Hartenjagen...

Zondag 6 mei stond al enige tijd (maandje of 28...ik plan graag vooruit) de 4e wedstrijd in het Almeers Triatlon Circuit in de agenda rood geschreven...met dikke letters! De wedstrijd zou gaan over 46 flevolandse polderkilometers...op de fiets, dat dan weer wel. De verwachting vooraf was dat ik weggevaagd zou worden. Ik kan aardig fietsen...maar tegen het echte fietsgeweld kan ik niet op. De dikke dijen en gespierde kuiten vlogen me tijdens de rit dan ook om de oren uiteindelijk.

Tuurlijk mocht ik mijn verwachtingen ook niet hoog inzetten omdat ik nog niet echt buiten heb gefietst (de triple-digits...als jaaraantal...heb ik in ieder geval nog niet gepasseerd). Toch had ik er zin in. Het was lekker weer (weliswaar wat fris en een stevige bries) dus dat droeg bij aan de goede stemming. Een aantal dagen ervoor had ik nog een 70km door de polder gereden en toen toverde ik een 34,5 gemiddeld op de Garmin. Hieruit had ik wel vertrouwen gekregen voor een 36er. In licht verzet wachtend hoorde ik de piepjes aftellen tot T minus Zero. Meteen volle bries op de kop, dus het gemiddelde zou in het 1e deel van de 1e ronde (totaal 4) niet meteen heroisch ogen. De hartslag kwam snel op gang en liep op tot 151. Binnen 5km kwam Frank Veltman me al voorbij zetten die een 40s later startte. Mocht ik al een illussie hebben....smashed! Gelukkig had ik die illussie vooraf, tijdens en ook achteraf niet en was mijn enige opdracht 3e H40+ van het circuit te worden in de tijdrit.

Na het stuk wind tegen en wind zij mochten de registers even open. De rugwind bracht me in prettige snelheden (47kmu ruim). Er schijnen mensen op deze wereld te zijn die dit als gemiddelde rijden...heuvelop...en dan nog niet eens voluit...R.E.S.P.E.C.T.! Aan het eind van ronde 1 had ik een 36.8 op de teller staan. Ok...die was onverwacht. Tweede ronde bleek de wind wat gedraaid en kwam de wind in het open stuk nu vol op kop te staan (he, ik krijg het al zwaar genoeg, give me a break!). De pijn in mijn linkerquad (chronische spierpijn op de fiets...wie het weet mag het zeggen) was inmiddels weggetrokken en ik kon blijven trappen. De hartslag steeg nog iets verder tot 155, maar de snelheid zakte licht. De 2e ronde ging dan ook met 36.3kmu.

Opnieuw kwam ik langs start/finish en ik hoorde mijn naam weer door de speakers omgeroepen worden. Nu zou de zwaarste ronde beginnen. De wetenschap dat er opnieuw een paar kilometer tegen de toch wel inmiddels harde wind moest gefietst worden gaf me geen prettig vooruitzicht...but it had to be done. Gelukkig had ik in de eerdere rondes gekeken hoe lang het wind tegen deel zou duren dus ik kon aftellen. Toch reed ik ook met wind mee niet zo hard meer (toch wat angstig blijkbaar). De hartslag zakte terug naar 154 en de snelheid was beduidend lager (35.5). Pissed op mezelf passeerde ik de start/finish voor de 3e maal. Vanaf dit moment herhaalde ik slechts 1 zin in mijn hoofd: HARTENJAGEN. Mezelf daarmee fixeren op het verhogen van mijn hartslag en daarbij (hopelijk) ook de snelheid. Deze vorm van concentratie werkte blijkbaar positief want opeens kwam de overtuiging en lef terug. De hartslag ging naar 158, 159....maar ik zou pushen voor de 160. in het wind-zij gedeelte lukt dat dan ook uiteindelijk en ik zag mijn huidige snelheid daar opeens een 38er aangeven...ruim 5kmu harder dan de ronde ervoor! Mijn hartslag bleef tot het eind van het zijwind-deel stijgen en kwam uiteindelijk op 162 (mijn conditie is prima, maar ik mis simpelweg de kracht om door te jagen op de hartslag). Op het laatste wind-mee kwam Krijn Haak me voorbijzetten en die moedigde aan om door te jagen, dus de neus nog wat dieper op het stuur gelegd. De finish van de 46.1km kwam na 1:16:06 wat een snelheid van 36.4kmu betekende. Belangrijker: de laatste ronde had ik 37.1kmu op de klokken getoverd. Dat geeft dus flink vertrouwen.

Uiteindelijk waren er overigens 30 krasse knarren sneller...maar dat was vooraf al geen verrassing...dus achteraf zeker niet. Voor het circuit had ik mijn doelstelling gehaald door achter Wannie Friderichs en Frank Veltman als 3e de streep te passeren en daarmee weer 230 belangrijke punten veilig te stellen. Podiumplek is inmiddels zeker en zeer wsl zal het uiteindelijk zilver worden. Ik heb zin in de slotwedstrijd: de OD triathlon op 3 juni.