder klaarde het een uur voor de start flink op zodat er toch nog vooral zon tijdens de wedstrijd was. Jur hield zich prima staande in het gevecht met de grote mannen. Hij zal nog wel moeten leren wat brutaler te zijn, want bescheiden nam hij een plek in achter mannen die wat langzamer zwommen dan hij kan...en probeer er dan maar eens voorbij te komen. Toch goed gedaan en met een 16e tijd uit 50 werd ik aan het fietsen gezet. Opnieuw had ik na Woerden een week eerder zeer goede benen. Als snel prijkte de teller gemiddeld ruim boven de 40kmu. Ik had dan ook wel een bries in de rug, maar het was geen donderstorm. Er werden flink wat voorgangers ingehaald. Het stukje waar het lastiger werd was op de klinkers tussen de bomen. Eigenlijk het enige plekje waar ik onder de 36 zakte. Toch een mooi gemiddelde op de klokken van 38.2 en 5e plek. Tot slot mocht Annette het lopen op zich nemen. Ook zij presteerde super. Hoewel lopen nu echt niet een favoriete bezigheid is, heeft ze zich dapper geweerd en kwam supergeconcentreerd voorbij op weg naar de 2e ronde. Richting de finish liepen we gedrielijk en werden op de meet geklopt door een team (hoewel een fotofinish wsl anders zou uitwijzen) die nog een plekje wilde opschuiven. Het zij zo...wij hebben een leuke avond gehad in onze 1e gezamelijke deelname waarbij we elkaars supporter waren.

Halve triathlon Stein:
Tja...nat nat nat Stein. Ik heb er geen goede band mee. In de eerdere drie deelnames nooit lekker kunnen presteren ondanks dat het publiek in Stein tot de besten van nederland behoort. De weersberichten in de dagen voor de westrijd motiveerden ook niet...het aantal millimeters liepen nog uiteen, maar over een ding waren ze eensgezind: ER ZOU REGEN VALLEN. De triathlon kreeg er bij het zwemmen nog een 4e sport bij. In de vorm van boksen werd er uitgedeeld en ontvangen. Bij de start was het met 400 man al redelijk dringen, maar als je richting 1e boei geknepen wordt naar een meter of 4 breed max 6, is het leuk voor de topzwemmers, maar niet echt voor de grote meute die er zich achter naar voren tracht te ploegen. Qua organisatie was dit overigens wat mij betreft het enige minpuntje want voor de deelnemers was het een prima wedstrijd met geweldig veel en geweldige vrijwilligers (ik geef het je te doen om voor andermans plezier de hele dag onder een natuurdouche te staan). Nu had ik vooraf al niet het plan opgevat om hard te willen fietsen (2,5 week eerder in Nijkerk was ook de laatste fietsberoering geweest), maar toen ik na 10km nog nauwelijks in de buurt van 32kmu geweest had ik zelfs niet het plan om nog de geplande gemiddelde 34er te gaan rijden die ik vooraf voor ogen had. De afdalingen werden voorzichtig genomen...heel voorzichtig (er zaten wat natte scherpe bochten in die je liever niet met 70kmu wilt inzetten). Het klimmen ging daarentegen eigenlijk super. De Snijdersberg ging met 12kmu naar boven waar ik jaren geleden blij was met 8kmu (hoewel blij...ik liep toen flink te vloeken). De Maasberg bleek echter mijn favoriete klim. Haalde ik op de Snijdersberg al flink wat omliggers in...dat ging op de Maasberg stukken beter nog. Ik kon de benen lekker rondkrijgen en ging gestaag in strak tempo naar boven toe langs en over de kasseien en kon boven meteen het tempo hervatten. Toch vergat ik me door de angst voor het vallen tijdens de regen voldoende te voeden. Ik probeerde het wel, maar het was nogal krampachtig. Tijdens het zwemmen ook een slok vol in mijn gezicht gekregen terwijl mijn inlaat net openstond. In de 1e ronde fietsen daardoor ook lichte braakneigingen gehad. De tol begon ik eind 3e ronde te voelen. Het liep niet meer en het begon inmiddels fris te worden. De 4e ronde was ik meer toerist nog dan fietser. Tussentijds bleek deze ronde nog slechts een 27 half op de teller te brengen waar ik de 1e rondes nog met 31 volbracht. Na 2 uur 45 was het klaar in mijn hoofd en lichaam. Ik was op, koud en verlangde naar huis. Het fietsen kostte me flink moeite en ik moest bij het stilhouden van de benen voor bochten serieus nadenken na de bocht wat de volgorde was om weer te gaan fietsen. Het werd een gebalanceer om niet te vallen dus met nog 12km te gaan de keuze moeten maken dat ik het fietsen nog af zou maken, maar dat zou het einde betekenen van Stein 4. Er bleken achteraf vele deze zeer pittige editie niet te hebben gehaald. Hetzij door valpartijen hetzij door de kou. Vanuit het parc ferme snel de spullen bijelkaar gezocht, afgemeld en alles in de auto geladen. De kachel op 27 zorgde er uiteindelijk na 30 minuten voor dat het rillen stopte. Ik had graag willen finishen, maar de voortekenen gaven het uiteindelijke resultaat al aan. Het zou mijn dag niet gaan worden. Nu over twee weken op naar Holten voor een nieuwe klimwedstrijd. Opnieuw zal het fietsen an sich niet belangrijk zijn, maar vooral gericht zijn om klimervaring op te doen. Het moet uiteindelijk dit jaar toch vooral gebeuren in Wiesbaden waar ik Stein nog eens dubbel mag overdoen. De 800 hoogtemeters worden over eenzelfde afstand verlegd naar 1450 hoogtemeters. Moet ik wel een iets kleiner verzet op mijn wiel gooien, want de 23 achter bleek toch iets te heftig.

De eenzame fietser...

Het is weer wedstrijdtijd. Dit weekend staan het NK Triathlon OD H40+ in Heerenveen en de trio-triatlon in Woerden op het programma. Heerenveen zou het uitgangspunt vooral gericht zijn op zonder extreme inspanning plezier te hebben en meedraaien. Een toppositie zou uitgesloten zijn. Het veld is te sterk en ik heb simpelweg de laatste 8 maanden te weinig aan het zwemmen en fietsen gedaan. Bovendien staat twee dagen later een team wedstrijd op het programma en ik moet voor mijn kompanen toch proberen de schade van mijn kant te beperken.

In Heerenveen aangekomen zag het er al top uit. Het lijkt een compacte wedstrijd te worden waarbij mijn meegereisde supporter, steun en toeverlaat geweldig mee kan leven met de atleten. Het zwem- en loopparcours zijn overzichtelijk en met fietsen zou ik (en ook de andere atleten overigens...althans...dat hoop ik maar) 4x langskomen. Het water was prima...gelukkig want mijn wetsuit was een week eerder uit de mottenballen gekomen en had slechts 1x chloorwater geproefd. Het zwemmen ging lekker en vooral zeer rustig. Het viel me na 700m op dat ik wel heel lang mijn hoofd onder water hield tijdens de uitademfase. Een teken dat ik blijkbaar teveel lucht had of te weinig inspanning. Hoe dan ook...ik vond het prima en had geen enkel behoefte om sneller te zwemmen. Er moest ook nog gefietst en gelopen worden...bij 27C (en dan is langer verblijf in koel water toch een prettige gedachtegang)! Na 26:20 kwam ik terug bij het parc ferme en moest ik er toch aan geloven. Het water moest worden verlaten. Geen toptijd, maar ik had er vrede mee.

Op de fiets was het even zoeken naar ritme en soms ook twijfel of ik de route moest gaan zoeken. Niet omdat het niet goed aangegeven zou zijn, maar je kijkt toch vreemd op als er continue auto's langs je heen rijden. Het circuit was dus niet verkeersluw, maar gewoon open. Daar moest rekening mee gehouden gaan worden. Op een stabiel tempo bleef ik 35kmu gemiddeld trappen. Nergens echt wind tegen, maar ook nergens echt wind mee. Het parcours was behoorlijk in de luwte en de benen voelden ontspannen. Enige wat vrij snel ontstond was weer het stijve gevoel in de onderrug. Tja...waarom ik toch zo nodig op een laag cadans moet trappen blijft me een raadsel. Onderweg besloten om hier komende periode aandacht aan te schenken. Na amper een uur kwam ik terug bij het parc ferme met 35,2kmu gemiddeld (er hoefden slechts 35,5 kilometers afgelegd te worden). Annette moedigt me aan en al zittend schoenen wisselend zwaai ik dat het lekker gaat, maar vooral dat ik er plezier in heb. Ondertussen lag ik rond de 35e positie. Bij aanvang van het lopen voelt het toch vreemd aan. Niet zo zeer de overgang, maar vooral heb ik het idee dat ik een laag tempo loop. Zonder snelheidsmeter schat ik het op 4:30/km hooguit in. Voelde dus bagger. Toch begin ik zeer snel andere lopers in te halen...en daar zou geen eind aan komen. Een onophoudelijke stroom mede-atleten tonen aan dat het zwaar is...niet enkel de hitte versloomt, ook het 60% onverharde met hierin een klein aantal venijnige korte klimmetjes over mul zand helpt hier goed aan mee. Drie rondes lang gaat het zeer makkelijk en loop ik op reserve. De vierde ronde begint toch ook bij mij gevoelsmatig zwaar te worden. Ben inmiddels wel klaar met de hitte en het zand en de heuvels. Toch bleek dit ook een gevoelskwestie te zijn aangezien de ronden zeer zeer stabiel bleken. Na afloop blijk ik een 39:30 te hebben gelopen en daarmee de 7e looptijd (overall) te hebben gezet. Hiermee ben ik 11e op het NK en ben ik enkel tevreden. Een 100% inspanning zou hooguit een 7e positie hebben kunnen opleveren...dus de insteek is prima en fit kan ik uitkijken naar maandag die meer prio op mijn kalender heeft.

De dag na het NK besluit ik los te fietsen met een enkel doel....high frequency oftewel in navolging op mijn eerdere hartenjagen ga ik nu trapperjagen. Een rit van 40km gaat in 33,3kmu en belangrijker: de cadans is 102. Een nieuw PR op de buitenfiets. Nimmer ben ik de afgelopen 20 jaar boven de 100 geweest. Hartslag ging weliswaar wat omhoog, maar qua inspanning voelde het easy.

De dag van Woerden toch wel gespannen. Topklassering met team 2 (Eelco Goud, ikzeld en Koen Henkes) leek uitgesloten waar ons 1e team (Agnus Gerringa, Guido Kwakkel en Wilfred Verhagen) slechts een positie zou kunnen behalen...1e (daar bestond vooraf eigenlijk al weinig twijfel over). Uiteindelijk won team 1 met 6 minuten voorsprong de wedstrijd en ook werd het parcours met eenzelfde tijd verbeterd. Dit waren dan ook pure opgestelde kanonnen. Als 'coach' van dit team natuurlijk blij en trots. Toch bleek ook team 2 waar ikzelf deel uit van maakte boven verwachting te gaan presteren. Eelco zwom waanzinnig goed en kwam na slechts 14m20 al terug uit het water om mij met een snelle wissel) de snelste bleek achteraf) aan het fietsen te zetten. De benen voelden super en nog voor ik er erg in had was ik bij het keerpunt en stond er 40 gemiddeld op de teller. Het U-bochtje is lastig en die werd dan ook ruim en angstig genomen, maar de weg terug bleef toch lekker op tempo. Met een 38,3 gemiddeld werd de 1e ronde voltooid. Ok...die was niet voorzien. Zou dit forcering zijn of was dit gewoon een prettig tempo. Door de dorpstraat denderend met zijn zeer prettige bochten (full-speed in het stuur neembaar langs de kanten scherend en dan ook nog eens een angsthaas die dat durft...dat moet prettig voelen). De wind weet even niet wat hij met me aan moet. Hij probeert het links en probeert het rechts. Hoe dan ook, de wind had weinig vat want ik bleef lekker gaan. Ondertussen kwam ik Guido steeds eerder tegen, prima, die gaat super. Eind tweede ronde geeft Eelco aan dat we nog 6e liggen....en de benen blijven malen. Deze ronde ging met 37,8 gemiddeld. Volgende ronde en weer zoekt de wind nieuwe invalshoeken. Daar waar de 1e ronde mee was, leek het nu tegen te blazen. Ik fiets inmiddels al dik 20km solo. Niemand die me inhaalt en ook niemand om in te halen. De 3e ronde met 37.6 en het begint druk te worden. De kwart-deelnemers zijn klaar met zwemmen en gaan het parcours op...en-masse. Aanvang 4e ronde is de bocht even lastig waar de deelnemers net op hun fiets willen stappen (en dus enkel even oog voor de pedalen hebben) en ik die de bocht liggend tegen de 40 wil nemen...oppassen dus. Het gaat gelukkig goed. Voor me doemt een zeer grote massa atleten op. Stuk voor stuk richtpunten, maar ook opletmomenten. Het feit dat ze tegen de wind in in groepen 'lijken' te fietsen haalt me uit mijn concentratie...baal dat er weer aan het stayeren zijn. Mijn tempo zie ik zakken en moet me opnieuw focussen: "niet mijn wedstrijd!", denk ik Met wind mee op het terugdeel rijd ik 42,5 en ik wordt ingehaald. Ipv door te fietsen, zakt de inhaler voor mijn neus terug onder de 40. Ik denk: rij dan ook door sufferd en loop nagenoeg direct weer in. Een bocht naar links en ik wil er weer langs. De inhaler besluit op dat moment naar links te sturen en dwingt me op de verkeerde weghelft. Boos roep ik hem toe...en ik ga er voorbij. Even later komt hij opnieuw voorbijzetten...wsl een interval aan het doen: veel plezier verder. Bij de laatste 200m moet je even goed opletten en vooral voorsorteren. Voor het parc ferme moet ik rechtdoor en dus moet ik rechts rijden en de andere links van me houden. Het gaat prima. Snel van de fiets af en op mijn fietsschoenen met 14 in het uur door het parc fermee. Dat gaat nog wel...het stoppen is lastiger...ik glij nog een meter of 2 door wanneer ik te abrupt de benen stilhoudt. Eelco pakt het bandje en doet het bij Koen om. Opnieuw de snelste dagwissel...KAMPIOENEN!

Koen spuit weg...en ik hoor van Eelco dat we 6e liggen...ai, dicht bij een podium, maar weinig hoop op. Toch een Koen die boos is...die gaat blind. Team 1 komt inmiddels over de finish en dan minutenlang...the void. Na 6 minuten komt het volgende team en wordt 2e. Om de bocht duikt daar het slanke gestalte op welke bij slechts 1 persoon kan horen. Geen teams meer na de 2e dus hij heeft verdorie gewoon het podiumplek behaalt. Klasse. Als 3e team komen we over de finish en met de 3e Woerdense deelname ook de 3e keer een podium. Dit keer zelfs dus met twee teams. Kortom...het was een topdag. Jammer is dat na afloop de prijsuitreiking zeer lang op zicht laat wachten. Drie uur na finish zijn we aan de beurt en komt de huldiging. Het enige minpuntje op de opnieuw geslaagde dag.

Teamwork...

Dit weekend stond voor deze solo-sporter een leuk uitstapje op het programma. Met de rijpere heren van Running2000 zouden we een 50km gaan overbruggen...in estafettevorm (gelukkig). De afgelopen twee jaar werden we na de finish gehuldigd door miss Spakenburg (in originele kledij) en was de beloning een beker, maar belangrijker: een spakenburgse koek van 1 meter doorsnee. Daar wil je natuurlijk wel even flink je best voor doen.

Ten derde male zou ik de 4e en ook langste etappe (14,1km) voor mijn rekening nemen. Een jaar eerder was ik daar niet zo blij mee aangezien de vorm toen ver te zoeken was. Gelukkig liggen de atleet en het aanverwante lijf dit jaar beter op lijn. Kwam overigens ook wel goed uit want mijn companen waren allen wat minder zeker van de zaak (Harry in 't Veld kampte met zijn scheen, Hans Lampe had ruzie met zijn onderrug en Chris Henet probeerde de wetten van aerodynamica uit door zijn kleine teen eens dwars te zetten...dat beviel toch niet echt). Gelukkig had ook Ludger Stuijt de laatste maanden een goede vorm te pakken dus om nu meteen alle moed op een podium op te geven was ook weer voorbarig.

De omstandigheden waren voor mij dit jaar goed...zonnig zonder echt warm te zijn. Perfect dus. Harry zou het bal openen maar hoe graag hij ook wilde, de scheen verdomde medewerking. De krappe 8km werd dan ook een ware helletocht voor hem. De wissel zou ook de laatste stap zijn die hij die dag zou zetten, de rest geschiedde hinkend op 1 been onderwijl toch nog foto's van de rest nemend: RESPECT! De achterstand was echter wel meteen flink opgelopen tot in de minuten. Ludger begon meteen aan een goede race en verdween al snel achter de bomen om zijn geheime missie te volbrengen: een inhaalslag van jewelste. Bij het volgende wisselpunt bleek zijn missie wonderwel geslaagd, want hoewel de minuten nog steeds aanwezig waren, waren het er al minder.

De volgende beurt was voor Hans die ruim 9km polderwind tegen voor de boeg had op nu niet het meest inspirerende punt. Als je 9km lang de volgende wissel ziet op een lange rechte weg is het prettig wanneer je onderwijl afleiding hebt. De afleiding pakte goed uit want ook Hans liep een onverwacht goede race. Wederom wat minuten gesnoept.

Hierna was het mijn beurt. Het veld was inmiddels flink uiteengeslagen en ergens in de verte zag ik een blauw shirt lopen...althans...de benen die erbij hoorden natuurlijk, maar je moet je toch focussen en dat valt een blauw shirtje beter op dan wit ontblote benen. Vol dook ik erin met het doel om zo snel mogelijk het gat te dichten. Wanneer je echter nagenoeg gelijke snelheid loopt, duurt dat toch best wel lang. Pas bij km 3 had ik uiteindelijk het verschil van zo'n 400m met het blauwe shirt gedicht en kreeg ik ook beeld van de persoon die erbij hoorde. In de verte zag ik een wit-oranje Davilex shirt pogingen doen om weg te komen wat haar ook aardig lukte als ik niet flink mijn best zou gaan doen. Ik had bij de wissel gezien dat Mirjam Weerd een tijdje eerder voorbijkwam en deze top-triatlete kan een behoorlijk potje lopen. Toch gaf ook dit focus om te blijven beuken ook al deed mijn linkerquad inmiddels weer flink pijn van de verzuring. Opnieuw nam het 3km in beslag om ook dit tussendoel te bereiken. Het volgende doel was een felgeel shirt..en die was dan ook echt felgeel...of rood, het is maar hoe je het bekijkt...en ik bekeek het als volgend doel.

Ditmaal werd het gat wat sneller kleiner, maar eenmaal vlak in de buurt spoorde zijn begeleiders hem kennelijk onhoorbaar aan want de laatste 30m ging toch een stuk moeilijker om te dichten. Tot de afstand nog zo'n 4m bedroeg bleef ik op eigen tempo gestaag inlopen. Om ditmaal het probleem van konthangers uit te sluiten, zou ik proberen te versnellen. De ogen smal dicht knijpend en in gedachten mezelf een andere techniek zien aanmeten (meer arm-inzet en perfecte hakken-bil) en weg was. Door de spleetoogjes zag ik 3:18/km op mijn horloge verschijnen. In de achtergrond hoorde ik een vloek: "#$#&* Daar gaat mijn 3e plek" (ik wist wat hij voelde, maar ja onderdeel van het spelletje). De weg voor me werd nu leeg...wat ik ook in mijn benen voelde. Het gele shirt had ik blijkbaar een flinke mentale tik gegeven want binnen een kilometer was het gat net zo groot als zijn voorsprong bij aanvang van de twee inhaalkilometers.

Het tempo zakte licht en het kostte steeds meer moeite om mezelf op gang te brengen danwel te houden. Bij een bocht naar links ga ik het parcours herkennen en weet wat er nog ongeveer te wachten staat (en dat was geen lange rechte polderweg meer gelukkig). Ik zou weldra bij het laatste bochtige bomen stukje zijn en met dan nog een kleine stukje rechtdoor en slotbocht naar links zou ik Chris aan het werk mogen zetten. Toch lijkt dit laatste stukje altijd een eeuwigheid te duren...maar daar glunderde dan uiteindelijk de snor van Chris. Een tikje op de hand en weg was Chris...en daarmee ook mijn snelheid, wat nu mocht. De brugleuning bood tijdelijk een veilig houvast voor mijn wankele benen. Eenmaal wat bijgekomen was het snel in de auto springen en kijken hoe het slot zou verlopen. Chris liep sterk ondanks zijn teen, maar halverwege zijn 8km kwam toch een conculeet gevoelsmatig snel dichterbij. Even klokken en het bleek nog 50s verschil te zijn...zou dus spannend worden. Doorrijden naar de finish en wachten maar. Chris hield gelukkig stand en daarmee werd de Eemmeerloop 2012 uiteindelijk een prima zilveren plek.

Al met al dus een prima prestatie waar we zeker tevreden mee mogen zijn. De achterstand na 50km was uiteindelijk een 4,5 minuut. Volgend jaar dan maar weer voorsprong pakken en de Spakenburgse koek bemachtigen, want hij is toch wel heel erg lekker altijd.

Hartenjagen...

Zondag 6 mei stond al enige tijd (maandje of 28...ik plan graag vooruit) de 4e wedstrijd in het Almeers Triatlon Circuit in de agenda rood geschreven...met dikke letters! De wedstrijd zou gaan over 46 flevolandse polderkilometers...op de fiets, dat dan weer wel. De verwachting vooraf was dat ik weggevaagd zou worden. Ik kan aardig fietsen...maar tegen het echte fietsgeweld kan ik niet op. De dikke dijen en gespierde kuiten vlogen me tijdens de rit dan ook om de oren uiteindelijk.

Tuurlijk mocht ik mijn verwachtingen ook niet hoog inzetten omdat ik nog niet echt buiten heb gefietst (de triple-digits...als jaaraantal...heb ik in ieder geval nog niet gepasseerd). Toch had ik er zin in. Het was lekker weer (weliswaar wat fris en een stevige bries) dus dat droeg bij aan de goede stemming. Een aantal dagen ervoor had ik nog een 70km door de polder gereden en toen toverde ik een 34,5 gemiddeld op de Garmin. Hieruit had ik wel vertrouwen gekregen voor een 36er. In licht verzet wachtend hoorde ik de piepjes aftellen tot T minus Zero. Meteen volle bries op de kop, dus het gemiddelde zou in het 1e deel van de 1e ronde (totaal 4) niet meteen heroisch ogen. De hartslag kwam snel op gang en liep op tot 151. Binnen 5km kwam Frank Veltman me al voorbij zetten die een 40s later startte. Mocht ik al een illussie hebben....smashed! Gelukkig had ik die illussie vooraf, tijdens en ook achteraf niet en was mijn enige opdracht 3e H40+ van het circuit te worden in de tijdrit.

Na het stuk wind tegen en wind zij mochten de registers even open. De rugwind bracht me in prettige snelheden (47kmu ruim). Er schijnen mensen op deze wereld te zijn die dit als gemiddelde rijden...heuvelop...en dan nog niet eens voluit...R.E.S.P.E.C.T.! Aan het eind van ronde 1 had ik een 36.8 op de teller staan. Ok...die was onverwacht. Tweede ronde bleek de wind wat gedraaid en kwam de wind in het open stuk nu vol op kop te staan (he, ik krijg het al zwaar genoeg, give me a break!). De pijn in mijn linkerquad (chronische spierpijn op de fiets...wie het weet mag het zeggen) was inmiddels weggetrokken en ik kon blijven trappen. De hartslag steeg nog iets verder tot 155, maar de snelheid zakte licht. De 2e ronde ging dan ook met 36.3kmu.

Opnieuw kwam ik langs start/finish en ik hoorde mijn naam weer door de speakers omgeroepen worden. Nu zou de zwaarste ronde beginnen. De wetenschap dat er opnieuw een paar kilometer tegen de toch wel inmiddels harde wind moest gefietst worden gaf me geen prettig vooruitzicht...but it had to be done. Gelukkig had ik in de eerdere rondes gekeken hoe lang het wind tegen deel zou duren dus ik kon aftellen. Toch reed ik ook met wind mee niet zo hard meer (toch wat angstig blijkbaar). De hartslag zakte terug naar 154 en de snelheid was beduidend lager (35.5). Pissed op mezelf passeerde ik de start/finish voor de 3e maal. Vanaf dit moment herhaalde ik slechts 1 zin in mijn hoofd: HARTENJAGEN. Mezelf daarmee fixeren op het verhogen van mijn hartslag en daarbij (hopelijk) ook de snelheid. Deze vorm van concentratie werkte blijkbaar positief want opeens kwam de overtuiging en lef terug. De hartslag ging naar 158, 159....maar ik zou pushen voor de 160. in het wind-zij gedeelte lukt dat dan ook uiteindelijk en ik zag mijn huidige snelheid daar opeens een 38er aangeven...ruim 5kmu harder dan de ronde ervoor! Mijn hartslag bleef tot het eind van het zijwind-deel stijgen en kwam uiteindelijk op 162 (mijn conditie is prima, maar ik mis simpelweg de kracht om door te jagen op de hartslag). Op het laatste wind-mee kwam Krijn Haak me voorbijzetten en die moedigde aan om door te jagen, dus de neus nog wat dieper op het stuur gelegd. De finish van de 46.1km kwam na 1:16:06 wat een snelheid van 36.4kmu betekende. Belangrijker: de laatste ronde had ik 37.1kmu op de klokken getoverd. Dat geeft dus flink vertrouwen.

Uiteindelijk waren er overigens 30 krasse knarren sneller...maar dat was vooraf al geen verrassing...dus achteraf zeker niet. Voor het circuit had ik mijn doelstelling gehaald door achter Wannie Friderichs en Frank Veltman als 3e de streep te passeren en daarmee weer 230 belangrijke punten veilig te stellen. Podiumplek is inmiddels zeker en zeer wsl zal het uiteindelijk zilver worden. Ik heb zin in de slotwedstrijd: de OD triathlon op 3 juni.