Na de Challenge Almere Amsterdam een week feitelijk niets gedaan. Ik toog wel naar het zwembad, maar verder dan de bank langs de kant kwam ik niet. Het was wel even goed en toekijken is ook leuk zo nu en dan. Ook de Tacx bood nog geen uitkomst. Ondanks harde snelle beats van de PartySquad, waren de beats in mijn benen zwaarder. Die wilden wel heel snel...maar dan vooral stoppen, hetgeen gehoor werd gegeven (ze hadden immers ook gehoor gegeven aan mijn oproep gedurende de geseling welke me toevalligerwijs twee weken later ook tot mijn netvlies kwam bij het WK Wielrennen voor mannen...).
Met de Wolderwijdloop in het verschiet gaf ik aan een 37er te willen gaan lopen. Mijn eerste looptraining na 8 dagen volle rust gaf al aan dat dit wel heel moedig was om uit te spreken. Mijn heupbuiger speelde meteen weer op (hoewel ik nu mijn voet wel meer dan twee centimeter van de grond kon krijgen) en de kniepees begon na zeven kilometer ook met vakbonden en stakingen te dreigen. Ook het tempo wat ik in voorbereiding op liep voelde nu als onhaalbaar en dat terwijl de afstand stukken korter was. Ik was dus nog niet hersteld. De trainingen volgend zouden het doel langzaam bijstellen tot "als ik de sub-40 maar haal".
De dag van de wedstrijd was zonnig, koel en winderig. Voor de start werd ik nog gehuldigd door Loopgroep2000 voor de prestatie in de Challenge en dan voel je je toch verlegen worden in je eentje op zo'n podium met alle blikken op je gericht. Tom Fokkens gaf aan een 37 mid te willen lopen en dus nam ik me voor indien de mogelijkheid zich voor zou doen een vlot eerste deel te lopen om te assisteren en daarna een feel-good tempo te zoeken. Na de start gaf ik bij 400m Tom aan achter me te kruipen temeer omdat de wind toch behoorlijk op kop blies. Een 1e doorkomst in 3m30 (langzaam, maar harder kan ik op dit moment niet) en een korte gras-cross en de benen liepen vol. Bij 1600m wenkte ik Tom om door te gaan op het tempo en ik zou teruggaan naar een comfortzone. Tom en Hans Rawee kwamen voorbij en liepen langzaam weg. Toch ging het uitlopen van de twee mannen tot ca 2500m en begon ik langzaamaan weer terrein terug te halen. Het iets rustigere tempo beviel en voor het 3km-punt nam ik weer positie over van Tom en probeerde hem nog op sleeptouw te nemen. Een korte versnelling richting Hans die 50m voor ons liep dichtte het gat in 10s...maar mijn jager was helaas niet gevolgd en de benen hadden het ook meteen een stuk zwaarder. Bij doorkomst 5km in 18m35 ging het tempo verder omlaag. Hans is H50+ en Tom senior. Daarachter kwam geruime tijd niets dus ik kon meer op tactiek gaan lopen en het tempo verder laten vieren richting 15kmu. Bij de ruime U-bocht rond het 8km-punt zag ik echter een achervolger met oranje stip (H40+) toch naderen tot 150m en met het huidige tempo zou de leidende positie toch niet een lang leven meer beschoren zijn (althans...in mijn bezit dan). De tanden ging op elkaar en de kiezen knarsten, maar het tempo ging toch flink omlaag naar de 3m30 op de volgende kilometer. Met nog een kilometer te gaan zag ik dat het gat gelijk was gebleven en probeerde ik nog zo lang mogelijk door te trekken tot zo'n 300m finish de afstand nog steeds 150m was en ik zeker was dat de positie veilig was. Met een 38m30 werd de finish geslecht als 1e H40+ en 5e overall. Het resultaat was dus precies tussen de twee gedachte tijden ingekomen.
In deze blog zal ik mijn wedstrijd ervaringen delen. De belevenissen worden informatief, belevend, eerlijk en soms met een knipoog weergegeven.
maandag 30 september 2013
zondag 15 september 2013
Episch...(Episode 2013 of Challenge Almere Amsterdam)...
Pfff....daar is tie dan. De dag die in januari al begon en te boek gaat als de langste van nederland...nou ja, van mij dan. Niet eerder had ik me zo vroeg ingeschreven. De voorbereiding was niet super, maar de momenten die moesten gebeuren gaven zeer veel vertrouwen en zorgden er toch voor dat ik optimaal voorbereid was. Mijn fiets en helm op vrijdag ingeleverd en alles nog een laatste check gegeven, helm tip-top ok en de wielen draaiden als een zonnetje (eerder deze week nog mijn remblokken laten vervangen en dat gaf een lichte aanloper...niet in snelheid nadelig, maar dat geluidje...swoosh, swoosh...
Raceday begon om 1.00 in de nacht al. De hele week geen enkele spanning, maar daar kwam de gluiperd dan toch nog. Na twee uur woelen er maar maar uit gekropen (kruipen...iets wat ik vandaag veelvuldig zal doen) en de laatste voorbereidingen getroffen. De start zou niet geen gunstig weerbeeld geven, maar in de loop van de dag (ca start 2e fietsronde) zou het gaan opklaren. Dit is de laatste keer dat ik voorspellingen geloof. Je kunt beter in Sinterklaas of sprookjes geloven dan een weersvoorspelling.
In het parc ferme krioelden de sportieve mieren om hun fiets en een bandencheck gaf informartief versteend rubber aan. Alle lucht een dag eerder tot hem gebracht bleek op de gewenste locatie. Vizier nog even schoongeveegd...hij zou eens nat zijn als ik begin en de atleet werd als laatste wedstrijdgereed gemaakt. Het was druilerig, maar de temperatuur voelde goed. Niet warm, maar ook niet te koud. Wel een gemeen windje, maar die zou volgens de voorspelling gunstig staan gedurende de dag.
Bij het te water gaan merk ik de hoeveelheid atleten op. Het is een drukte van jewelste. Ik toon een paar duitsers nog de erwtensoep van het Weerwater en de spanning verdwijnt langzaamaan. Bij het startschot is meteen duidelijk hoe druk het is. Wat een gevecht om posities. Soms ga ik koppie onder...soms is mijn voorganger de klos. Mijn hoofd en mijn brilletje overleven het slagveld en na zo´n 900m kom ik langzaamaan wat vrijer te liggen. Mijn wetronome geeft een monotoon cadans van 67 piepjes per seconde aan en ik volg gedwee. Het sighten van boeien lukt voor geen meter en ik volg de voeten en rode badmutsen voor me maar. Ik heb het idee dat er flinke hoeken gezwommen worden. Ik zal het later terugkijken. Het rak terug richting Esplanande en mijn horloge geeft 25 minuten aan. Ik blijk bij de landgang 7 minuten over dit rak gedaan te hebben en met 32 minuten op de klok begin ik aan de tweede ronde. De vrijheid is nu aanwezig en de eigen slag kan gemaakt worden. Ondertussen zie ik snel gele badmutsen voorbijschuiven van de halve. Ik probeer zo nu en dan in te sturen om snel wat kielzog te pakken en af toe een versnelling naar voren naar de spartelende vis die toch ernstig op maatje 45 lijkt. De tweede ronde gaat gelijk als de 1e ronde en met 1u04 zit discipline 1 erop en ben ik klaar in het water....althans, dat dacht ik. Er zou heel veel water gaan volgen.
Ik maak een vlotte wissel en loop snel met de fietsschoenen in de hand naar mijn zwarte ros. Trek ze aan en zet mijn helm op en begin me naar de exit te begeven. Op dat moment begint mijn vizier een eigen leven te leiden en ik baal enorm. Ondanks alle controles is een schroefje losgegaan (geen idee hoe of wanneer, maar 's ochtends zat hij nog vast) en met de vizier valt niet te fietsen. Mijn snelle wissel is naar de maan en ik ben een minuut aan het klooien en vertwijfeld aan het doen...tot Linda Nagel aangeeft het ding los te rukken. Het is helaas de enige optie. Achteraf is dit een geluk bij een ongeluk...want met vizier fietsen was zeer onveilig geweest. Met twee minuten vertraging begeef ik me alsnog naar de uitgang en begin te fietsen. Swoosh...swoosh. Arghh...ik lijk wel gesaboteerd, want mijn rem loopt heel zachtjes tegen mijn wiel en ik moet nog een dikke 180km. Afstappen...en dan? Ik voel mijn fiets niet inhouden en besluit me maar de komende 5 uur te ergeren aan het geluid. Ondertussen de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren...ik heb dat ding gecontroleerd, maar weet enkel dat de fiets naast me wel heel erg dicht naast me stond...en met plastic beschermingszak. Wellicht is tijdens een windvlaag alle ellende ontstaan.
De snelheid schiet meteen omhoog. Ondanks de bochten en hobbels kom ik de Oostvaarders al op met een 36 gemiddeld en hier begint. tja...wat was het, zij/rugwind en de snelheid gaat naar de 42, het gemiddelde in zijn kielzog meenemend. Ik haal vele atleten hier in en wordt bij de rotonde luidkeels aangemoedigd door de TVL-gang. Mijn teller geeft een 38,5kmu aan na 30km koers. Dat gaat lekker, maar ik verwacht nu tegenwind. Ik rij ca 200m op de klinkers van de Knardijk en besluit mijn plan te houden en met lichte veldcross stuur ik naar het fietspad. De atleten naast me die wel nog de klinkers verkiezen verdwijnen snel achter me en geeft de juistheid van de keuze aan. Voordeel van parcourskennis. Later gebruiken de andere atleten ook dit inzicht, maer heeft me inmiddels weer een 20-tal plaatsen opgeleverd. De beschutting van de bomen die aan rand van de Oostvaardersplassen staan houden de wind behoorlijk tegen en mijn snelheid blijft daardoor nog steeds hoog op 36kmu. De regen blijft onophoudelijk zijn gang gaan, maar de vertwijfeling over kledingkeuze geeft toch de juistheid van mijn definitieve keuze (sleeves en tubes) aan. Ik heb het geen moment koud (ook de rest van de wedstrijd niet). Alles blijft goed op orde en in de Zeewoldense bossen is het wellicht even oppassen, maar is het goed te doen. Mijn remmen glijden wel wat langer door op het carbon in de regen, maar dat is anticiperen...iets eerder knijpen dus (soms iets te hard, waardoor het draad van de voorrem langzaam uit zijn houder getrokken wordt). Een hachelijk moment ontstaat wanneer ik liggend in de beugels over het bruggetje met gaasdraad wil gaan. Ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ik voelde mijn voorwiel schuin gaan met de intentie mij mee te nemen. Blijkbaar in een reflex maak ik de juiste contrabeweging en zo kan ik in de gewenste hoek ten opzichte van de grond mijn weg vervolgen. Mijn hart klopt in mijn keel, want dit had zo einde wedstrijd kunnen beteken. Op de Slingerweg richting Eemhof krijgt mijn fiets veel klappen te verwerken van het slechte asfalt en ik hoop maar dat hij heel blijft. Het bruggetje-waar-veel-over-te-doen-is-geweest ligt met zijn houten/carpet matras er prima bij en kan op snelheid genomen worden. Terug op de dijk richting Haven kan de snelheid weer omhoog en zo gaat het gezakte gemiddelde weer terug na 37kmu na bijna 90km koers.
De tweede ronde blijkt de wind wispelturig en ik heb geen idee waar hij meer vandaan komt. Mijn fiets klinkt door de regen en al het modder/zand inmiddels als een velocipede en kraakt aan alle kanten. De slijtage is niet alleen gaande op de atleet...ook het materiaal moet zien te overleven. Onderweg veel deelnemers met hun fiets op de rug zien staan. De Oostvaardersdijk en mijn hartslag is continu twee/drie slagen te hoog. De snelheid komt echter niet meer boven de 40...en ook richting Zeewolde een te hoge hartslag, nu met snelheid max nog af en toe op 34. Bij het gaaswerk bruggetje heel voorzichtig nu en toch voel de ik de lichte slip weer. Dijk richting Haven en ik kan de snelheid tijdelijk weer op 36-37 brengen, maar voor me wordt de lucht grauwer en grijzer dan hij al was. Bij exact 172km koers verlaat het gemiddelde dan toch alsnog de 36kmu en barst illustratief het meest hevige noodweer van de dag los. De snelheid zakt direct naar 26kmu vanwege de hevige wind en het moraal verdwijnt. Ik rij in uitrijmodus naar T2 en doe rustig mijn wissel. Wel verbaas ik me dat ik nog nauwelijks een fiets in mijn omgeving zie staan, maar sla er geen notie op. Rustig de voeten afdrogen, sokken aan. En langzaam op weg richting marathon. Benen voelen behoorlijk goed nog.
Eenmaal in het stadion schalt Ruud de Haan me toe dat ik 1e H40+. Ik ben werkelijk stomverbaasd! Ik had de NK concurrentie wel bestudeerd en daar zag ik wel een kans (had bovendien goed gezwommen en ondanks alles sterk gefietst), maar 1e H40+???? Ik weet even niet wat te doen, maar trek toch de kraan maar open en zie nadat het besef indaalt bij het bordje 3km mijn klokje een 12.30 aangeven. Oops...dat is wel heel ambitieus. Moet al sinds begin fietsen plassen en dit leek me een mooi moment. Later zou blijken (bij km9 bleek het pad verandert in een moddersloot ) dat ik dit beter niet kon doen, want het waterpeil steeg flink. Na dikke minuut kon ik hem afslaan en weer wegproppen om de weg te vervolgen. Vanaf hier loop ik steady 4.40 per kilometer en na 45.30 passeer ik het 10km bordje. Door het stadion en ik hoor werkelijk een orkaan van aanmoedigingen en geniet volle teugen. Ruud of Wim (ik begon een beetje in een roes te geraken) lachen me vrolijk toe en melden me dat ik nog steeds op titelkoers lig. De orkaan in de bocht naar boven zwelt aan en de glimlach is nu 360 graden om mijn hoofd te zien. Bij de coachpost stop ik zoals afgesproken om mijn handfles met gel te wisselen en mijn handfles met sportdrank leeg te drinken en hoor dat ik een minuut uitgelopen ben (ondanks minuutje plaspauze dus). Ik ga rekenen wat ik afgelopen ronde heb gedaan en wetende wat er nog komen ging, maak ik mijn plan voor ronde twee. Ik probeer zo lang mogelijk nog hard te lopen, maar beloof me al twee wandelpauzes waarbij gedurende het wandelmoment mijn dan geldende kilometer-tempo op mag lopen tot 5m30...om daarna weer aan de slag te gaan. De kilometers blijven tussen de 4m40-4m50 gaan en ik voel me op zich nog steeds prima (naar omstandigheden). Ik kom veel mensen en atleten tegen en o.a. Menno van der Meer en Jeroen Schenk melden me dat het er prima uitziet. De twee beloofde wandelpauzes (graven in mijn geheugen nu) zijn er geloof ik drie geworden. Bij de het stadion opnieuw de orkaan en opnieuw de bevestiging van Ruud of Wim dat ik nog steeds op titelkoers lig. Bij de coachpost hetzelfde stramien en ik hoor dat ik weer verder uitgelopen ben. Het plan voor de 3e ronde wordt snel gemaakt en beloof mijn lichaam dat het nu iedere 2km een wandelpauze krijgt volgens hetzelfde principe: tempo gedurende wandeling tot 5m30 op laten lopen en dan weer aan de bak (de pauze kwam op halve kilometers dus zodoende kon ik met het oppakken toch weer het tempo terugbrengen van 5m30 naar 5m15, de doorloopkilometers gingen nu nog in 4m50). Ik kom in deze ronde (meen ik te herinneren) clubgenoot Miranda van der Kroft tegen en we wisselen snel even de gebeurtenissen van de dag uit. Zij ligt op dat moment ook op gouden koers. Wat een prestatie van de kleine Lelystadse club weer! Weer het stadion, het gejuich zwelt verder aan en bij de coachpost hoor ik nu dat ik op 8 minuten voor lig. Dit moet voldoende zijn. Ondanks de rustpauzes die ik inlas om te overleven blijk ik steeds verder uit te lopen en maak het plan voor de laatste ronde. Iedere kilometer mijn herstel pakken om daarna weer door te gaan. Dit pakt continu prima uit en als ik terug bij de boulevard kom, begin ik aan te zetten. Als mijn concurrent al terug zou willen komen, maak ik een tempo dat ik tot de finish niet meer gepasseerd kan worden. De kramp schiet bijna in mijn kuit, maar ik denk hem weg. De bocht, de finish...en ik ben 1e op het NK in mijn categorie (althans...tijdelijk, later blijken de Pro's op een NK gewoon in de agegroup mee te doen). Ik val in de armen van Richard, ren naar Wim en Ruud om ze te bedanken voor het commentaar (deels symbolisch richting alle support die ik onderweg van iedereen kreeg). Geef een zoen aan Annette een high-five aan Jur en Sjaak likt het zout van mijn gezicht (baassie is er weer). Marleen neemt me over van de EHBO en brengt me ondersteunend naar naar binnen toe om bij te komen. Ik hoor even later het verhaal over de Pro's en dat ik toch brons heb op het NK, maar wel goud in mijn agegroup op de Challenge. Tja, goud op een NK of goud in een Challenge, weet even niet wat mooier is...maar een Challenge winnen....klinkt ook wel ongelooflijk gaaf!
Ondertussen spreek ik her en der de atleten en hoor hun verhalen en vertel ze mijn verhaal. Zonder iemand te willen vergeten, bij deze Wannie Friderichs toch even extra benoemen. Hij vangt me als teamlid binnen op en ik hoor dat hij over de kop is gegaan. Naast mijn grootste concurrent is Wannie ook een geweldige gozer en had hij dit absoluut niet verdiend. In het voorjaar eenzelfde salto met sleutelbeenbreuk tot gevolg en toch op tijd klaar kunnen stomen voor Almere. Om dan op die manier een deja-vu te krijgen....heel erg lullig. Man, Wannie, toch top en 2014 wordt jouw jaar!!!
In de nacht kan ik de slaap niet vatten (tja, 18 gels met caffeine hakken erin) en zijn de spieren van ijzer (de atleet die de Challenge finisht verwordt toch een beetje een Ironman na afloop). Op dit moment zijn vooral de peesaanhechtingen van beide knieen zeer pijnlijk en mijn rechterbeen optillen...forget it..de lies is behoorlijk verrot. Dat zal in gaan houden deze week in ieder geval niet lopen om te voorkomen dat het (een) blessure(s) gaa(t/n) worden. Vanmiddag nog naar de prijsuitreiking. Ik hoop dat ze de tijd nemen om me naar voren te laten waggelen. Ik ben nu niet zo snel meer...en dan komt nog de grootste uitdaging: het schavot op...1x3 en 1x1. Zal mij benieuwen hoe dat gaat lukkken (mag ik ook zitten??)!
Raceday begon om 1.00 in de nacht al. De hele week geen enkele spanning, maar daar kwam de gluiperd dan toch nog. Na twee uur woelen er maar maar uit gekropen (kruipen...iets wat ik vandaag veelvuldig zal doen) en de laatste voorbereidingen getroffen. De start zou niet geen gunstig weerbeeld geven, maar in de loop van de dag (ca start 2e fietsronde) zou het gaan opklaren. Dit is de laatste keer dat ik voorspellingen geloof. Je kunt beter in Sinterklaas of sprookjes geloven dan een weersvoorspelling.
In het parc ferme krioelden de sportieve mieren om hun fiets en een bandencheck gaf informartief versteend rubber aan. Alle lucht een dag eerder tot hem gebracht bleek op de gewenste locatie. Vizier nog even schoongeveegd...hij zou eens nat zijn als ik begin en de atleet werd als laatste wedstrijdgereed gemaakt. Het was druilerig, maar de temperatuur voelde goed. Niet warm, maar ook niet te koud. Wel een gemeen windje, maar die zou volgens de voorspelling gunstig staan gedurende de dag.
Bij het te water gaan merk ik de hoeveelheid atleten op. Het is een drukte van jewelste. Ik toon een paar duitsers nog de erwtensoep van het Weerwater en de spanning verdwijnt langzaamaan. Bij het startschot is meteen duidelijk hoe druk het is. Wat een gevecht om posities. Soms ga ik koppie onder...soms is mijn voorganger de klos. Mijn hoofd en mijn brilletje overleven het slagveld en na zo´n 900m kom ik langzaamaan wat vrijer te liggen. Mijn wetronome geeft een monotoon cadans van 67 piepjes per seconde aan en ik volg gedwee. Het sighten van boeien lukt voor geen meter en ik volg de voeten en rode badmutsen voor me maar. Ik heb het idee dat er flinke hoeken gezwommen worden. Ik zal het later terugkijken. Het rak terug richting Esplanande en mijn horloge geeft 25 minuten aan. Ik blijk bij de landgang 7 minuten over dit rak gedaan te hebben en met 32 minuten op de klok begin ik aan de tweede ronde. De vrijheid is nu aanwezig en de eigen slag kan gemaakt worden. Ondertussen zie ik snel gele badmutsen voorbijschuiven van de halve. Ik probeer zo nu en dan in te sturen om snel wat kielzog te pakken en af toe een versnelling naar voren naar de spartelende vis die toch ernstig op maatje 45 lijkt. De tweede ronde gaat gelijk als de 1e ronde en met 1u04 zit discipline 1 erop en ben ik klaar in het water....althans, dat dacht ik. Er zou heel veel water gaan volgen.
Ik maak een vlotte wissel en loop snel met de fietsschoenen in de hand naar mijn zwarte ros. Trek ze aan en zet mijn helm op en begin me naar de exit te begeven. Op dat moment begint mijn vizier een eigen leven te leiden en ik baal enorm. Ondanks alle controles is een schroefje losgegaan (geen idee hoe of wanneer, maar 's ochtends zat hij nog vast) en met de vizier valt niet te fietsen. Mijn snelle wissel is naar de maan en ik ben een minuut aan het klooien en vertwijfeld aan het doen...tot Linda Nagel aangeeft het ding los te rukken. Het is helaas de enige optie. Achteraf is dit een geluk bij een ongeluk...want met vizier fietsen was zeer onveilig geweest. Met twee minuten vertraging begeef ik me alsnog naar de uitgang en begin te fietsen. Swoosh...swoosh. Arghh...ik lijk wel gesaboteerd, want mijn rem loopt heel zachtjes tegen mijn wiel en ik moet nog een dikke 180km. Afstappen...en dan? Ik voel mijn fiets niet inhouden en besluit me maar de komende 5 uur te ergeren aan het geluid. Ondertussen de vraag hoe dit heeft kunnen gebeuren...ik heb dat ding gecontroleerd, maar weet enkel dat de fiets naast me wel heel erg dicht naast me stond...en met plastic beschermingszak. Wellicht is tijdens een windvlaag alle ellende ontstaan.
De snelheid schiet meteen omhoog. Ondanks de bochten en hobbels kom ik de Oostvaarders al op met een 36 gemiddeld en hier begint. tja...wat was het, zij/rugwind en de snelheid gaat naar de 42, het gemiddelde in zijn kielzog meenemend. Ik haal vele atleten hier in en wordt bij de rotonde luidkeels aangemoedigd door de TVL-gang. Mijn teller geeft een 38,5kmu aan na 30km koers. Dat gaat lekker, maar ik verwacht nu tegenwind. Ik rij ca 200m op de klinkers van de Knardijk en besluit mijn plan te houden en met lichte veldcross stuur ik naar het fietspad. De atleten naast me die wel nog de klinkers verkiezen verdwijnen snel achter me en geeft de juistheid van de keuze aan. Voordeel van parcourskennis. Later gebruiken de andere atleten ook dit inzicht, maer heeft me inmiddels weer een 20-tal plaatsen opgeleverd. De beschutting van de bomen die aan rand van de Oostvaardersplassen staan houden de wind behoorlijk tegen en mijn snelheid blijft daardoor nog steeds hoog op 36kmu. De regen blijft onophoudelijk zijn gang gaan, maar de vertwijfeling over kledingkeuze geeft toch de juistheid van mijn definitieve keuze (sleeves en tubes) aan. Ik heb het geen moment koud (ook de rest van de wedstrijd niet). Alles blijft goed op orde en in de Zeewoldense bossen is het wellicht even oppassen, maar is het goed te doen. Mijn remmen glijden wel wat langer door op het carbon in de regen, maar dat is anticiperen...iets eerder knijpen dus (soms iets te hard, waardoor het draad van de voorrem langzaam uit zijn houder getrokken wordt). Een hachelijk moment ontstaat wanneer ik liggend in de beugels over het bruggetje met gaasdraad wil gaan. Ik heb geen idee wat er gebeurde, maar ik voelde mijn voorwiel schuin gaan met de intentie mij mee te nemen. Blijkbaar in een reflex maak ik de juiste contrabeweging en zo kan ik in de gewenste hoek ten opzichte van de grond mijn weg vervolgen. Mijn hart klopt in mijn keel, want dit had zo einde wedstrijd kunnen beteken. Op de Slingerweg richting Eemhof krijgt mijn fiets veel klappen te verwerken van het slechte asfalt en ik hoop maar dat hij heel blijft. Het bruggetje-waar-veel-over-te-doen-is-geweest ligt met zijn houten/carpet matras er prima bij en kan op snelheid genomen worden. Terug op de dijk richting Haven kan de snelheid weer omhoog en zo gaat het gezakte gemiddelde weer terug na 37kmu na bijna 90km koers.
De tweede ronde blijkt de wind wispelturig en ik heb geen idee waar hij meer vandaan komt. Mijn fiets klinkt door de regen en al het modder/zand inmiddels als een velocipede en kraakt aan alle kanten. De slijtage is niet alleen gaande op de atleet...ook het materiaal moet zien te overleven. Onderweg veel deelnemers met hun fiets op de rug zien staan. De Oostvaardersdijk en mijn hartslag is continu twee/drie slagen te hoog. De snelheid komt echter niet meer boven de 40...en ook richting Zeewolde een te hoge hartslag, nu met snelheid max nog af en toe op 34. Bij het gaaswerk bruggetje heel voorzichtig nu en toch voel de ik de lichte slip weer. Dijk richting Haven en ik kan de snelheid tijdelijk weer op 36-37 brengen, maar voor me wordt de lucht grauwer en grijzer dan hij al was. Bij exact 172km koers verlaat het gemiddelde dan toch alsnog de 36kmu en barst illustratief het meest hevige noodweer van de dag los. De snelheid zakt direct naar 26kmu vanwege de hevige wind en het moraal verdwijnt. Ik rij in uitrijmodus naar T2 en doe rustig mijn wissel. Wel verbaas ik me dat ik nog nauwelijks een fiets in mijn omgeving zie staan, maar sla er geen notie op. Rustig de voeten afdrogen, sokken aan. En langzaam op weg richting marathon. Benen voelen behoorlijk goed nog.
Eenmaal in het stadion schalt Ruud de Haan me toe dat ik 1e H40+. Ik ben werkelijk stomverbaasd! Ik had de NK concurrentie wel bestudeerd en daar zag ik wel een kans (had bovendien goed gezwommen en ondanks alles sterk gefietst), maar 1e H40+???? Ik weet even niet wat te doen, maar trek toch de kraan maar open en zie nadat het besef indaalt bij het bordje 3km mijn klokje een 12.30 aangeven. Oops...dat is wel heel ambitieus. Moet al sinds begin fietsen plassen en dit leek me een mooi moment. Later zou blijken (bij km9 bleek het pad verandert in een moddersloot ) dat ik dit beter niet kon doen, want het waterpeil steeg flink. Na dikke minuut kon ik hem afslaan en weer wegproppen om de weg te vervolgen. Vanaf hier loop ik steady 4.40 per kilometer en na 45.30 passeer ik het 10km bordje. Door het stadion en ik hoor werkelijk een orkaan van aanmoedigingen en geniet volle teugen. Ruud of Wim (ik begon een beetje in een roes te geraken) lachen me vrolijk toe en melden me dat ik nog steeds op titelkoers lig. De orkaan in de bocht naar boven zwelt aan en de glimlach is nu 360 graden om mijn hoofd te zien. Bij de coachpost stop ik zoals afgesproken om mijn handfles met gel te wisselen en mijn handfles met sportdrank leeg te drinken en hoor dat ik een minuut uitgelopen ben (ondanks minuutje plaspauze dus). Ik ga rekenen wat ik afgelopen ronde heb gedaan en wetende wat er nog komen ging, maak ik mijn plan voor ronde twee. Ik probeer zo lang mogelijk nog hard te lopen, maar beloof me al twee wandelpauzes waarbij gedurende het wandelmoment mijn dan geldende kilometer-tempo op mag lopen tot 5m30...om daarna weer aan de slag te gaan. De kilometers blijven tussen de 4m40-4m50 gaan en ik voel me op zich nog steeds prima (naar omstandigheden). Ik kom veel mensen en atleten tegen en o.a. Menno van der Meer en Jeroen Schenk melden me dat het er prima uitziet. De twee beloofde wandelpauzes (graven in mijn geheugen nu) zijn er geloof ik drie geworden. Bij de het stadion opnieuw de orkaan en opnieuw de bevestiging van Ruud of Wim dat ik nog steeds op titelkoers lig. Bij de coachpost hetzelfde stramien en ik hoor dat ik weer verder uitgelopen ben. Het plan voor de 3e ronde wordt snel gemaakt en beloof mijn lichaam dat het nu iedere 2km een wandelpauze krijgt volgens hetzelfde principe: tempo gedurende wandeling tot 5m30 op laten lopen en dan weer aan de bak (de pauze kwam op halve kilometers dus zodoende kon ik met het oppakken toch weer het tempo terugbrengen van 5m30 naar 5m15, de doorloopkilometers gingen nu nog in 4m50). Ik kom in deze ronde (meen ik te herinneren) clubgenoot Miranda van der Kroft tegen en we wisselen snel even de gebeurtenissen van de dag uit. Zij ligt op dat moment ook op gouden koers. Wat een prestatie van de kleine Lelystadse club weer! Weer het stadion, het gejuich zwelt verder aan en bij de coachpost hoor ik nu dat ik op 8 minuten voor lig. Dit moet voldoende zijn. Ondanks de rustpauzes die ik inlas om te overleven blijk ik steeds verder uit te lopen en maak het plan voor de laatste ronde. Iedere kilometer mijn herstel pakken om daarna weer door te gaan. Dit pakt continu prima uit en als ik terug bij de boulevard kom, begin ik aan te zetten. Als mijn concurrent al terug zou willen komen, maak ik een tempo dat ik tot de finish niet meer gepasseerd kan worden. De kramp schiet bijna in mijn kuit, maar ik denk hem weg. De bocht, de finish...en ik ben 1e op het NK in mijn categorie (althans...tijdelijk, later blijken de Pro's op een NK gewoon in de agegroup mee te doen). Ik val in de armen van Richard, ren naar Wim en Ruud om ze te bedanken voor het commentaar (deels symbolisch richting alle support die ik onderweg van iedereen kreeg). Geef een zoen aan Annette een high-five aan Jur en Sjaak likt het zout van mijn gezicht (baassie is er weer). Marleen neemt me over van de EHBO en brengt me ondersteunend naar naar binnen toe om bij te komen. Ik hoor even later het verhaal over de Pro's en dat ik toch brons heb op het NK, maar wel goud in mijn agegroup op de Challenge. Tja, goud op een NK of goud in een Challenge, weet even niet wat mooier is...maar een Challenge winnen....klinkt ook wel ongelooflijk gaaf!
Ondertussen spreek ik her en der de atleten en hoor hun verhalen en vertel ze mijn verhaal. Zonder iemand te willen vergeten, bij deze Wannie Friderichs toch even extra benoemen. Hij vangt me als teamlid binnen op en ik hoor dat hij over de kop is gegaan. Naast mijn grootste concurrent is Wannie ook een geweldige gozer en had hij dit absoluut niet verdiend. In het voorjaar eenzelfde salto met sleutelbeenbreuk tot gevolg en toch op tijd klaar kunnen stomen voor Almere. Om dan op die manier een deja-vu te krijgen....heel erg lullig. Man, Wannie, toch top en 2014 wordt jouw jaar!!!
In de nacht kan ik de slaap niet vatten (tja, 18 gels met caffeine hakken erin) en zijn de spieren van ijzer (de atleet die de Challenge finisht verwordt toch een beetje een Ironman na afloop). Op dit moment zijn vooral de peesaanhechtingen van beide knieen zeer pijnlijk en mijn rechterbeen optillen...forget it..de lies is behoorlijk verrot. Dat zal in gaan houden deze week in ieder geval niet lopen om te voorkomen dat het (een) blessure(s) gaa(t/n) worden. Vanmiddag nog naar de prijsuitreiking. Ik hoop dat ze de tijd nemen om me naar voren te laten waggelen. Ik ben nu niet zo snel meer...en dan komt nog de grootste uitdaging: het schavot op...1x3 en 1x1. Zal mij benieuwen hoe dat gaat lukkken (mag ik ook zitten??)!
zondag 8 september 2013
De laatste prikkels...
Met nog een week tot alle gedane arbeid omgezet moet gaan worden in een eindtijd, liefst ook nog een goeie, ontwaak ik in een wereld waar Neptunus een kleine oorlog heeft ontketend en tracht terrein te veroveren op de stoere Hollanders met hun dijken . Het is buiten nat en fris. Nu heb ik met het frisse weinig moeite, maar dat vochtige...ik heb het daar niet zo op. Een dag eerder stond de Heideloop in Ermelo op het programma. Momenteel bezit ik vooral toch lange benen en geen snelle benen dus plan was om 39' te lopen. Voor een podiumplek (hoogste) zou het echter harder moeten, maar daar zag ik dit keer geen noodzaak toe. Dit zou een laatste prikkel worden zonder risico's en gewoon vrolijk meelopen en om me heen kijken.
In de vroege ochtend moest ik snel nog naar Zwolle om mijn remblokjes op mijn fiets te laten vervangen. Hoewel je die het liefst natuurlijk niet wilt gebruiken (je ontkomt er vaak niet aan...en met mijn stuurmanskunsten...ik nog vaker) is het wel prettig als die rubberen hoeven stand-by staan voor als die momenten zich voordoen. In de vrijdagtraining bleek dat de rubberen klauwen behoorlijk glad aanvoelden op de carbonnen benen van mijn ros, de bochten kregen nieuwe geometrische vormen...de rondingen werden hoeken. Het euvel was snel verholpen en dus stond ik T minus 80 minuten al in Ermelo en kon ik me in alle rust voorbereiden oftewel: kijken naar de 5km die een uur eerder van start ging.
Hoewel het niet het plan was, stond ik toen de 10km weg mocht toch op de eerste rij. In tegenstelling tot (zo'n beetje al) mijn andere wedstrijden vertrok ik met de remmen aangeknepen de wedstrijd in (de monteur zou toch niet de rubberen hoeven ook onder mijn schoenen??...nee). Toch gebeurde het dat ik bij de bocht na 50m op positie zes/zeven lag. Ik kwam meteen in een tempo wat lekker voelde en hier bleef ik ook in lopen. Een paar man haalde me nog in, maar die zou ik op later tijdstip weer tegenkomen. De Garmin besloot ook van de bossen te genieten want hij klokte kilometerpunten die iedere keer een surprise-party inluidde...steeds later dan de door organisatie neergezette bordjes. Het moest dus puur op gevoel en hooguit bij de bordjes kon gekeken worden wat het resultaat van de laatste kilometer inspanning was. Daar zat ik telkens op de 3.50-3.54 strak. Gaande de kilometers haal ik mensen terug en kom ik vijfde te liggen in de wedstrijd. Terug op de heide speel ik wat met het publiek en poseer zelfs nog voor een foto (normaal kijk ik boos een camera in en loop zo hard mogelijk door). Na doorkomst eerste ronde geef ik Jan de Speaker aan dat ik het rustig aandoe. Het wordt opgepakt dat het te benauwd was om goede tijden te lopen. Na 5,5km komt clubgenoot Albert Meijer teruglopen...last van de kuit en moest vanuit koppositie de wedstrijd staken. De tweede ronde haal ik bij het 7km punt mijn laatste tegenstander in...de posities één en twee zijn ver buiten bereik en loop in de monotone cadans door richting finish. Jan de speaker wil me binnen praten binnen de 39.00...of toch niet, wel....nee niet...ja toch...kortom: ik hou bij de finish in..versnel en hou weer in en Jan wordt er gek van (kan er wel om lachen). De eindtijd is een 38.59 (of was het toch 39.00) en ik heb exact aan mijn doel voldaan. Het resulteerde in een eerste plek H40+ en derde overall en ik voel me uitermate fit. Moet wel nog doorlopen richting wc aangezien ik dat eigenlijk vooraf al moest...maar ja, uitstel (en in het menselijk lichaam is dat vaak geen afstel, maar buikkramp). Bij de prijsuitreiking wordt ik volgestopt met allerlei leuke prijzen: 2 heideplantjes, een mooie fohn voor Jur en voor de sporter zelf nog en pakketje waardebonnen voor de lokale sportwinkel waar ik weer een stapel hardloopsokken kan halen.
Thuis zie ik de hartslaglijn heel strak balanceren rond de 166 (incl 1e kilometer een gemiddelde van 164). Dat geeft voor CAA nog even te denken over de te nemen inspanning, maar ik denk dat ik mijn plan van 155 in beginsel vasthoud...en eventueel later afzwak. De frisse 155 zal toch anders zijn dan wanneer je er al zes uur sporten op heb zitten mag ik aannemen (anders wordt het wel een hele mooie eindtijd).
Al met al dus een zeer geslaagde generale voor de CAA volgende week. Nu maar hopen dat het weer de slechte generale is en dat het volgende stralend mooi weer wordt met Spakenburgse wind 2Bft. De geest is wel klaar met het voorbereiden en het lichaam is klaar voor de wedstrijd (hoewel je het ook uiteindelijk weer moet relativeren...het is maar een spelletje!).
In de vroege ochtend moest ik snel nog naar Zwolle om mijn remblokjes op mijn fiets te laten vervangen. Hoewel je die het liefst natuurlijk niet wilt gebruiken (je ontkomt er vaak niet aan...en met mijn stuurmanskunsten...ik nog vaker) is het wel prettig als die rubberen hoeven stand-by staan voor als die momenten zich voordoen. In de vrijdagtraining bleek dat de rubberen klauwen behoorlijk glad aanvoelden op de carbonnen benen van mijn ros, de bochten kregen nieuwe geometrische vormen...de rondingen werden hoeken. Het euvel was snel verholpen en dus stond ik T minus 80 minuten al in Ermelo en kon ik me in alle rust voorbereiden oftewel: kijken naar de 5km die een uur eerder van start ging.
Hoewel het niet het plan was, stond ik toen de 10km weg mocht toch op de eerste rij. In tegenstelling tot (zo'n beetje al) mijn andere wedstrijden vertrok ik met de remmen aangeknepen de wedstrijd in (de monteur zou toch niet de rubberen hoeven ook onder mijn schoenen??...nee). Toch gebeurde het dat ik bij de bocht na 50m op positie zes/zeven lag. Ik kwam meteen in een tempo wat lekker voelde en hier bleef ik ook in lopen. Een paar man haalde me nog in, maar die zou ik op later tijdstip weer tegenkomen. De Garmin besloot ook van de bossen te genieten want hij klokte kilometerpunten die iedere keer een surprise-party inluidde...steeds later dan de door organisatie neergezette bordjes. Het moest dus puur op gevoel en hooguit bij de bordjes kon gekeken worden wat het resultaat van de laatste kilometer inspanning was. Daar zat ik telkens op de 3.50-3.54 strak. Gaande de kilometers haal ik mensen terug en kom ik vijfde te liggen in de wedstrijd. Terug op de heide speel ik wat met het publiek en poseer zelfs nog voor een foto (normaal kijk ik boos een camera in en loop zo hard mogelijk door). Na doorkomst eerste ronde geef ik Jan de Speaker aan dat ik het rustig aandoe. Het wordt opgepakt dat het te benauwd was om goede tijden te lopen. Na 5,5km komt clubgenoot Albert Meijer teruglopen...last van de kuit en moest vanuit koppositie de wedstrijd staken. De tweede ronde haal ik bij het 7km punt mijn laatste tegenstander in...de posities één en twee zijn ver buiten bereik en loop in de monotone cadans door richting finish. Jan de speaker wil me binnen praten binnen de 39.00...of toch niet, wel....nee niet...ja toch...kortom: ik hou bij de finish in..versnel en hou weer in en Jan wordt er gek van (kan er wel om lachen). De eindtijd is een 38.59 (of was het toch 39.00) en ik heb exact aan mijn doel voldaan. Het resulteerde in een eerste plek H40+ en derde overall en ik voel me uitermate fit. Moet wel nog doorlopen richting wc aangezien ik dat eigenlijk vooraf al moest...maar ja, uitstel (en in het menselijk lichaam is dat vaak geen afstel, maar buikkramp). Bij de prijsuitreiking wordt ik volgestopt met allerlei leuke prijzen: 2 heideplantjes, een mooie fohn voor Jur en voor de sporter zelf nog en pakketje waardebonnen voor de lokale sportwinkel waar ik weer een stapel hardloopsokken kan halen.
Thuis zie ik de hartslaglijn heel strak balanceren rond de 166 (incl 1e kilometer een gemiddelde van 164). Dat geeft voor CAA nog even te denken over de te nemen inspanning, maar ik denk dat ik mijn plan van 155 in beginsel vasthoud...en eventueel later afzwak. De frisse 155 zal toch anders zijn dan wanneer je er al zes uur sporten op heb zitten mag ik aannemen (anders wordt het wel een hele mooie eindtijd).
Al met al dus een zeer geslaagde generale voor de CAA volgende week. Nu maar hopen dat het weer de slechte generale is en dat het volgende stralend mooi weer wordt met Spakenburgse wind 2Bft. De geest is wel klaar met het voorbereiden en het lichaam is klaar voor de wedstrijd (hoewel je het ook uiteindelijk weer moet relativeren...het is maar een spelletje!).
maandag 2 september 2013
Triatlon, tellen, top, transitie...
Als laatste in lijn op de voorbereiding CAA stond Veenendaal op het programma. Plan was om lekker te zwemmen (nipt hogere frequentie = 68/min), sterk te fietsen en lekker te lopen. De beide transities vond ik minder interessant evenals eindtijd of eventuele positie.
Om 9.15 zou er gestart worden wat ik toch wel erg vroeg vind, maar ja, over twee weken hoop ik dan al langs de vogelaarshut op de Knardijk te zijn gereden. Voor de start loop ik te prutsen met mijn wetsuit. Zo'n quick-release is leuk...in de wedstrijd, maar als je je wetsuit aan het aantrekken bent en toch iets te laat bent, is het toch vervelend als je iets te hard aan je koord trekt en de wetsuit in de quick-release stand schiet. Gelukkig was er hulp nabij in de vorm van Roy die de rits opnieuw wist vast te maken. De lijn lag rechts bij het zwemmen en dat is voor een rechts-ademer toch wel prettig. Zwemmen voelde goed en ik kon behoorlijk de voeten voor me houden en zag dat ik netjes in het veld lag. Mid derde ronde voelde ik de druk toenemen...op mijn blaas wel te verstaan...en moest ik mijn concentratie verleggen op het verhogen van het waterpeil. Toen ik opnieuw opkeek bleken de voeten inmiddels 25m voor me te liggen. Met een krappe 24 minuten klom ik de kant op en ging de suit opnieuw in de quick-release...nu toegestaan. Mijn linkerhand aan mijn achterwiel om me staande te houden en het suit ging in tegenstelling tot NOP een week eerder wel makkelijk uit. Toch geen sterke T1 hoewel hij langer was dan een week eerder...maar het boeit niet.
Het fietsen gaat over de randweg van Veenendaal, met twee U-bochten, twee (redelijk pittige) viaducten, vier rotondes en ca acht haakse bochten...per ronde. De wind stond niet echt voordelig en blies voortdurend van de zijkant. Op het heen-terug deel kon ik snel positie inschatten (want uiteindelijk doe je dat toch) en ik kom tot twaalf voorgangers. Ik verbaas me over de vele rode nummers en ga ervan uit dat die van een eerdere serie/afstand zijn. Pas met het lopen kom ik erachter dat ook ik met een rood nummer loop. Snel haal ik een aantal van die rode nummers in zonder me El Toro te voelen. De benen voelen goed en keer op keer geeft Garmin een mooi 5km signaal af: <8:00. De rondgang door het stadion is lastig en technisch. De mannen die op de rechte gedeeltes moeten lossen komen in de bochtige rondgang strak op mijn wiel. Terug op het parcours gaan de benen vol in spanning en binnen no-time is het gat terug met mijn achterliggers. Veelvuldig zie ik de teller op 38-40+kmu staan...het gemiddelde blijft door alle bochten echter steken op de 37,8. Bij 38km (6e ronde) merk ik vertwijfeld het bordje in het stadion op welke aangeeft: 6 ronde linksaf. Vol in de wedstrijd is mijn logica ver te zoeken en opnieuw duik ik het parcours op voor een zevende ronde...met alarmbellen in mijn achterhoofd. Ik voel dat ik met een ereronde bezig ben, maar die doet men normaliter niet in de wedstrijd zelf. Amper 200m op weg besef ik al dat ik een rondje teveel aan het doen ben. De 38km, het bordje boden ruimte voor twijfel, maar met enige logica had ik kunnen beredeneren dat het er slechts zes hoefden te zijn...er was immers ook een achtste wedstrijd en dan is een even aantal ronden stukken logischer. Met dit besef gaat de laatste ronde licht langzamer en vormt er zich een grote groep (40 man) achter me en ik hoor een waar fluitconcert...van de jury wel te verstaan. Bij de tweede U-bocht merk ik op dat de groep flink uitgedund is, maar toch nog een man of 15 beslaat. Terug richting stadion heb je dan altijd mannen die opeens volle bak willen en met nog 400m te gaan word ik voor het eerst ingehaald...door vier man. Ik hou de benen maar even stil.
Terug bij T2 de sokken aan, veters vast en flesje in mijn hand...lopen maar. Het voelt meteen goed en makkelijk. Desondanks geeft de teller een 4:02/km aan...keer op keer. Het voelt erg sterk. In het stadion wordt ik hartelijk ontvangen door speaker Wim v/d Broek en zo gaat het ronde na ronde. Ik dol wat met de watergevers, word boos op een atleet die ongetwijfeld weer een hele scherpe tijd gelopen heeft...helaas niet over het aangegeven parcours en kijk relaxt om me heen en sla het allemaal gade. In de plas waar ik anderhalf uur eerder in lag zijn andere atleten inmiddels bezig tot ik eind vierde snelle stappen in mijn rug hoor. Met nog een krappe kilometer te gaan besluit ik eens te kijken wat ik kan en pak de uitdaging op. De kilometertijd gaat van 4:02 naar 3:40 en 500m later staken de snelle stappen achter me. Toch trek ik nu door richting finish om weer even het gevoel van hardloper te hebben....en kom nauwelijks vermoeid uiteindelijk tot stilstand. De test is reuze geslaagd en ik ben klaar voor Almere...
Achteraf blijkt dat ik 22e ben geworden ondanks mijn ronde teveel fietsen (de echt sterke mannen deden overigens in de middag het NK, dus niet geheel...ehm, geheel niet representatief). Wanneer ik wat beter opgelet had, had ik echter mijn hoogste OD-positie ooit gehaald (veilig / zeker 5e). De uitslagenlijst leert verder een 14e positie met zwemmen, 5e met fietsen en 3e met lopen (van 69 deelnemers), maar de verschillen met nummer twee bij het fietsen (8s) en lopen (2s) zijn zeer klein. Voor het eerst dat ik in een wedstrijd echt aan de voorkant fietsen meedoe.
Om 9.15 zou er gestart worden wat ik toch wel erg vroeg vind, maar ja, over twee weken hoop ik dan al langs de vogelaarshut op de Knardijk te zijn gereden. Voor de start loop ik te prutsen met mijn wetsuit. Zo'n quick-release is leuk...in de wedstrijd, maar als je je wetsuit aan het aantrekken bent en toch iets te laat bent, is het toch vervelend als je iets te hard aan je koord trekt en de wetsuit in de quick-release stand schiet. Gelukkig was er hulp nabij in de vorm van Roy die de rits opnieuw wist vast te maken. De lijn lag rechts bij het zwemmen en dat is voor een rechts-ademer toch wel prettig. Zwemmen voelde goed en ik kon behoorlijk de voeten voor me houden en zag dat ik netjes in het veld lag. Mid derde ronde voelde ik de druk toenemen...op mijn blaas wel te verstaan...en moest ik mijn concentratie verleggen op het verhogen van het waterpeil. Toen ik opnieuw opkeek bleken de voeten inmiddels 25m voor me te liggen. Met een krappe 24 minuten klom ik de kant op en ging de suit opnieuw in de quick-release...nu toegestaan. Mijn linkerhand aan mijn achterwiel om me staande te houden en het suit ging in tegenstelling tot NOP een week eerder wel makkelijk uit. Toch geen sterke T1 hoewel hij langer was dan een week eerder...maar het boeit niet.
Het fietsen gaat over de randweg van Veenendaal, met twee U-bochten, twee (redelijk pittige) viaducten, vier rotondes en ca acht haakse bochten...per ronde. De wind stond niet echt voordelig en blies voortdurend van de zijkant. Op het heen-terug deel kon ik snel positie inschatten (want uiteindelijk doe je dat toch) en ik kom tot twaalf voorgangers. Ik verbaas me over de vele rode nummers en ga ervan uit dat die van een eerdere serie/afstand zijn. Pas met het lopen kom ik erachter dat ook ik met een rood nummer loop. Snel haal ik een aantal van die rode nummers in zonder me El Toro te voelen. De benen voelen goed en keer op keer geeft Garmin een mooi 5km signaal af: <8:00. De rondgang door het stadion is lastig en technisch. De mannen die op de rechte gedeeltes moeten lossen komen in de bochtige rondgang strak op mijn wiel. Terug op het parcours gaan de benen vol in spanning en binnen no-time is het gat terug met mijn achterliggers. Veelvuldig zie ik de teller op 38-40+kmu staan...het gemiddelde blijft door alle bochten echter steken op de 37,8. Bij 38km (6e ronde) merk ik vertwijfeld het bordje in het stadion op welke aangeeft: 6 ronde linksaf. Vol in de wedstrijd is mijn logica ver te zoeken en opnieuw duik ik het parcours op voor een zevende ronde...met alarmbellen in mijn achterhoofd. Ik voel dat ik met een ereronde bezig ben, maar die doet men normaliter niet in de wedstrijd zelf. Amper 200m op weg besef ik al dat ik een rondje teveel aan het doen ben. De 38km, het bordje boden ruimte voor twijfel, maar met enige logica had ik kunnen beredeneren dat het er slechts zes hoefden te zijn...er was immers ook een achtste wedstrijd en dan is een even aantal ronden stukken logischer. Met dit besef gaat de laatste ronde licht langzamer en vormt er zich een grote groep (40 man) achter me en ik hoor een waar fluitconcert...van de jury wel te verstaan. Bij de tweede U-bocht merk ik op dat de groep flink uitgedund is, maar toch nog een man of 15 beslaat. Terug richting stadion heb je dan altijd mannen die opeens volle bak willen en met nog 400m te gaan word ik voor het eerst ingehaald...door vier man. Ik hou de benen maar even stil.
Terug bij T2 de sokken aan, veters vast en flesje in mijn hand...lopen maar. Het voelt meteen goed en makkelijk. Desondanks geeft de teller een 4:02/km aan...keer op keer. Het voelt erg sterk. In het stadion wordt ik hartelijk ontvangen door speaker Wim v/d Broek en zo gaat het ronde na ronde. Ik dol wat met de watergevers, word boos op een atleet die ongetwijfeld weer een hele scherpe tijd gelopen heeft...helaas niet over het aangegeven parcours en kijk relaxt om me heen en sla het allemaal gade. In de plas waar ik anderhalf uur eerder in lag zijn andere atleten inmiddels bezig tot ik eind vierde snelle stappen in mijn rug hoor. Met nog een krappe kilometer te gaan besluit ik eens te kijken wat ik kan en pak de uitdaging op. De kilometertijd gaat van 4:02 naar 3:40 en 500m later staken de snelle stappen achter me. Toch trek ik nu door richting finish om weer even het gevoel van hardloper te hebben....en kom nauwelijks vermoeid uiteindelijk tot stilstand. De test is reuze geslaagd en ik ben klaar voor Almere...
Achteraf blijkt dat ik 22e ben geworden ondanks mijn ronde teveel fietsen (de echt sterke mannen deden overigens in de middag het NK, dus niet geheel...ehm, geheel niet representatief). Wanneer ik wat beter opgelet had, had ik echter mijn hoogste OD-positie ooit gehaald (veilig / zeker 5e). De uitslagenlijst leert verder een 14e positie met zwemmen, 5e met fietsen en 3e met lopen (van 69 deelnemers), maar de verschillen met nummer twee bij het fietsen (8s) en lopen (2s) zijn zeer klein. Voor het eerst dat ik in een wedstrijd echt aan de voorkant fietsen meedoe.
Abonneren op:
Reacties (Atom)